“We kijken structureel weg”: gerechtsdeskundige over de blinde vlek van Europa die kindermisbruik heet

Help ons door deze info met vrienden op je social netwerk te delen!

De cyclus van kindermisbruik doorbreken is volgens therapeute Carine Hutsebaut de enige manier om een samenleving te redden die structureel wegkijkt van één van haar grootste problemen. In een uitgebreid gesprek met het kanaal Compleetdenkers legt Hutsebaut — gerechtsdeskundige, auteur en commissaris bij de gerechtelijke onderzoekscommissie mensenhandel van het ITNJ — uit waarom de aanpak van daders in België en Europa hopeloos tekortschiet, en wat er wél werkt.

Een loopbaan geboren uit onbegrip en verbijstering

Het vertrekpunt voor Hutsebaut lag in 1984: de verdwijning van het zesjarige meisje Gevriye Cavas in het centrum van Brussel. Op klaarlichte dag verdween het kind zonder dat iemand iets zag. Haar ouders dienden een klacht in. We zijn inmiddels 2026 en er is nog altijd geen spoor. Voor Hutsebaut, zelf moeder van een dochter van dezelfde leeftijd, was dat het moment dat ze besefte dat er iets fundamenteel mis was — niet alleen met één zaak, maar met het hele systeem dat dergelijke zaken hoort op te lossen. Ze begon te zoeken, stuitte op een nagenoeg volledig gebrek aan expertise op het Europese vasteland, en bouwde zelf een specialisme op dat ze sindsdien nooit meer heeft losgelaten.

Het woord ‘pedofiel’ is volgens Hutsebaut bewust misleidend

Eén van de scherpste punten die Hutsebaut maakt, raakt aan taalgebruik. Het woord ‘pedofiel’ — afkomstig uit het Grieks en letterlijk ‘liefde voor kinderen’ betekenend — beschrijft volgens haar precies het tegenovergestelde van wat daders doen. Ze spreekt liever van pedocriminelen of pedoseksuelen: mensen die kinderen gebruiken als object voor eigen genoegen, zonder enige werkelijke affectie. Dit is geen semantische haarkloverij. De verkeerde benaming zorgt er volgens haar voor dat de maatschappij het fenomeen verkeerd begrijpt, en dat daders makkelijker kunnen wegkomen met hun daden door zich achter een schijnbaar medisch label te verschuilen.

Waarom de cyclus zichzelf in stand houdt

Hutsebaut legt uit hoe seksueel misbruik zich door generaties heen verspreidt via wat ze het ‘sneeuwmanmodel’ noemt: drie lagen van menselijk functioneren — rationeel denken, emotioneel welzijn en seksualiteit — die door trauma worden verstoord. Kinderen die slachtoffer worden van meerdere vormen van misbruik — emotioneel, psychologisch, fysiek, via verwaarlozing door middelenmisbruik van ouders, en seksueel — lopen een grote kans om levenslang te kampen met posttraumatische stress als er niet ingegrepen wordt. Een deel van de mannelijke slachtoffers wordt later zelf dader. Eén dader maakt gemiddeld 120 tot 150 slachtoffers in zijn leven. Dat is de reden waarom het doorbreken van de cyclus bij de dader moet beginnen — niet alleen bij het slachtoffer.

Het systeem werkt dit bewust in de hand

Hutsebaut is er na decennia werken van overtuigd dat de straffeloosheid rondom kindermisbruik geen toeval is. Hoe meer kinderen op jonge leeftijd gebroken worden, hoe makkelijker ze later als afhankelijke, getraumatiseerde volwassenen te sturen zijn. Politici werden door haar benaderd, gesprekken vonden plaats, maar van concrete actie is het nooit gekomen. De wetten ter bescherming van kinderen bestaan wel degelijk — ze worden simpelweg niet gehandhaafd. Mainstream media bepalen bovendien wat er naar buiten komt en wat niet. Epstein-achtige structuren, waarbij invloedrijke figuren gecompromitteerd worden via seksueel misbruik van kinderen, zijn volgens haar niet nieuw: ze bestaan al decennia en reiken tot in de hoogste politieke en economische kringen.

Wat wél werkt: nul recidive bij gespecialiseerde begeleiding

Tegenover de mislukte overheidsaanpak stelt Hutsebaut haar eigen methode. Ze werkt zowel met slachtoffers als daders, en behaalt daarmee resultaten die de officiële gevangenispraktijk ver overtreffen. Volgens haar recidiveert 94 procent van de daders die zonder gespecialiseerde therapie de gevangenis verlaten binnen vier dagen na hun vrijlating. Hutsebaut claimt bij haar eigen cliënten nul recidive. De aanpak focust op het gebroken kind ín de dader: wie ze zijn, waarom ze doen wat ze doen, en hoe de cyclus van fantasie, verwerping en misbruik te herkennen valt voordat het opnieuw misgaat.

Een oproep aan mensen met tijd, kennis en ruggengraat

Hutsebaut richt zich nadrukkelijk tot mensen die zich geroepen voelen maar niet weten hoe te beginnen. Via haar academie biedt ze opleidingen aan — in het Nederlands en Engels — voor mensen die daders en slachtoffers begeleiden in hun herstelproces, zonder zelf therapeut te zijn. Verjaringstermijnen moeten wat haar betreft volledig afgeschaft worden voor kindermisbruik, net zoals dat geldt voor oorlogsmisdaden. En elke politicus zou verplicht psychopathische screeningtesten moeten afleggen — iets wat een buschauffeur wél moet doen, maar een volksvertegenwoordiger niet.

Haar boodschap is ongemakkelijk, maar niet zonder hoop. Het doorbreken van de cyclus is technisch haalbaar. Het vergt geen miljoenen aan overheidsgeld en geen eindeloze commissies. Het vergt mensen die durven kijken naar wat werkelijk gaande is — en daarna opstaan om er iets aan te doen.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
Carine Hutsebaut Child Hunters daderbehandeling gerechtsdeskundige ITNJ kinderhandel kindermisbruik kinderverdwijningen pedocriminaliteit seksueel misbruik straffeloosheid therapeut