De Holle Frasen van De Demagogen

Help ons door deze info met kennissen op je social netwerk te delen!

Er is helaas geen gesproken versie van dit artikel beschikbaar

“We gaan het allemaal anders en beter doen”, zo brullen de zelfverklaarde redders van Nederland in de aanloop naar de verkiezingen van 29 oktober dit jaar. Eenieder die de partijprogramma’s voor de verkiezingen van 2023 doorspit, wordt echter niet overspoeld door een storm van visie en daadkracht, maar door een zuchtje lauwe lucht, vol loze beloften en wollige retoriek. De demagogen van links tot rechts, van CDA tot Volt, van NSC tot D66, schermen met holle frasen die de massa moeten paaien, maar die bij nadere inspectie niets om hakken hebben. Het is een schouwspel van verbale acrobatiek, een linguïstische soep van woorden zonder ziel, bedoeld om de massa’s stemvee van dit land te verleiden zonder ook maar één van de fundamentele problemen te bespreken. We hebben dus vanaf de verkiezingen van 2023 kunnen zien wat voor identitaire woestenij de nationale politiek is geworden. Geen enkele substantie die ook maar enig raakvlak heeft met wat er echt toe doet voor ons volk.

Neem het CDA met hun “Bouwen op vertrouwen”. Wat een fraaie kreet, maar wat betekent het? Vertrouwen in wie? In een staat die de eigen grenzen laat vervagen, in een economie die de ziel van het volk verkwanselt voor BNP-cijfers? Hun programma spreekt van een “sterke economie en een betrokken samenleving”, maar welke concrete offers worden gebracht om deze vaagheid te verwezenlijken? Het is een eufemisme voor stilstand, een laffe poging om iedereen te vriend te houden zonder de kern van onze kwalen te benoemen. En wat te denken van D66’s “Nieuwe energie voor Nederland”? Een “hoopvol moment” en een “nieuwe generatie van alle leeftijden” – woorden die glanzen als een opgepoetste appel, maar rot zijn van binnen. Welke keuzes worden gemaakt? Welke problemen worden écht aangepakt? Het blijft een mist van schijnbaar goede bedoelingen, een wazige dans rond de afgrond van de werkelijkheid.

Volt, dat zichzelf als grensoverstijgend en toekomstgericht afficheert, klampt zich vast aan de holle frase “samen de kans pakken om Nederland én Europa verder te brengen”. Verder waarheen? Naar een nog diepere vervreemding van ons erfgoed? Naar een continent dat zijn eigen identiteit verliest in een zee van globalistische dromen? En NSC’s “Vechten voor Verandering, Zorgen voor Zekerheid” is al even leeg. De “basis op orde brengen” klinkt stoer, maar welke basis? De economische tredmolen waarin het volk wordt gereduceerd tot een radertje in de machine van de koopkracht? Deze partijen, met hun gepolijste slogans, zijn als verkopers van gebakken lucht: ze beloven alles, maar leveren niets.

De rechtse partijen, die zichzelf als de vaandeldragers van een herboren Nederland presenteren, vallen in dezelfde val. Hun obsessie met “illegale immigratie” en “economische kosten” verraadt een diepe armoede aan visie. Ze meten de gezondheid van het volk af aan procenten economische groei, terwijl het historisch lage geboortecijfer – de ware doodsklok van onze toekomst – onbesproken blijft. Maar durven zij het aan om de etnische homogeniteit van ons volk te verdedigen? Nee, dat is te gevaarlijk, te taboe. In plaats daarvan wentelen zij zich in de neoliberale waan dat vrije markten en kapitaalstromen de ziel van een natie kunnen vervangen. Hun “conservatisme” is een farce, een verraad aan datgene wat werkelijk geconserveerd dient te worden: het volk zelf, zijn wortels, zijn bloed.

Deze partijprogramma’s, of ze nu van links, rechts of het zogenaamde midden komen, zijn doordrenkt van dezelfde kwaal: een gebrek aan moed om de fundamenten van onze samenleving te herzien. “Samen sterker”, “de toekomst vormgeven”, “uitdagingen aanpakken” – het zijn de mantra’s van een stervend systeem dat zichzelf in stand probeert te houden door de massa te sussen met loze woorden. Zelfs de zogenaamd radicale stemmen, zoals die van de PVV, blijven hangen in symptoombestrijding: immigratie en islamisering worden aangegrepen als bliksemafleiders, maar de kern van onze westerse neergang – het verlies van onze identiteit, onze vitaliteit, ons ras – blijft onaangeroerd.

Echte verandering kan niet voortkomen uit dit vermolmde systeem. De democratie, met haar verslaving aan koopkracht en oppervlakkige welvaart, is een tirannie van de middelmaat, een werktuig van de globale elites die ons volk reduceren tot klont van economische automata. Wat nodig is, is een wedergeboorte, een Fenix die oprijst uit de as van het oude. Dit vereist een nieuwe weltanschauung, een filosofie die het welvaren van het volk boven alles stelt, die de natuur als leidraad neemt en de kracht, vitaliteit en hiërarchie herstelt die ons bestaan definiëren. Zoals Guillaume Faye het verwoordde: “Het is de taak van elke revolutionaire beweging een nieuwe Aristocratie te creëren.” Alleen door de tirannie van de massa’s te doorbreken, door terug te keren naar een natuurlijke orde, kan het volk herrijzen.

De visionairen van vandaag zijn degenen die reeds zien wat er na de onvermijdelijke ineenstorting zal komen. Zij staan, in de woorden van Julius Evola, “te midden de ruïnes” en smeden op het aambeeld van ons lot een nieuwe toekomst. De partijprogramma’s van 2023 zijn slechts echo’s van een stervend tijdperk, een laatste stuiptrekking van een systeem dat geen redding verdient, en de nieuwe programma’s voor 2025 zullen geen verbetering laten zien. Laat het instorten, laat het branden, en laat uit de as iets hogers, iets puurs, iets waarachtigs verrijzen. Daarbij moet er de onwrikbare ijzeren wil zijn om de diepste fundamenten van het huidige systeem te ontmantelen.

De Nederlandse Grondwet, een eerbiedwaardige relikwie uit 1848, ligt als een stoffige mantel over onze samenleving, versleten en ontoereikend voor het tumult van de 21e eeuw. Ooit bedoeld als een schild voor burgerlijke vrijheden in een tijd van opkomende democratie, is het nu een keten die ons volk bindt aan een verouderd wereldbeeld, geworteld in de illusies van liberalisme en universele gelijkheid. Deze grondwet, met haar verheven ideeën over “rechten” en “vrijheden”, ademt de geest van een tijdperk dat geen voeling heeft met de existentiële dreigingen van vandaag: de erosie van onze identiteit, de verkwanseling van ons erfgoed, en de verstikkende greep van een globalistische orde. Het is een document dat de vitaliteit van ons volk smoort in plaats van haar te voeden, en het verdient geen aanpassing of restauratie, maar een genadeloze sloop.

De grondwet prijst de democratie als het hoogste goed, maar juist deze democratie is de molensteen om onze nek. Haar fundamenten – de tirannie van de massa, de verheerlijking van de middelmaat – drijven ons verder weg van de natuurlijke hiërarchie die een volk sterk maakt. In een tijd waarin de hordes worden opgezweept met loze beloften van koopkracht, eigen risico, en hypotheekrenteaftrek, terwijl de geboortecijfers kelderen en onze steden vervreemden, biedt de grondwet geen anker, maar vormt het een anachronisme. Haar artikelen over gelijke behandeling en vrijheid van godsdienst zijn een vrijbrief geworden voor de ontworteling van onze cultuur, een open poort voor krachten die ons volk misvormen tot een amorfe massa. Wat nodig is, is geen pleister op de wonde, maar een nieuwe blauwdruk die het welvaren van ons volk boven globalistische abstracte principes stelt.

Een grondige systeemwijziging is geen luxe, maar een noodzaak, een wedergeboorte uit de as van een stervend tijdperk. De grondwet, met haar focus op individuele rechten en procedurele rechtvaardigheid, miskent de collectieve ziel van een natie. Zij spreekt niet van de plicht tot behoud van ons bloed, onze tradities, onze kracht. Zij zwijgt over de natuur, die ons leert dat alleen de sterken overleven, dat vitaliteit en eenheid de fundamenten zijn van een bloeiende samenleving. Een nieuwe orde, gebouwd op het aambeeld van ons lot, moet de prioriteit leggen bij het volk als organisme, niet als een verzameling losse atomen. Dit vereist een filosofie die breekt met de liberale dogma’s van 1848 en een aristocratische visie omarmt, waarin leiderschap, moed en visie de toon zetten, zoals Guillaume Faye’s oproep tot een nieuwe aristocratie ons voorhoudt.

De grondwet is een reliek van een tijd waarin de wereld kleiner leek, waarin de dreiging van globalisering, massa-immigratie en culturele ontworteling nog niet de kop opstak. Vandaag is zij een obstakel, een papieren vesting die ons volk niet beschermt, maar verzwakt. Een systeemwijziging, radicaal en onverbiddelijk, is de enige weg voorwaarts. Laat de ruïnes van het oude systeem instorten, laat de grondwet verpulveren onder het gewicht van haar eigen irrelevantie. Alleen door een nieuwe orde te smeden, geworteld in de wetten van de natuur en de kracht van ons volk, kunnen we de Fenix van een herboren Europa doen oprijzen. De visionairen die deze wedergeboorte zullen leiden, staan reeds te midden de puinhopen, klaar om een nieuwe wereld te scheppen.

Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd door Fryske Filosoof.

…

Lees meer over:
CDA D66 Nederland NSC PVV Volt