Er is helaas geen gesproken versie van dit artikel beschikbaarEen felle woordenwisseling op X tussen NIH-directeur Jay Bhattacharya en viroloog en voormalig OMT-lid Marion Koopmans legt opnieuw de diepe breuklijnen bloot in het debat over het coronabeleid. Centraal staat niet zozeer de vraag óf er in 2020 fouten zijn gemaakt, maar hoe beleidsmakers en wetenschappers daar achteraf mee omgaan – en wat dat betekent voor het publieke vertrouwen in de volksgezondheid.
De discussie begon toen Bhattacharya zich hardop afvroeg of het anderen ook was opgevallen dat hoge functionarissen van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), die in 2020 lockdowns steunden, nu beweren dat zij die nooit hebben aanbevolen. Dat wekt de indruk dat dezelfde mensen in een toekomstige crisis opnieuw tot lockdowns zouden kunnen oproepen, zonder rekenschap af te leggen over het verleden, schreef hij.
Marion Koopmans reageerde fel. Zij zei met verbazing te kijken naar Bhattacharya’s “opruiende” berichten en suggereerde dat hij haar onterecht rekent tot de groep “lockdown pushers”. Daarnaast zette zij vraagtekens bij zijn ervaring in concrete publieke gezondheidscrises, zoals ziekenhuisuitbraken of crisisadviesstructuren.
Bhattacharya nam die reactie als aanleiding voor een uitgebreide en inhoudelijke repliek.
Volgens Bhattacharya ging het mis toen wetenschappelijke en publieke gezondheidsleiders tijdens de coronacrisis weigerden hun beleid bij te stellen op basis van nieuwe gegevens die in real time beschikbaar kwamen. Hij noemt een reeks inzichten die, naar zijn mening, al relatief vroeg duidelijk werden, maar onvoldoende werden meegenomen in het beleid. Zo lag de werkelijke infectiefataliteit veel lager dan aanvankelijk werd aangenomen, en was het sterfterisico sterk geconcentreerd bij oudere leeftijdsgroepen. Tegelijkertijd toonde de praktijk dat lockdowns corona niet langdurig konden onderdrukken en kwetsbaren niet effectief beschermden, terwijl ze wel grote sociale en psychologische schade veroorzaakten – vooral bij kinderen, armen en de werkende klasse.
Wat hij onaanvaardbaar vindt, is dat leiders vasthielden aan hun oorspronkelijke aannames, zelfs toen steeds meer data het tegendeel lieten zien. Kritiek van goed gekwalificeerde wetenschappers werd niet serieus genomen, maar publiekelijk afgedaan of actief bestreden. In sommige gevallen werd zelfs opgeroepen tot censuur van afwijkende standpunten. Bhattacharya vergelijkt dit met de adviseurs rond de Vietnamoorlog, die ondanks toenemend bewijs bleven volhouden dat succes nabij was.
Vervolgens schetst hij vier manieren waarop leiders met zulke beleidsfouten kunnen omgaan. De eerste, en volgens hem beste optie, is het openlijk erkennen van fouten en het hervormen van systemen om herhaling te voorkomen. Andere reacties acht hij problematisch: doen alsof er niets fout is gegaan, ontkennen dat men ooit het betwiste beleid steunde, of zich verschuilen achter het argument dat beslissingen nu eenmaal moeilijk waren in tijden van onzekerheid. Die laatste houding schrijft hij expliciet toe aan Koopmans.
Bhattacharya sluit af met een harde conclusie. Door geen verantwoording af te leggen en het debat te smoren, hebben publieke gezondheidsleiders het vertrouwen van het publiek in de volksgezondheid ernstig beschadigd. Om dat vertrouwen te herstellen, zo stelt hij, is niet alleen reflectie nodig, maar ook een nieuwe generatie leiders die bereid is lessen te trekken uit de fouten van de coronaperiode.
De arts-onderzoeker krijgt veel bijval. Zo zegt het Artsen Collectief, waar duizenden medische professionals bij zijn aangesloten, de reactie van de NIH-directeur op Koopmans graag te willen inlijsten.
“De Covid-clan heeft een collectief, wereldwijd trauma veroorzaakt. Clementie verwachten op basis van zelfgecreëerd en misplaatst slachtofferschap is schaamteloze en verwerpelijke gaslighting,” stelt journalist Vala van den Boomen.
I think this thread is posted in at least a simulacrum of good faith, so I’ll give a substantive response.
It is obviously true that in the moment of crisis, leaders face tremendous pressure to do something dramatic to address the crisis, and often those decisions turn out, in… https://t.co/Gjery2lLg8
— Jay Bhattacharya (@DrJBhattacharya) January 25, 2026
Over de auteur: Robin de Boer is economisch geograaf. Volg hem hier op Substack voor exclusieve content.
Interessant
“Kankerorganisatie van John D. Rockefeller wilde kanker nooit genezen”
Perioden van eb en vloed tijdens het Ascentieproces
Partij Wybren van Haga wil onderzoek naar alarmerende cijfers over bijwerkingen coronavaccinatie
Mysterieuze stenen van sjamaan ontdekt in Panama
Thierry Baudet OPNIEUW aangevallen: ‘schreeuwende gek’ met verlengd voorwerp stormt op FVD-leider af
Van Kooten wil avondklok-spoedwet controversieel laten verklaren: ‘Rechtsstaat wordt in het hart geraakt!’
Boer op tv over weermanipulatie in Nederland: ‘Dit patroon is zó onnatuurlijk’
Getuige bloedbad van Boetsja treedt naar buiten: ‘Dit is veel erger dan fascisme, dit is satanisme’
Onderzoeksjournalist: “Geheimzinnige Bilderberggroep heeft wereld in zijn macht”