Het Nederlands Dagblad besloot een interview met schrijver en auteur William Immink binnen een half uur van de website te halen. Wat stond er in dat stuk dat zo snel moest verdwijnen? En waarom mag een Nederlandse schrijver die gewoon in Rusland woont en werkt, geen podium krijgen voor een afwijkende mening?
Een interview dat verdween voordat iemand er erg in had
Het Nederlands Dagblad publiceerde een gesprek met William Immink, afkomstig uit Kockengen, die met zijn Russische gezin in een voorstad van Moskou woont. Hij onderhoudt tuinen van welgestelde Russen en schrijft voor reformatorische media. Het interview werd gepubliceerd, en binnen dertig minuten alweer offline gehaald. Zo snel dat zoekmachines het artikel niet eens hebben kunnen indexeren. Geen archief, geen spoor — het stuk bestaat officieel niet meer.
De vraag die dit oproept is simpel: wat was er zo gevaarlijk aan dit gesprek dat het niet eens een dag online mocht blijven?
Journalisten die vertrekken — en één die blijft
Vrijwel alle westerse correspondenten zijn inmiddels weg uit Rusland, vrijwillig of onder druk. De interviewer van het Nederlands Dagblad, inmiddels gepensioneerd, stelde Immink de voor de hand liggende vraag: hoe heeft hij dit zelf ervaren? Zijn antwoord was opvallend nuchter. Hij heeft naar eigen zeggen nooit problemen gehad met de Russische autoriteiten.
Zijn verklaring daarvoor snijdt hout, ook al zal die niet iedereen welgevallig zijn: veel westerse journalisten komen volgens hem als activist naar Rusland, niet als journalist. Ze hebben een kant al gekozen voordat ze ook maar één interview hebben afgenomen. De focus ligt op onderwerpen als lhbti-rechten, en alles wordt in een vooraf vastgesteld narratief geperst. Wie dat narratief verlaat, loopt tegen problemen aan — niet per se met de Russen, maar met de eigen redactie thuis.
FVD en het referendum van 2016: een ongemakkelijke herinnering
Dat William Immink optrad in een talkshow van Forum voor Democratie wekte argwaan bij de interviewer. De vraag naar zijn politieke kleur was dan ook snel gesteld. Immink hield zijn stemkeuze voor zichzelf, maar zijn analyse van de aanloop naar de oorlog in Oekraïne is helder.
Hij wijst op het referendum van 2016, waarbij de Nederlandse bevolking tegen het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne stemde. Die uitslag werd door de toenmalige regering simpelweg genegeerd. FVD speelde destijds een sleutelrol in het organiseren van dat referendum. Immink stelt dat als Europa het associatieverdrag anders had aangepakt, er nu helemaal geen ‘speciale militaire operatie’ in Oekraïne was geweest. Of je het daarmee eens bent of niet: het is een redenering die serieus genomen verdient te worden, niet weggezet als Kremlinpropaganda.
Poetin is geen Hitler — en dat mag je blijkbaar niet zeggen
Het meest prikkelende deel van het verdwenen interview gaat over de vergelijking tussen Poetin en Hitler, een metafoor die door westerse politici en media breed wordt uitgemeten. Immink verzet zich daar expliciet tegen. Wie Poetin wegzet als een nieuwe Hitler en elke dialoog weigert, zorgt er volgens hem voor dat het conflict eindeloos voortduurt — met mensenlevens als directe prijs.
Zijn pleidooi is niet voor Poetin, maar voor pragmatisme: neem Rusland serieus als gesprekspartner, luister naar wat ze zeggen en zoek naar een uitweg. Dat is geen pro-Russisch standpunt — dat is simpelweg diplomatie. Maar in het huidige mediaklimaat lijkt zelfs dat te ver te gaan.
Nuance als vijand van het narratief
Op de opmerking dat Rusland “gewoon twintig procent van een buurland bezet”, reageert Immink fijntjes dat dit een wel heel erg gesimplificeerde voorstelling van zaken is. De situatie heeft een lange, complexe voorgeschiedenis — de uitbreiding van de NAVO, de Maidan-revolutie, de rol van het Westen in Oekraïne — die in de meeste Nederlandse kranten volledig buiten beeld blijft.
Een conflict begrijpen is iets anders dan het goedkeuren. En juist dat onderscheid lijkt in de mainstream media te zijn verdwenen.
Waarom dit ertoe doet
Het verdwijnen van dit interview bij het Nederlands Dagblad is op zichzelf een nieuwsfeit. Een gepubliceerd artikel wordt binnen een half uur offline gehaald, zonder uitleg, zonder rectificatie. Het betreft een auteur die vanuit directe ervaring schrijft over Rusland, en wiens visie overduidelijk niet in het gewenste straatje paste.
Of je het met Immink eens bent of niet: dit is precies het soort stem dat in het publieke debat gehoord zou moeten worden. Zeker in tijden van oorlog, wanneer eenzijdige berichtgeving levensgevaarlijke gevolgen kan hebben. Dat een krant dit interview stil heeft weten te houden, roept serieuze vragen op over de persvrijheid in eigen land.
Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek
Even voor je naar X gaat
X (voorheen Twitter) toont onze berichten alleen aan ingelogde gebruikers. Als je niet bent ingelogd bij X, krijg je de melding dat @9fornews nog niets heeft gepost — dat klopt niet, ons account is gewoon actief. Log dus in bij X.
Interessant
Toppsychiater: “Link tussen serotonine en depressie is een mythe”
School beveiligt klaslokalen tegen straling met wichelroede
Belgische professor richt zich tot overheid: ‘Stop met liegen’
Topbankier Benjamin de Rothschild (57) sterft plotseling
Glyfosaat: omstreden gif van Monsanto dat in recordhoeveelheden over onze akkers en tuinen wordt gesproeid
Mysterieuze luchtgrotten van Nepal uitgehouwen op 47 meter hoogte
NSA geeft topgeheim rapport over UFO’s vrij
Democratie bestaat niet: dit is de reden waarom stemmen geen nut heeft
Murdoch/Rothschild betalen in het geheim Syrische ‘rebellen’ om olie te bewaken. Labour-kandidaat geschorst na kritische uitspraken