Is deze jongen zijn eigen opa? (video)

Er is helaas geen gesproken versie van dit artikel beschikbaar

Een kleine jongen die luistert naar de naam ‘Sam’ lijkt de reïncarnatie te zijn van zijn eigen grootvader.

Toen Sam 18 maanden oud was verschoonde zijn vader zijn luier. Sam zei tegen zijn vader: “Toen ik zo oud was als jij, verschoonde ik jouw luier.”

---Lees verder na dit advertentieblokje---

Dr. Jim B. Tucker van de Universiteit van Virginia legt het verhaal van Sam uit in een video die op de website van de universiteit is verschenen. Tucker heeft 2500 kinderen bestudeerd die herinneringen hebben aan vorige levens.

Auto

Sam deed een aantal uitzonderlijke uitspraken toen hij een oud fotoalbum doorbladerde. Het jongetje was vier jaar oud toen zijn grootmoeder kwam te overlijden. Voor zover zijn ouders weten had Sam daarvoor nog nooit een foto van zijn opa gezien.

Sam wees naar een foto van een auto en zei: “Dat is mijn auto.” Het bleek de eerste auto van zijn opa te zijn, één waar hij erg aan gehecht raakte. De moeder van Sam reageerde in eerste instantie sceptisch. Als baptist werd haar afgeleerd om in reïncarnatie te geloven.

Ze nam de proef op de som en toonde Sam een foto van zijn opa als klein jongetje en andere jongens van zijn leeftijd. Sam wees gelijk naar zijn opa en zei: “Dat ben ik.” Ze corrigeerde hem en zei dat het zijn opa was. “Nee, dat ben ik,” hield Sam vol.

Vis

Tucker zei dat Sam zonder andere foto’s van zijn opa niet had kunnen weten welke jongen op de foto daadwerkelijk zijn opa was. De moeder van Sam vroeg of hij nog meer wist te vertellen over zijn vorige leven. Hij zei dat iemand ‘zijn zus in een vis had veranderd’.

“Wie dan?” vroeg de moeder. “Nare mannen,” antwoordde Sam. Het bleek dat de zus van de opa was vermoord en dat haar lichaam in het water was gedumpt. Volgens de vader van Sam kon het jongetje dit onmogelijk van iemand hebben gehoord.

Sommige kinderen hebben de locaties waar ze in vorige levens hebben geleefd tot in detail omschreven. Onderzoekers hebben na een bezoek aan de desbetreffende locaties veelal bevestigd dat er niet lang geleden mensen zijn overleden, wiens leven overeenkomt met de beschijving die door de kinderen is gegeven.

Bron: Theepochtimes.com

Gerelateerd:

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Interessant

Lees meer over:

0 0 stemmen

Artikel waardering

Robin de Boer12 november 2013 13:57

29 2 minuten leestijd

Robin de Boer

Robin de Boer (1983) heeft Economische Geografie gestudeerd aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hij is sinds juni 2014 werkzaam als hoofdredacteur van NineForNews.

Aanmelden

29 Reacties

Oudste

Nieuwste Meeste stemmen

Inline Reacties

Alle reacties zien

Marcel

12 jaren geleden

Ligt het aan mij? sam’s opa overleed toen hij vier jaar oud was, eerder in het artikel staat dat bij het verschonen van de luier, 18 maanden oud hij tegen z’n vader zei……
Goed zal
wel ongelukkige redactie zijn. Tot slot: hij zegt tegen zijn moeder kijkend naar een groepsfoto, ‘dat ben’ ik zou hebben doorgevraagd

Reageer

Abel

12 jaren geleden

[quote name=”Marcel”]Ligt het aan mij? sam’s opa overleed toen hij vier jaar oud was, eerder in het artikel staat dat bij het verschonen van de luier, 18 maanden oud hij tegen z’n vader zei……
Goed zal
wel ongelukkige redactie zijn. Tot slot: hij zegt tegen zijn moeder kijkend naar een groepsfoto, ‘dat ben’ ik zou hebben doorgevraagd[/quote]

Zijn oma is overleden toen hij vier was.

Reageer

Spira80

12 jaren geleden

Dit is apart,

Dit is precies hetzelfde verhaal wat ik gezien, maar dan met andere beelden er bij.

Ik snap niet waarom ze hier allemaal andere namen en figuren voor gebruiken, als er al een docu is gemaakt met de ‘echte’ jongen waar dit over gaat.

Zie deze docu maar: vanaf 11:30

https://www.youtube.com/watch?v=VFHWb7IuPno#t=705

Reageer

12 jaren geleden

Hij is zeker wel zijn eigen opa. Hij lijkt enorm op zichzelf…ehm…tja

Reageer

enkidoe

12 jaren geleden

18 maandenen danal zlke zinnen schrijven…een wonder kind

Reageer

Sylvester

12 jaren geleden

Grappig verhaal, maar, zoals zovaak: niet waar. Als reïncarnatie daadwerkelijk zou bestaan, zou hij niet zo snel terugkeren in een ander lichaam en absoluut niet in het lichaam van een familielid. Saillant detail: ik heb nog nooit van iemand gehoord dat hij/zij in een ‘vorig leven’ bedelaar, gehandicapte, hoer, mislukkeling enz. in een ver land geweest is. Iedereen is in een ‘vorig leven’ een redelijk succesvol iemand geweest. Dat geeft te denken!

Reageer

bolletje

12 jaren geleden

Nee het was niet zijn opa die overleed toen hij 4 jaar was maar zijn grootmoeder.

Reageer

sander

12 jaren geleden

Ja, goed voorbeeld van de levendige fantasie van kinderen.

Reageer

Gerard

12 jaren geleden

Wel eens over nagedacht dat DNA herinneringen, ervaringen en informatie zou kunnen opslaan en overbrengen op de volgende generatie?

Reageer

Artist

12 jaren geleden

Wat een betweters weer hier.

Reageer

Lanta

12 jaren geleden

gerard, besef je wel dat die herinneringen enkel kunnen gaan tot rond de 30jaar?
Niet daarna …dan heb je het over verwekkings leeftijden…

Reageer

Nique

12 jaren geleden

[quote name=”Sylvester”]Grappig verhaal, maar, zoals zovaak: niet waar. Als reïncarnatie daadwerkelijk zou bestaan, zou hij niet zo snel terugkeren in een ander lichaam en absoluut niet in het lichaam van een familielid. Saillant detail: ik heb nog nooit van iemand gehoord dat hij/zij in een ‘vorig leven’ bedelaar, gehandicapte, hoer, mislukkeling enz. in een ver land geweest is. Iedereen is in een ‘vorig leven’ een redelijk succesvol iemand geweest. Dat geeft te denken![/quote]

Reageer

Wesley

12 jaren geleden

““Toen ik zo oud was als jij, verschoonde ik jouw luier.”

Ik kan me niet voorstellen dat een kind van 18 maanden zo ontwikkeld is dat hij dergelijke complexe zinnen weet te bouwen maar dat nog wel zijn luiertje verschoond moet worden.

Reageer

alain169

12 jaren geleden

Ik weet niet echt wat ik er over moet denken. Mijn grootmoeder is gestorven kort voor mijn vrouw zwanger werd. Kort voor ze stierf heeft ze me gezegd dat ik haar in mijn volgend kind zou herkennen…. En ik moet zeggen dat mijn jongste heel veel van haar weg heeft, zowel uiterlijk als van charakter.

Reageer

pietje bell

12 jaren geleden

[quote name=”Nique”][quote name=”Sylvester”]Grappig verhaal, maar, zoals zovaak: niet waar. Als reïncarnatie daadwerkelijk zou bestaan, zou hij niet zo snel terugkeren in een ander lichaam en absoluut niet in het lichaam van een familielid. Saillant detail: ik heb nog nooit van iemand gehoord dat hij/zij in een ‘vorig leven’ bedelaar, gehandicapte, hoer, mislukkeling enz. in een ver land geweest is. Iedereen is in een ‘vorig leven’ een redelijk succesvol iemand geweest. Dat geeft te denken![/quote]

En hoe weet jij zo zeker dat het niet waar is? Beetje arrogant vindt je niet? Deze mensen komen tenminste met bewijs. Het tegenbewijs voor jouw bewering/stelling moet nog altijd komen; Heb jij van de here meester daarboven een verbod op reincarnatie in familie lichamen gekregen ofzo?[/quote]
Zo grappig is deze verhaal lijn nu ook weer niet.Het meest voorkomende in reïncarnatie,s is juist in familie verband.omdat daarin het meest te leren of af te leren is.En daarbij hoe meer mensen er zijn des te sneller kan je terug komen.En in de komende tijd zal je verhalen horen over walk-in,s instap zielen,zeker in deze eindtijd.

Reageer

Toon Reacties (1)

12 jaren geleden

Reïncarnatie.
Volgens de wet van kansberekening is de kans om de lotto te winnen groter dan de kans om weer terug te keren als mens. Toch?
Ik bedoel: er zijn al miljoenen keer meer mieren op deze aardbol dan dat er mensen zijn. Datzelfde geldt ook voor termieten als ik me niet vergis. De kans dat we reïncarneren als mens is dan toch nauwelijks aanwezig?!

Reageer

Peter II

12 jaren geleden

Vroeger liep ik es met mijn vader door een bos. Mijn vader was een echte natuurmens. Op een gegeven moment liep hij een eind voorop, omdat ik bleef staan kijken, naar een spierwit huis, die ik midden in het bos zag staan. Het viel mij op, dat het groen was aangeslagen en vies en begroeid met takken. De ramen waren pikdonker vanbinnen. Ik vertelde mijn vader wat ik had gezien. Hij haalde alleen de schouders op en we liepen verder. Hij kende het gebied en had nog nooit een huis daar gezien, vertelde hij. Jaren later vertelde hij, bij toeval, mijn verhaal aan een oom van mij. Deze kon vertellen, dat daar inderdaad een oud klooster had gestaan. Dit wist mijn vader niet. Was het iets uit mijn vorige leven, dat ik dat huis daar zag staan?

Reageer

Monique

12 jaren geleden

alle twijfelaars en alle geïnteresseerden raad ik van harte het boek : KINDEREN UIT DE HEMEL aan.
Dit boek is geschreven door Carol Bowman en is het vervolg op : WIE WAS MIJN KIND ?

Reageer

Sake

12 jaren geleden

Reincranatie, geloven of niet. In ieder geval hebben wij voor onszelf genoeg bewijs dat er meer is. Mijn jongste zoon, autistische, Ziet als hij een jaar of tien is een meisje naast zijn bed staan. Hij kon het duidelijk vertellen. Later een donkere gedaante onderaan de zoldertrap. Mijn dochter werd thuis geboren, toen we beneden kwamen bleek de klok te lopen. Een die al zo’n honderd jaar in de familie is. Hij heeft dit zes dagen gedaan toen stopte hij net zo onverwachts als dat hij begon. In 1999 waren we op vakantie in Duitsland.we reden helling op. Een vrachtwagen voor ons kwam de helling bijna biet op. Mijn man besloot hem in te halen. Echter op het moment dat wij ernaast reden kwam een grote vrachtwagen ons tegemoet. Plots naast ons een pechplaats. We reden wel 70 kilometer per uur. (schat ik) toch stonden we binnen tien meter stil op de plek. Thuis verdwijnen spullen om een paar uur later danwel dagen gewoon op hun plaats te staan. Laats mijn vader op bezoek. Gaat zijn voet van de grond, wat hij ook deed hij kreeg hem niet op de grond. Uiteindelijk stopte het vanzelf. Zelf heb ik nooit het gevoel gehad dat ik alleen ben. En heb vaak het gevoel een engeltje op mijn schouder te hebben. Zo heb ik onze zoon twee keer blauw in zijn bedje gevonden, mijn gevoel zei dat ik naar hem toe moest gaan. Mijn dochter stond tijdens onze vakantie in Brabant plots rechtop in bed. Staarde of ze iemand aankeek. Ook voelt ze goed aan of iemand verdrietig ofzo is. En mijd deze personen dan ook meteen. Ze is een gevoelig rustig meisje maar met een serieus tintje.
Mensen hoeven mij natuurlijk niet te geloven, maar ik weet zeker dat mijn gezin er niet alleen voorstaat. Wij hebben een beschermengel, daar twijfel ik in ieder geval niet aan.

Reageer

Toon Reacties (1)

Carnivore

12 jaren geleden

[quote name=”MK”]Reïncarnatie.
Volgens de wet van kansberekening is de kans om de lotto te winnen groter dan de kans om weer terug te keren als mens. Toch?
Ik bedoel: er zijn al miljoenen keer meer mieren op deze aardbol dan dat er mensen zijn. Datzelfde geldt ook voor termieten als ik me niet vergis. De kans dat we reïncarneren als mens is dan toch nauwelijks aanwezig?![/quote]

Maar er is niemand die zegt dat je als mens zal terugkomen.
Ik denk dat reincarnatie meer is dan enkel terug-komen.

Reageer

Misspoess

12 jaren geleden

Ik geloof zeker in reïncarnatie maar, mijn zoon nu 19 maanden komt niet verder met zinnen van 2 woorden…. (Mamma poep, of papa kom…) hij heeft zowieso een woordenschat van max 15 woorden of zo!
Ik ken ook geen kinderen in m’n omgeving onder de 24 maanden die dergelijke zinnen kan zeggen…. (Toen ik zo oud was als jij verschoonde ik jou luier….)
Dussssss

Reageer

John Oosteromwichers

12 jaren geleden

Ben in een vorig leven een nazi misdadiger geweest. Was vanaf ik kan herinneren bang voor politie en rechtbanken en ik herinner me de eerste keer dat ik met mijn ouders rond 1970 met de auto een ritje ging rijden. Toen we bij de duitse grens kwamen met controles raakte ik zo vreselijk in paniek dat ik weg wilde. Mijn ouders toen helemaal aangeslagen vroegen wat er was..ik herinner me dat ik steeds riep, ze pakken me, ze pakken me laat me gaan. Mijn ouders keerde om, met als gevolg dat ik als kind van 6 bij een psycholoog terecht kwam en ik tekeningen maakte van een dikke man in een gevangenis die stikte in een pilletje. Tot heden, nu 48 jaar jong, ben ik erg moeilijk als het om medicijnen gaat en nog steeds schijte benauwd als er een politie wagen naast/voor of achter me rijdt. Bij een instalatie als stadswacht heb ik geweigerd een rechtbank binnen te gaan. Ik kon niet geinstalleerd worden. IK herinner me veel van mijn vorig leven en dat is niets om trots op te zijn..ben wel na mijn overleden 15 oktober 1946 vrij vlot weer herboren Januari 1965

Reageer

Natalia

12 jaren geleden

@Marce;Het ligt aan jou! Het begint met de mededeling dat 1,5 jaar vóór Sam werd geboren zijn grootvader overleed. Moeilijk he Engelse taal. Niks ongelukkige redactie.

Reageer

365Y

12 jaren geleden

Het hoeft niet zo te zijn zoals het gedacht word dat het is, namelijk een reincarnatie van de vorige persoon . Er word ook aangenomen dat mensen meerdere persoonlijkheden in zichzelf kunnen bewaren , van wie elk weer een ander karakter heeft . Het komt ook wel voor dat er persoonlijkheid stoornissen optreden doordat er meerdere personen door elkaar willen gaan leven maar meestal gaat het goed .. en worden zij waarnemers die iets van dat nieuwe leven kunnen leren .

Reageer

nellan

12 jaren geleden

Volgens mij is lichaam en geest gescheiden zichtbaar en onzichtbaar iemand die overleden is ziet er ook uit als omhulsel wat leeg is dus het onzichtbare kan het lichaam verlaten,zich verplaatsen en terug gaan naar waar het vandaan kwam en later opnieuw indalen bij nieuwe geboorte met overgehouden kennis …

Reageer

12 jaren geleden

[quote name=”Misspoess”]Ik geloof zeker in reïncarnatie maar, mijn zoon nu 19 maanden komt niet verder met zinnen van 2 woorden…. (Mamma poep, of papa kom…) hij heeft zowieso een woordenschat van max 15 woorden of zo!
Ik ken ook geen kinderen in m’n omgeving onder de 24 maanden die dergelijke zinnen kan zeggen…. (Toen ik zo oud was als jij verschoonde ik jou luier….)
Dussssss[/quote]

Mijn dochter van net 11 maanden heeft een woordenschat van +35, waaronder de naam van mijn overleden vader. Een naam die hier niet wordt genoemt daar niemand van ons contact met hem of zijn familie heeft. Mijn neefjes van 6 & 4 spraken met ongeveer 15 maanden aardige zinnen. Waaronder gespreken die zij hadden met de opa van mijn vader. Inclusief het gebruik van wat Latijnse benamingen uit het vak waarin actief was. Ik sta nergens van te kijken. Een definitieve en of concrete verklaring heb ik niet, dus kan het beestje geen naam geven. Maar staar je niet blind op jezelf. Iets wat jou niet overkomt or iets dat jij niet kan waarnemen kan nog altijd bestaan.

Reageer

lie

11 jaren geleden

Ik geloof er wel in. Dat dit verhaal waar is, weet ik natuurlijk niet. Het word een beetje een ’trend’ daar verhalen over te publiceren en dat maakt me sceptisch.
Wat ik wel kan zeggen over mezelf over herinneringen tussen drie en zeven is dat ik altijd nachtmerries kreeg over oorlog. Op een nacht zat ik recht in mijn bed en zag ik op mijn muur een tafereel van tanks, soldaten, helikopters en noem maar op. Als ik opstond en mijn licht wou aandoen waar ik over lijken lopen moest naast mijn bed, kreeg ik mijn licht niet aan. Ik heb mijn moeder jaren beschuldigd dat ze elektriciteit afzette s’nachts.
Dat over oorlog. Mijn vader zei me dat ik als tweejarig meisje veel in de zandbak speelde toen ik op een dag kruipend vanuit de zandpak over de koer (dat is een hele weg voor een peuter) naar binnen was gekomen. Ik had een halfuur zitten bibberen op zijn schoot. Er was een vliegtuig overgevlogen.

Voor ik insliep zag ik steeds een vrouw naast mijn bed. Het was mijn mama. Ze had donker haar, krullend en lachte altijd lief. Ik kreeg altijd een warm gevoel maar ook een dwee gevoel. Ik wou bij haar zijn. Mijn nieuwe mama was niet zo lief en begreep me niet.
Voor ik insliep duwde ze me op de schommel. Ik was zeven en had donkerbruin krullend haar met strikjes. Rond de touwen van de schommel waren bloemen. Mama had haar opgestoken en lachtte.
Op een dag als ik drie was zei ik tegen echte moeder dat zei mijn echte mama niet was.
Ze heeft me dat altijd verweten.
Ik hield wel van mijn moeder maar ze was niet zo lief en ik mistte haar. Op een dag zag ik mijn echte mama staan naast mijn bed. Ik vond het raar, vooral waarom ze zo’n witte slaapkleed aanhad. Ik zei papa dat en die viel van zijn stoel.
Mijn echte moeder heeft een zelfmoordpoging gedaan toen ik vier was en wekenlang ik coma gelegen.

Toen mijn broertje geen platte baby meer was maar kon staan in de park zei ik: ‘eindelijk daar ben je!’.
Ik vond het maar niets dat hij continu moest worden verzorgd en ik niet met hem kon praten. Dat voel nog steeds zo aan. Ik en mijn broer hebben een hele diepe band. Hij is ooit mijn man geweest.

Mijn opa heb ik nooit gekend. Hij stierf toen mijn moeder zeven was op zijn veertig jaar door een bal die huizen vernielde en hij tegen hem kreeg. Hij wist dat hij ging sterven en legde alle papieren op tafel klaar maar zei niets tegen mijn oma. Hij heeft een week in de zetel blijven zitten. Mijn moeder hoopte elke dag dat hij weer ‘wakker’ zou worden.
Mijn opa zag ik in mijn dromen. Die waren zwart wit en dan mocht ik in zo’n gekke auto rijden. Toen we ons oma bezochten en mijn moeder ‘nog klein’ samen met haar zussen ‘ook klein’ aan tafel zaten te eten. Ik vond het grappig mijn mama zo te zien en vroeg aan mijn opa hoe het kwam dat zij ons niet zagen. Hij zei dat dat niet kon en ik vond dat nog grappiger. Mijn opa zei dat ik de groeten moest doen aan mijn oma en mama. Ik durfde niet meteen iets te zeggen. Jaren later durfde ik het mijn mama te zeggen maar niet tegen mijn oma omdat ze nooit over opa had gepraat.

Reageer