Baby’s die bij 23 weken zwangerschapsduur ter wereld komen, worden in Nederlandse ziekenhuizen systematisch aan hun lot overgelaten — en de officiële rechtvaardiging daarvoor blijkt aantoonbaar onjuist. Die explosieve onthulling doet FVD-Kamerlid Gideon van Meijeren. Niet de medische wetenschap bepaalt dit beleid, maar geld, capaciteitstekorten en de juridische gevolgen voor de abortuswet.
Wat er werkelijk in de richtlijn staat
De Nederlandse overheid houdt al jaren vol dat de behandelgrens bij 24 weken zwangerschap wetenschappelijk onderbouwd is. Maar Van Meijeren nam de moeite om de richtlijn — opgesteld door de Nederlandse Vereniging voor Kindergeneeskunde (NVK) en de Nederlandse Vereniging voor Obstetrie en Gynaecologie (NVOG) — zelf door te lezen. Wat hij daarin aantrof, is ronduit beschamend te noemen.
De eigen wetenschappelijke werkgroep van kinderartsen en gynaecologen concludeerde namelijk dat bij intensieve medische zorg al bijna vier op de tien baby’s van 23 weken de geboorte overleeft. In de beste ziekenhuizen loopt dit percentage op tot meer dan zestig procent. Op basis van deze bevindingen adviseerde de werkgroep om de behandelgrens te verlagen naar 23 weken. De besturen van de NVK en NVOG weigerden dat advies over te nemen.
Baby’tjes die met 23 weken geboren worden krijgen in Nederland geen hulp. We laten ze doodgaan.
De @MinVWS beweert dat dit beleid is gebaseerd op de medische wetenschap. Dat is aantoonbaar onjuist. De ware redenen zijn SCHOKKEND.
Bekijk en deel deze video. https://t.co/zhoehgxntw
— Gideon van Meijeren (@GideonvMeijeren) October 14, 2026
De echte redenen: geld, bedden en abortus
De reden voor die weigering staat letterlijk in de richtlijn zelf omschreven. Het gaat om drie factoren: de druk op de capaciteit van ic-bedden en verpleegkundig personeel, de bijkomende kosten van het redden van extreem vroeg geboren baby’s, en — misschien wel het meest verontrustend — mogelijke juridische complicaties in relatie tot de Wet afbreking zwangerschap.
Met andere woorden: de levensvatbaarheidsgrens wordt kunstmatig op 24 weken gehouden, niet omdat een kindje van 23 weken medisch gezien kansloos is, maar omdat het verlagen van die grens rechtstreeks botst met de huidige abortuswetgeving. Zodra artsen baby’s van 23 weken succesvol beginnen te behandelen, is daarmee immers aangetoond dat deze kinderen buiten de baarmoeder kunnen overleven — en dan zou abortus bij 23 weken wettelijk niet langer zijn toegestaan.
Een bewuste keuze ten koste van gewenste kinderen
Hier schuilt de kern van het morele vraagstuk dat Van Meijeren aankaart. Er lag een expliciete keuze op tafel: óf artsen redden gewenste baby’s van 23 weken, óf het blijft mogelijk om ongewenste zwangerschappen op datzelfde moment te beëindigen. De beroepsverenigingen kozen voor de tweede optie — en deden dat zonder het publiek of de politiek eerlijk voor te lichten over hun overwegingen.
Tegelijkertijd is diezelfde NVOG een zogenoemde ‘verkenning’ gestart om abortus bij 22 en 23 weken juist makkelijker en toegankelijker te maken, ook zonder medische indicatie. Terwijl er voor het redden van deze kinderen geen geld of capaciteit beschikbaar wordt gesteld, wordt de weg naar het beëindigen van dezelfde zwangerschappen breed opengelegd. Dat contrast is moeilijk anders te omschrijven dan als een institutionele keuze voor de dood boven het leven.
Strafrechtelijke dimensie
Van Meijeren wijst ook op een serieuze strafrechtelijke vraag. Artikel 82a van het Wetboek van Strafrecht bepaalt dat ook een ongeboren vrucht die naar redelijke verwachting buiten het moederlichaam in leven kan blijven, beschermd wordt onder de moordbepalingen. De Hoge Raad gebruikte in 1990 al de actuele stand van de medische wetenschap als maatstaf — en niet het aantal beschikbare bedden of de financiële kosten.
Als baby’s van 23 weken op basis van de huidige medische wetenschap een overlevingskans hebben van 38 tot 60 procent, dan is de vraag gerechtvaardigd of het opzettelijk beëindigen van zulke zwangerschappen strafrechtelijk als moord gekwalificeerd kan worden. Het Openbaar Ministerie heeft in het verleden al aangegeven dat zelfs een beperkte overlevingskans hiervoor voldoende kan zijn.
Kamer misleid, minister zwijgt
Opeenvolgende bewindspersonen hebben de Tweede Kamer herhaaldelijk verzekerd dat het beleid puur wetenschappelijk onderbouwd is. Dat is, op basis van de richtlijn zelf, simpelweg niet waar. De eigen medische werkgroep adviseerde anders; de besturen negeerden dat advies om beleidsmatige en financiële redenen.
Van Meijeren heeft aangekondigd de minister van VWS in de Kamer ter verantwoording te roepen en moties in te dienen. De hamvraag daarbij: waarom stijgt het budget voor abortusklinieken jaar op jaar, terwijl er geen cent wordt vrijgemaakt om baby’s van 23 weken een eerlijke kans te geven? En waarom heeft een vrouw die haar kind wil laten redden geen enkele keuzevrijheid, terwijl die vrijheid voor vrouwen die hun zwangerschap willen afbreken wordt beschermd?
Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek
Even voor je naar X gaat
X (voorheen Twitter) toont onze berichten alleen aan ingelogde gebruikers. Als je niet bent ingelogd bij X, krijg je de melding dat @9fornews nog niets heeft gepost — dat klopt niet, ons account is gewoon actief. Log dus in bij X.
Interessant
De grote pensioenroof: ‘Wie stopt deze waanzin? Nederland zou massaal op straat moeten komen’
We zijn tientallen jaren misleid: Roomboter is niet schadelijk voor je gezondheid, maar margarine wel
8 jaar premier Rutte samengevat in 8 glasharde leugens. Dit zijn ze
De grootste zoektocht ooit naar intelligent buitenaards leven
‘Slecht weer op komst!’ Nieuwe cijfers: we moeten met nóg meer oversterfte rekening houden
Goedkoop medicinaal kruid gaat de strijd aan met darmkanker (en helpt ook tegen malaria)
Krijgt het coronavaccin nu wel of niet een chip?
Een onbekende, geavanceerde beschaving verschuilt zich mogelijk op aarde, zeggen wetenschappers
Terwijl de Kamer ademloos luistert naar Zelenski maken zijn soldaten jacht op Oekraïense burgers