“Dit heb ik eerder gezien”: Holocaust-overlevende trekt lijn van nazi-Duitsland naar corona

Help anderen door dit artikel met iedereen op je social media te delen!

Een overlevende van de nazi-concentratiekampen maakte in een interview met CHD.TV, het platform van Children’s Health Defense, een vergelijking met covid. Haar woorden gaan nu rond op sociale media en zetten aan tot een ongemakkelijk debat dat de gevestigde orde liever niet voert.

Artsen als uitvoerders van een systeem

De overlevende, Vera Sharav, wijst op iets wat historici al decennialang documenteren, maar wat tijdens de coronacrisis angstwekkend actueel leek: de rol van artsen als gewillige uitvoerders van een systeem. Uit historisch onderzoek, waaronder het baanbrekende werk van psychiater en historicus Robert Lifton in zijn boek The Nazi Doctors: Medical Killing and the Psychology of Genocide, blijkt dat artsen de grootste beroepsgroep waren die vrijwillig lid werden van de nazipartij. Ze selecteerden wie er vernietigd zou worden — lang voordat de Jodenvervolging begon.

Dat laatste detail is cruciaal. De eerste slachtoffers waren geen Joden, maar Duitse zuigelingen en jonge kinderen met een handicap. Zij werden beschouwd als “vervuilers van de genenpoel.” Eugenetica — het idee dat sommige mensen het waard zijn om te leven en anderen niet — was de ideologische motor achter de hele moordmachine.

Nazi concentration camp survivor draws parallel between Nazi doctors killing people and Covid doctors killing people

“the protocols used in hospitals during Covid were murderous… and… parallel the Nazi experience [when] hospitals were turned into murderous operations”… pic.twitter.com/FyXDni1yb5

— Sense Receptor (@SenseReceptor) August 14, 2026

De “nutteloze eters” van toen en nu

De nazi’s hadden een term voor degenen die zij als minderwaardig beschouwden: Unnütze Esser, oftewel “nutteloze eters.” Sharav benadrukt dat deze term ook een economische dimensie had. Mensen met een beperking, chronisch zieken, ouderen — zij kostten geld en produceerden niets. Die logica, zo stelt zij, zag zij terugkeren tijdens de coronapandemie in de manier waarop ziekenhuizen omgingen met kwetsbare patiënten.

Ze verwijst specifiek naar een zaak waarbij een kind met het syndroom van Down werd blootgesteld aan ziekenhuisprotocollen die zijn overlevingskansen ernstig ondermijnden. De zaak werd verloren, maar bracht de betrokken protocollen voor het eerst onder brede publieke aandacht. Een vergelijkbare zaak staat nu op de rol in New York.

Remdesivir en beademingsapparatuur: curatief of dodelijk?

De Holocaust-overlevende is onomwonden in haar oordeel over twee behandelmethoden die tijdens de pandemie breed werden ingezet: het antivirale middel remdesivir en mechanische beademing. “Dat waren geen curatieve handelingen,” zegt ze. Publicaties in de British Medical Journal hebben serieuze vraagtekens geplaatst bij de effectiviteit en veiligheid van zowel remdesivir als invasieve beademing bij COVID-19-patiënten, waarbij sommige analyses wezen op verhoogde sterfte in plaats van verminderde sterfte.

Desondanks werden deze methoden in veel westerse landen als standaardprotocol doorgevoerd, met financiële prikkels voor ziekenhuizen die ze toepasten. De vraag die Sharav stelt, is dan ook terecht: wie profiteerde hier eigenlijk van?

Eugenetica als het echte virus

Volgens Sharav is eugenetica “het echte virus” — een idee dat samenlevingen al eeuwenlang vergiftigt. Ze trekt de lijn helemaal terug naar het oude Griekenland en de Politeia van Plato, waarin het idee werd neergelegd dat een elite van “waardige” mensen het recht heeft te heersen over de “onwaardigen.”

Van Plato naar de nazi’s, van de nazi’s naar de coronaprotocollen — de rode draad is steeds hetzelfde: een kleine groep die bepaalt welk leven het waard is beschermd te worden, en welk niet. En die groep doet dat altijd met de steun van de medische professie.

Het inpalmen van de medische wereld

Wat Sharav het snelst herkende tijdens de coronacrisis, was niet het virus zelf, maar de manier waarop overheden en farmaceutische bedrijven de medische wereld naar hun hand zetten. Artsen die afweken van het officiële protocol riskeerden hun licentie. Wetenschappers die kritische vragen stelden, werden weggezet als complotdenkers. Discussie was taboe.

Dat patroon — het gijzelen van de wetenschap ten dienste van een ideologisch of economisch doel — is precies wat Lifton beschrijft in zijn analyse van de nazigeneeskunde. De dokter als instrument van de staat, niet als beschermer van de patiënt.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
beademingsapparatuur Children's Health Defense coronabeleid covid slachtoffers covid vergelijking eugenetica holocaust overlevende medische ethiek nazi artsen remdesivir Robert Lifton ziekenhuisprotocollen