Wat Pater Daniël Maes in Syrië zag, botst frontaal met het westerse verhaal

Help anderen door deze info met jouw vrienden op je social netwerk te delen!

Pater Daniël Maes is een Belgische norbertijner monnik die al meer dan vijftien jaar vanuit zijn klooster in het Syrische Qara getuigt van een werkelijkheid die haaks staat op wat westerse media decennialang hebben verkondigd. In een uitgebreid gesprek met het YouTube-kanaal Compleetdenkers trekt hij fel van leer tegen het narratief rond de Syrische oorlog, de rol van westerse mogendheden en de stelselmatige demonisering van het Assad-regime.

Een man die zag wat niemand wilde zien

Pater Daniël, geboren in een arbeidersgezin van negen kinderen, groeide op tot norbertijner priester en trok naar Syrië om er een priesteropleiding op te zetten. Wat hij aantrof, was een land dat hij omschreef als welvarend, veilig en harmonieus — een land zonder staatsschuld, met gratis hoger onderwijs en een opmerkelijk hoge mate van religieuze tolerantie tussen moslims, christenen en druzen.

Toen in 2011 het geweld losbarstte, weigerde hij het officiële westerse verhaal te slikken. Dat leverde hem onmiddellijk het stigma op van “Poetin-aanhanger” en “Assad-apologeet”. Maar Maes hield vol: de oorlog was geen volksopstand, maar een buitenlandse interventie met duidelijke economische motieven.

Oliepijpleidingen als eigenlijke oorlogsoorzaak

Eén van de meest opzienbarende uitspraken in het gesprek heeft betrekking op de werkelijke drijfveer achter de Syrische oorlog. Pater Daniël verwijst naar de plannen voor een oliepijpleiding vanuit Saoedi-Arabië en Qatar, dwars door Syrië naar de Middellandse Zee. De Syrische president weigerde mee te werken — wat hem tot doelwit maakte. De stad Homs, toevallig of niet het geografische middelpunt van die geplande pijpleiding, werd het epicentrum van de “opstand”.

Dit sluit aan bij bredere analyses van geopolitieke analisten die al jarenlang wijzen op de rol van energiebelangen in het Midden-Oosten. Denk ook aan de beruchte presentatie van Colin Powell voor de VN-Veiligheidsraad in 2003, waarbij een parfumflesje werd opgevoerd als bewijs voor massavernietigingswapens in Irak — een vertoning die miljoenen mensen de dood injoeg zonder dat Powell ooit zijn verantwoordelijkheid nam.

Tot 60.000 terroristen voor de kloostermuren

Dat Pater Daniël nog leeft, grenst volgens hemzelf aan het miraculeuze. Op het hoogtepunt van de strijd zaten er naar schatting tienduizenden gewapende strijders in en rond het dorp Qara — sommige bronnen spreken van 60.000 man. Het klooster Mar Yakub overleefde mede doordat de monniken de kloosterklok bleven luiden, wat bij sommige militanten bijgelovige terughoudendheid opriep.

Toen de Russische interventie in 2015 begon — op uitdrukkelijk verzoek van Damascus — keerde het tij. Binnen 24 uur na Poetins beslissing was er een kleine maar uiterst effectieve Russische luchteenheid actief, gecoördineerd met het Syrische leger. Het effect was doorslaggevend. In westerse media werd dit gepresenteerd als Russische agressie; Pater Daniël ziet het als de redding van zijn gemeenschap.

De gifgasaanvallen: een vraag die niemand durft te stellen

Zonder namen te noemen of harde beschuldigingen te uiten, stelt Pater Daniël een eenvoudige maar vernietigende vraag over de vermeende chemische aanvallen door Assad: waarom zou een regeringsleider zijn eigen bevolking aanvallen op het moment dat hij de oorlog aan het winnen is? Hij trekt de vergelijking met de aanslagen van 11 september — gebeurtenissen waarbij de officiële lezing door steeds meer mensen in twijfel wordt getrokken.

Het patroon herhaalt zich volgens hem telkens: een land wordt in de internationale pers zwartgemaakt, zijn leider wordt als monster neergezet, en vervolgens “bevrijdt” het Westen de bevolking — terwijl het in werkelijkheid grondstoffen en strategische posities veiligstelt.

Rivaliteit, zondebokken en corona

Het gesprek gaat ook over bredere maatschappelijke mechanismen. Maes haalt Aristoteles aan: de mens is van alle dieren het meest geneigd tot navolging. Jaloezie en rivaliteit zijn de basismotor van maatschappelijke spanningen. En elke samenleving lost dat op dezelfde manier op: door een zondebok aan te wijzen.

Zijn voorbeeld is verbluffend actueel. Tijdens de coronapandemie werden de niet-gevaccineerden aangewezen als schuldigen — zonder enig wetenschappelijk debat, zonder serieus onderzoek, puur op basis van groepsdruk en angst om er niet bij te horen. Kinderen die ouders aangaven, ouders die kinderen verklikten. “Iedereen tegen iedereen”, aldus Maes. Het systeem van uitsluiting en beschuldiging is tijdloos, en het werkt altijd — totdat iemand de cirkel doorbreekt.

Lijkwade van Turijn en het gezicht van passie

Verrassend in het gesprek is ook Maes’ verwijzing naar de lijkwade van Turijn. Hij beschrijft hoe de Italiaanse fotograaf Secondo Pia in 1898 bij toeval ontdekte dat het doek een negatief bevat waaruit een gezicht van ongelooflijke rust spreekt — ondanks de sporen van extreme marteling. Voor Maes is dat het ultieme beeld van wat hij “passie” noemt: het samengaan van hevig liefhebben en diep lijden. Zonder inzet, geen echte liefde.

Een stem die het Westen niet wil horen

Pater Daniël is inmiddels op leeftijd, maar zijn toon is allesbehalve vermoeid. Hij werkt mee aan de restauratie van het klooster in Qara, leidt humanitaire hulpoperaties door heel Syrië en Libanon, en was zelfs betrokken bij een volkskeuken in Gaza.

Zijn getuigenis is die van iemand die er werkelijk was, die er nog steeds is, en die weigert te zwijgen. In een medialandschap dat kritische stemmen over het Syrië-conflict stelselmatig heeft gemarginaliseerd, blijft Pater Daniël Syrië beschrijven zoals hij het met eigen ogen zag.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
Assad authenticiteit christenen Syrië Compleetdenkers Geopolitiek klooster Qara narratief oorlog Syrië Pater Daniël Rusland interventie Syrië Westerse media