Homepagina » Columns » Margriet Rijsenbrij » Margriet Rijsenbrij: Beïnvloeding, wat doet dat met je?
beïnvloeding

Margriet Rijsenbrij: Beïnvloeding, wat doet dat met je?

Gedurende ons leven worden wij veel meer aan beïnvloeding blootgesteld dan wij ons realiseren. Als kind ben je je totaal niet bewust welke invloed onze ouders, opvoeders, familie, leerkrachten, vrienden (en deze rij kan nog eindeloos worden aangevuld) op ons hebben.

beïnvloeding van kind door oudersNaarmate wij ouder worden en ons bewust worden van deze beïnvloeding, en beseffen hoe iedereen waar wij in onze jeugd mee te maken hebben gehad invloed uitoefende, dan pas kunnen wij daar verandering in aanbrengen. In ieder geval wanneer we ons bewust worden van de impact die het heeft in ons dagelijkse leven.

Wij leren door de spiegeling die ons wordt voorgehouden

Niet zo gek dus dat wij in bepaalde patronen vastzitten. Patronen die ons blijkbaar dienen in onze jeugd. Maar waarvan we ons, naarmate we ouder worden, kunnen afvragen of dit werkelijk is waar wij in het dagelijkse leven mee te maken willen hebben en of het ons daadwerkelijk dient.

Volgens mijn ouders had ik als kind een ‘levendige fantasie’. Mijn wereld bestond uit elfjes, kabouters, een grote verbondenheid met alles in de natuur en met de mensen om mij heen. In mijn jeugd, vanaf mijn 6e tot mijn 11e jaar, stonden wij met ons gezin met een stacaravan op een grote camping in Wassenaar. Deze camping, annex attractiepark, is inmiddels in de loop van de afgelopen 50 jaar uitgegroeid tot één van de grootste attractieparken in Nederland, waar je in een sprookjeswereld kan vertoeven en je jezelf met allerlei andere attracties, zoals waterglijbanen, botsboten, speeltuinen, achtbanen en nog veel meer, een hele dag kunt vermaken. Even een dag jezelf uit de realiteit van het moment halen en vermaken, wat blijkbaar zo nu en dan voor veel mensen broodnodig is.

Toen wij 50 jaar geleden op deze plek belandden, was er een speeltuin, zwembad en een klein sprookjesbos. Van deze attracties mochten wij als bewoners van de camping gebruikmaken. Het hele jaar door gingen wijspeeltuin hier als gezin bijna elk weekend trouw naartoe. Voor mij hadden het bos en de duinen die aan de camping grensden een grotere aantrekkingskracht dan alle speelapparatuur die er tot mijn beschikking stond op het terrein, bij de camping.

Vele uren heb ik daar in het bos en de duinen rondgezworven, helemaal alleen, verbonden met alles wat er was. De konijntjes, eekhoorns, vogels, insecten, maar ook de bomen en de bloemen, waren mijn speelkameraadjes. Op mijn zwerftochten in dat prachtige, vaak stille bos, waren de elfjes, kabouters, de dieren en de natuur mijn vrienden. Mijn ouders begrepen niet veel van mijn (in hun ogen) eenzame tochten in dat bos. Want mijn God, wat kon er daar allemaal gebeuren! Menigmaal werd ik vermanend toegesproken, wanneer ik weer vol enthousiasme terugkwam van een avontuur dat ik daar in dat bos of de duinen had beleefd. “Ga toch gewoon lekker naar de speeltuin of naar het zwembad, waar allerlei andere kinderen zijn om mee te spelen”, werd mij dan ook vaak gezegd.

Aangeleerde angst

Als kind heb ik op al deze tochten nooit angst of gevoelens van bang zijn ervaren. Waar moest ik immers angst voor hebben of bang voor zijn, in dat prachtige bos spelende met al wat mij lief was? Angstgevoelens die mijn ouders blijkbaar wel hadden, opgedaan door ervaringen die zij in hun verleden hoogstwaarschijnlijk hadden gehad. Of door overlevering van angst gevoed door hun ouders vanuit hun eigen jeugd. Van generatie op generatie worden wij op deze manier beïnvloed in allerlei gevoelens.

Angst die ik als kind helemaal niet heb ervaren op deze zwerftochten, deze angst werd mij steeds meer en meer aangepraat, door de angst die mijn ouders blijkbaar voelden. Mijn ouders zijn van de generatie die heel bewust de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt. Maar is angst dan een basisgevoel dat bij ons thuishoort? Je zou bijna geloven dat dit zo hoort te zijn in deze wereld vol negatieve spanningen en stress.

Of voelen wij angst, omdat wij niet zeker zijn van onszelf? Ons aangeleerd door de onzekerheid van een ander in onze omgeving? Een vicieuze cirkel die zijn rondje blijft draaien, totdat wij in staat zijn hier zelf een einde aan te maken?

Is het realiteit dat wij deze angst ervaren, door alles wat er om ons heen gebeurt; dit negatieve gevoel dat, wanneer wij ermee in aanraking komen, ons volledig kan blokkeren? Innerlijke blokkades die ons totaal afscheiden van de verwondering en het onvoorwaardelijke vertrouwen dat wij als kind nog konden ervaren. Mogen onze kinderen nog kinderen zijn, zonder blokkades?

angstMomenteel staat de wereld op zijn kop door allerlei ontwikkelingen die ons enorm angstig kunnen maken (en veel mensen ervaren dit nu). De ene ramp na de andere vindt er plaats. De ramp afgelopen zomer met de MH-17, waar velen door zijn getroffen. De onrust in de Oekraïne, de onmenselijke gebeurtenissen in de Gaza-strook. De nucleaire ramp bij Fukushima van een aantal jaren geleden. Waar overigens weinig informatie over terug te vinden is in de mainstream media. Maar de impact is er niet minder om, grote gebieden zijn vervuild door straling. Allerlei rampen, al dan niet door de natuur of door menselijke handen aangestuurd.

Veel mensen ervaren de angst van de dreiging van een Derde Wereldoorlog. Wat voor invloed heeft dit allemaal op ons? Hoe veilig kunnen de kinderen van nu zich nog voelen in hun kind-zijn, waarin deze angst, die overal voelbaar is, geen deel van hun innerlijke kinderlijke werkelijkheid is?

Waar angst regeert, kan geen liefde zijn

Wanneer wij een pasgeboren baby, net uit de moederschoot in onze armen hebben, ervaren wij liefde, een puurheid, nog niet besmet door allerlei ervaringen die het kind in de loop van zijn/haar leven opdoet.

Wordt het niet eens tijd dat wij in de spiegel van onze kinderen kijken? Zodat wij weer leren om in verwondering en vanuit onvoorwaardelijk vertrouwen, liefde en puurheid de wereld tegemoet te treden? Is het tij nog te keren? Of gaan we met z’n allen te gronde door angst, vanuit hebzucht, macht en negatieve beïnvloeding?

Dankbaar kijk ik zelf elke keer weer uit naar de kinderen die ik in mijn praktijk mag begeleiden. Kinderen die mij een spiegel voorhouden, waar ik de kwaliteiten van een leven vol liefde nog in mag zien. Nog niet teveel beïnvloed door hun omgeving. Een omgeving die deze kinderen niet begrijpt, omdat die omgeving ze juist wil beïnvloeden met hun normen en waarden.

Heeft niet één van onze grootste leraren ooit gezegd: “Als kinderen zult gij tot mij wederkeren”? Een wijze man, als wij maar willen begrijpen wat hij hiermee bedoelde.

Vrouw kijkt in spiegelDe volgende keer wanneer u in de spiegel kijkt, kijk er dan eens wat langer en dieper in, en naar uzelf, en probeer weer eens een glimp op te vangen van dat kind, ergens diep verscholen achter dat volwassen uiterlijk.

Kijk naar dat kind dat gehoord wil worden. Dat kind zonder al die opgelegde normen en waarden.

Wees stil, heel stil, en luister eens goed wat het te vertellen heeft.

Margriet Rijsenbrij

0 0 stemmen
Beoordeel dit artikel
+
Meld je aan op onze GRATIS NineForNews PUSH meldingen
Aanmelden
+
Volg ons GRATIS NineForNews Telegram kanaal
Volgen

Over Robin de Boer

Robin de Boer (1983) heeft Economische Geografie gestudeerd aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hij is sinds juni 2014 werkzaam als hoofdredacteur van NineForNews.
guest
2 Reacties
Oudste
Nieuwste Meeste stemmen
Inline Reacties
Alle reacties zien
Huisheks
Huisheks
7 jaren geleden

Zonder voorbeelden kunnen kinderen zich niet spiegelen, of die voorbeelden nu positief of negatief zijn.
Je zult toch eerst een ontwikkeling moeten doormaken voordat je jezelf kunt “corrigeren”. Zo je al denkt dat dat nodig is. Als baby leer je het meeste van vader of moeder. Je kunt er niet omheen dat bv. angst wordt overgedragen, dat is nu eenmaal zo.
Wel kun je d.m.v. voorlichting naar de kinderen toe aangeven dat een gezonde dosis angst bij je ontwikkeling hoort. Zoals boven is het in het extreme getrokken. Kinderen zijn bv.nu eenmaal bang om te vallen. Ze beginnen na een val dan ook direct te huilen, meestal van de schrik en soms niet eens van de pijn. Dat wij in een “belaste ” tijd leven moge duidelijk zijn. Maar een gezonde dosis angst hoort bij je ontwikkeling en dient alleen ter bescherming.

x

Check Also

channeling

Voed ze niet met jouw angst! – Channeling 23-11-2021

Welkom, welkom lieve lezer, op deze prachtige, ...

medische

Docente Nederlands gaat internet over: ‘Wij doen niet mee aan medische apartheid’

Willemijn van Brenk, docente Nederlands, vond het ...

Waarom Pushmeldingen?

Facebook en Twitter censureren steeds meer. Het nieuws dat NineForNews brengt wordt steeds vaker door ze geblokkeerd.

Met pushmeldingen informeren we je rechtstreeks, zonder risico op deze censuur.

Waarom Telegram?

Overheidscorruptie wordt steeds erger. Websites en domeinen worden in beslag genomen, omdat de criminele regering geen tegengeluid duldt.

Ons Telegram kanaal staat los van onze websites. Daar krijg je een overzicht van onze berichten, ook als we 'ineens' verdwijnen en met een andere nieuwe domeinnaam/website terugkomen.

Blijf onafhankelijk! Weet ons altijd te vinden! Abonneer je nu gratis en vrijblijvend op ons telegramkanaal.

Stuur jouw ideeBedenk een idee, kreet of one-liner voor op onze producten.

Elke maand kiezen we de beste, leukste of meest originele inzending. En als dat jouw inzending is, win je een T-shirt met jouw idee erop!

2
0
We lezen graag je reactie!x