Twee maten bij demonstraties: waarom boeren worden beschoten en klimaatactivisten mandarijntjes krijgen

Help mee door deze informatie met je vrienden op je social media te delen!

Wie in Nederland de straat opgaat voor het klimaat, wordt door de politie bijna met fluwelen handschoenen behandeld. Wie als boer protesteert tegen overheidsbeleid, riskeert een kogel. PVV-Kamerlid Martin Bosma bracht dit patroon onlangs scherp ter sprake in de Tweede Kamer, en zijn woorden verdienen een grondige blik.

De wetenschap bevestigt: universitair Nederland wint altijd

Bosma’s betoog begon niet met een politieke mening, maar met een wetenschappelijke conclusie. Gebaseerd op onderzoek — vergelijkbaar met het baanbrekende werk van de Amerikaanse politicologen Gilens en Page van Princeton University — stelde hij dat in Nederland feitelijk één groep altijd haar zin krijgt: hoog opgeleide, universitair gevormde burgers. Wat zij willen, wordt beleid. De stem van lager opgeleide Nederlanders telt alleen mee als die toevallig overeenkomt met die van de elite. Dat heeft vergaande gevolgen voor hoe het overheidsbeleid eruitziet op terreinen als klimaat, immigratie en criminaliteit.

Dit is geen complottheorie. Dit is academisch vastgesteld. De democratie blijkt in de praktijk een stuk minder “van het volk” dan het staatsrechtboek doet vermoeden.

Boeren: DNA-afname, militairen en schoten

De ongelijkheid wordt pas echt zichtbaar als je kijkt naar hoe de overheid omgaat met protesterende burgers. Bosma was persoonlijk aanwezig bij het proces van de zogenoemde ‘blokkeerfriezen’ in Friesland. Hun groepsapp werd gekraakt door de autoriteiten. DNA werd afgenomen. Zware straffen volgden, inclusief strafblad. Het Openbaar Ministerie maakte er zelfs een filmpje over — alsof het een triomf betrof.

Bij boerenprotesten stuurde de overheid het leger op pad. Militairen, letterlijk. En er werd geschoten op een boer. Bij protesten rond asielzoekerscentra stonden de zogenaamde ‘Romeo’s’ direct paraat. Demonstraties tijdens de coronaperiode werden volgens Amnesty International met disproportioneel geweld neergeslagen — de mensenrechtenorganisatie sprak expliciet van mishandeling door ordehandhavers.

Extinction Rebellion: mandarijntjes en solidariteitsverklaringen

Zet daar eens tegenover hoe de overheid omgaat met Extinction Rebellion. Deze organisatie bezette meer dan vijftig keer snelwegen in Nederland. Het resultaat? Agenten die mandarijntjes uitdeelden aan de blokkeerders. Een officier van justitie die publiekelijk zijn solidariteit uitsprak met de demonstranten. Arrestanten werden vrijwel meteen weer vrijgelaten, en als er al een veroordeling volgde, draaide de Hoge Raad die terug.

Dezelfde staat die militairen afstuurt op boeren, geeft klimaatblokkeerders een schouderklopje.

Wie is Roger Hallam eigenlijk?

Wat veel mensen niet weten — of liever niet weten — is dat Extinction Rebellion is opgericht door Roger Hallam, een man die in een interview in Der Spiegel de Holocaust omschreef als een “gewone gebeurtenis” in de geschiedenis. The Guardian berichtte uitvoerig over zijn omstreden uitspraken. Desondanks verschijnen vertegenwoordigers van Extinction Rebellion gewoon op de partijcongressen van GroenLinks en de PvdA, waar ze worden toegejuicht. Een advocaat-generaal van het OM in Den Bosch verklaarde openlijk solidair te zijn met de beweging.

De organisatie heeft inmiddels haar focus verlegd naar pro-Palestina-activisme, verstoorde een herdenking van de aanslagen van 7 oktober op de Dam en gaat met zuur winkelklanten te lijf. Ook werd geprobeerd de NOS te bezetten. En recent draaide Extinction Rebellion in Haarlem de film How to Blow Up a Pipeline — een film die sabotage van energieinfrastructuur romantiseert.

Het patroon is consistent: wie protesteert in lijn met de heersende links-liberale consensus van universitair geschoold Nederland, wordt oogluikend toegestaan, soms zelfs gefaciliteerd. Wie daarbuiten valt — boeren, coronasceptici, blokkeerfriezen — krijgt het volle gewicht van de rechtsstaat over zich heen.

Een gebroken rechtsstaat?

De rechtsstaat veronderstelt gelijkheid voor de wet. Maar wat er in de praktijk gebeurt, is iets anders. De overheid past de wet toe afhankelijk van wélke groep demonstreert en wat die groep eist. Dat is geen rechtsstaat meer — dat is politiek gemotiveerde rechtshandhaving. Zolang dit met twee maten meten onbenoemd blijft in de bestuurlijke top van dit land, verandert er niets. En dat zou iedereen — ongeacht politieke kleur — zorgen moeten baren.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
activisme boeren protest democratie Extinction Rebellion klimaatactivisten Martin Bosma ongelijkheid overheid politiegeweld twee maten Tweede Kamer two tier justice