De documentaire van de Franse journaliste Anne-Laure Bonnel over Oekraïne uit 2016 wordt momenteel massaal gedeeld op sociale media — en dat is niet verwonderlijk, want wat ze vastlegde staat haaks op het verhaal dat westerse overheden en grote nieuwsmedia het publiek al jaren voorschotelen. Bonnel trok naar de frontlinie in het oosten van Oekraïne en documenteerde wat ze met eigen ogen zag: een burgeroorlog waarbij de Oekraïense staat zijn eigen bevolking bombardeerde:
WANT THE TRUTH ABOUT RUSSIA UKRAINE WAR ?
---Lees verder na dit advertentieblokje---An independent French Journalist Anne Laure Bonnel was reporting on the Donbass in 2015.
No one wanted to listen, if you do, watch this.
The film she made is called DONBASS.
If after watching this you believe Ukraine are the good guys… pic.twitter.com/8iEOeAUbF8— WARRENTHORNTON.COM (@WARRENTSHOW) September 29, 2026
Een oorlog die al begon in 2014
Het conflict in de Donbas is geen product van de Russische inval in februari 2022. Het begon al in 2014, toen het oosten van Oekraïne in opstand kwam na de machtsovername in Kiev. Pro-Russische milities en het Oekraïense regeringsleger kwamen tegenover elkaar te staan in een bloedige burgeroorlog die meer dan tienduizend burgerslachtoffers eiste. Op 14 november 2014 maakte de toenmalige Oekraïense president Petro Porosjenko in zijn toespraak in Odessa de scheiding definitief: het oosten werd feitelijk geïsoleerd van de rest van het land.
Wat Bonnel vastlegde — en wat je nergens anders zag
In haar documentaire komen bewoners, artsen en ooggetuigen aan het woord die beschrijven hoe hun leven er werkelijk uitzag. Mensen die maandenlang in kelders leefden zonder water of elektriciteit. Een arts uit de stad Pervomajsk die vertelt over dagelijkse beschietingen — niet van militaire posities, maar van ziekenhuizen, scholen en woonwijken. Artsen van Artsen zonder Grenzen die ter plaatse tot hun verbazing vaststelden dat zoiets in het Europa van de 21e eeuw nog mogelijk was.
Bewoners getuigen van gruweldaden: mensen die met gebonden handen werden gevonden, met afgesneden oren, gedumpt in mijnschachten. Een vrouw vertelt hoe Oekraïense soldaten de kelder binnendrongen waar burgers met kleine kinderen zaten te schuilen en hen bedreigden. Een man die deserteerde uit het Oekraïense leger legt uit waarom: hij weigerde te schieten op mensen die hij beschouwde als zijn eigen bevolking.
Het beeld dat westerse media weigerden te tonen
Wat de documentaire zo explosief maakt, is niet alleen de inhoud — het is de stilte eromheen. Bonnel filmde dit allemaal, maar haar werk verdween grotendeels in de marge. Geen primetime uitzending, geen aandacht van grote redacties. De mainstream media in Frankrijk en de rest van Europa hadden hun narratief al klaar: Rusland als agressor, Oekraïne als slachtoffer. Nuance was niet welkom.
Journalist en voormalig CEO van Sud Radio Didier Maïsto deelde de documentaire en omschreef Bonnel als een voorbeeld van echte journalistiek: iemand die rapporteert wat ze ziet, het in perspectief plaatst en er de juiste vragen bij stelt. Dat klinkt als een vanzelfsprekendheid, maar in de wereld van gesubsidieerde staatsmedia en door adverteerders gefinancierde nieuwsplatforms is het blijkbaar een zeldzaamheid geworden.
Burgers als doelwit, niet als bijvangst
Eén van de meest schokkende elementen in de documentaire is de getuigenis van een lokale functionaris die erop wijst dat de militaire posities van de milities in het gebied volledig intact bleven, terwijl omliggende woonwijken, scholen en ziekenhuizen stelselmatig werden geraakt. Zijn conclusie is helder: dat was geen vergissing. De OVSE, de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa, bevestigde via haar waarnemersmissie in Oekraïne herhaaldelijk dat er sprake was van beschietingen van burgerdoelen in de Donbas — informatie die zelden prominent naar voren kwam in het nieuws.
Waarom dit er nu toe doet
Met de Russische invasie van 2022 verdween de voorgeschiedenis van het conflict volledig naar de achtergrond. Wie wil begrijpen hoe het zover kon komen, kan niet om de documentaire van Bonnel heen. Ze toont een regio die al jaren werd bestookt, een bevolking die door haar eigen regering als vijand werd behandeld en een internationale gemeenschap die weigerde te kijken. Of liever gezegd: die actief werd tegengehouden om te kijken.
De massale verspreiding van de documentaire op sociale media — precies het kanaal dat overheden en techgiganten steeds fanatieker proberen te reguleren en te censureren — laat zien dat mensen honger hebben naar beelden en getuigenissen die niet door een redactioneel filter van politieke correctheid zijn gehaald. Bonnel leverde dat in 2016. Het duurt alleen tien jaar voordat het grote publiek haar werk te zien krijgt.
Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek
Even voor je naar X gaat
X (voorheen Twitter) toont onze berichten alleen aan ingelogde gebruikers. Als je niet bent ingelogd bij X, krijg je de melding dat @9fornews nog niets heeft gepost — dat klopt niet, ons account is gewoon actief. Log dus in bij X.
Interessant
Duitse gezondheidsminister brutaal eerlijk over lockdown: dit nooit meer
Auteur wordt na schokkend artikel over windmolens tot 2 keer toe van LinkedIn gegooid
Sigaarvormig object verdwijnt in vulkaan Popocatépetl (video)
Hoe u gaat meebetalen om Deutsche Bank, de bank van foute miljardairs en terreurverspreiders, overeind te houden
Russische wetenschapper: “Kleine IJstijd in plaats van global warming”
Internist tegen OMT: ‘Als je nu nog een verlenging van de lockdown adviseert, leef je in een ander universum’
Mysterieuze ‘donkere materie’ nog vreemder
Verpleegster sprak zich uit en werd ontslagen, haar verhaal verdient gehoord te worden
Atlete die na haar derde Gardasil-vaccin in rolstoel belandde sleept Merck voor de rechter. Dit werd er gezegd