Eerst vaccineren, dan wegkijken: hoe VWS de erkenning van vaccinatieschade tegenwerkt

Help mee door deze info met vrienden op je social netwerk te delen!

Het erkennen van vaccinatieschade klinkt als een vanzelfsprekende stap na de massale vaccinatiecampagne, maar voor de mensen achter Stichting Coronaschade is het een nachtmerrie van bureaucratische tegenwerking, verschuivende spelregels en ronduit schandalige belangenverstrengeling. Journalist Vala van den Boomen trekt aan de bel en haar relaas is een boekdeel op zich.

Van aanraden tot tegenhouden: de rol van VWS

Het begon in het voorjaar van 2024. Op advies van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) startte Stichting Coronaschade een traject om een officiële patiëntenvereniging op te richten voor mensen met gezondheidsklachten na een coronavaccinatie. Het ministerie gaf instructies, wees de weg en beloofde financiële ondersteuning. Ruim twee jaar later is die belofte volledig uitgehold. Hetzelfde VWS dat de stichting op pad stuurde, blijkt nu de grootste hinderpaal te zijn.

Bij een eerste aanvraag werd de stichting teruggestuurd met de opdracht haar statuten te wijzigen. Die aanpassing werd doorgevoerd. Resultaat? Een nieuwe afwijzing, ditmaal met een opmerkelijk argument: er zou sprake zijn van een ‘brede wetenschappelijke consensus’ dat coronavaccinaties geen gezondheidsschade veroorzaken, en dat dit standpunt ook in de toekomst niet zal veranderen. Met andere woorden: het ministerie beschikt kennelijk over helderziende vermogens.

RIVM beoordeelt zichzelf: klassiek geval van slager en eigen vlees

Het wordt nog merkwaardiger wanneer je kijkt op welke bron VWS zich baseert voor die ‘brede consensus’. Het oordeel komt van het RIVM — het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu. Hetzelfde RIVM dat rechtstreeks onder VWS valt. Hetzelfde RIVM dat een centrale rol speelde in de uitrol van de vaccinatiecampagne die nu ter discussie staat. Men ziet geen enkel probleem in de constructie waarbij het instituut dat de campagne mede organiseerde, nu ook mag bepalen of er schade is ontstaan.

Dit is institutionele zelfbescherming in zijn meest naakte vorm. Wie de belangen van het establishment bewaakt, mag ook de schade beoordelen. En wie schade heeft geleden, krijgt te horen dat er niets aan de hand is — op gezag van degene die er baat bij heeft dat er niets aan de hand is.

Internationale wetenschap laat andere geluiden horen

Terwijl VWS vasthoudt aan zijn eigen verhaal, stapelen internationaal de wetenschappelijke publicaties zich op die wél degelijk wijzen op ernstige en langdurige gezondheidseffecten na mRNA-vaccinaties. Van hartspierontstekingen bij jongeren tot neurologische klachten en immuunproblemen — de literatuur groeit, en de toon wordt voorzichtiger maar ook eerlijker. Juist de wetenschap die tijdens de coronacrisis door overheden als absoluut heilig werd verklaard, laat nu zien dat er meer vragen dan antwoorden zijn over de langetermijngevolgen van de experimentele injecties. Maar dat lijkt in Den Haag niet door te dringen — of men wil het simpelweg niet horen.

Dezelfde persoon als commissievoorzitter én woordvoerder: het draaideurbeleid

Alsof bovenstaande al niet genoeg is, blijkt er ook nog een opmerkelijke overlap te bestaan. De woordvoerder van de minister die Stichting Coronaschade te woord stond, fungeerde bij een eerdere zitting als voorzitter van de zogenaamd ‘onafhankelijke’ commissie die het bezwaar van de stichting moest beoordelen. Onafhankelijk? Het woord verliest iedere betekenis in dit dossier. De carrousel draait door, en wie er eenmaal op zit, komt er niet meer af.

Post-Covid-centra dicht, patiënten aan hun lot overgelaten

De gevolgen reiken verder dan alleen de stichting. De minister heeft ook de financiering voor de begeleiding van Post-Covid-patiënten stopgezet. Expertisecentra die mensen met langdurige klachten na infectie of vaccinatie hielpen, worden afgebouwd of gesloten.

Het bredere plaatje is onmiskenbaar: de overheid dreef haar bevolking met drang, dwang en sociale druk richting een vaccinatiecampagne, presenteerde alles als veilig en noodzakelijk, en ruimt nu haar eigen rommel niet op. Wie schade heeft, wordt niet erkend. Wie hulp zoekt, wordt doorverwezen naar een gesloten loket.

Wat staat er op het spel?

Stichting Coronaschade wacht opnieuw op een beslissing van een commissie over haar bezwaar. De verwachtingen zijn laag, en dat is begrijpelijk. Wanneer een overheid zichzelf beoordeelt, zichzelf adviseert en zichzelf vrijspreekt, is de uitkomst zelden verrassend. De erkenning van vaccinatieschade in Nederland blijft daarmee een politiek taboe, terwijl de getroffen mensen ondertussen verder wegzinken. Geen reddingsboei, geen erkenning, geen compensatie.

Het is tijd dat burgers, journalisten en politici die nog een onafhankelijke ruggengraat hebben, deze kwestie niet laten rusten. Want zolang de overheid haar eigen falen wegdefinieert als ‘wetenschappelijke consensus’, betalen de slachtoffers de prijs voor bestuurlijke lafheid.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
coronabeleid coronavaccin gezondheidsschade overheidsbeleid patiëntenvereniging Post-Covid RIVM Stichting Coronaschade vaccin bijwerkingen vaccinatieschade volksgezondheid VWS