Von der Leyen censureert sociale media en probeert zo verkiezingen te beïnvloeden: wat verbergt de Commissie?

Help anderen door dit artikel met iedereen op je socials te delen!

Von der Leyen censureert sociale media – het klinkt als een complottheorie, maar inmiddels ligt er zwart-op-wit bewijs op tafel. Een rapport van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, gepubliceerd in februari 2025, toont aan dat de Europese Commissie jarenlang en stelselmatig druk uitoefende op grote techplatformen om legale politieke uitingen te verwijderen. Toch weigert het Europees Parlement hierover te debatteren. De vraag is: waarom?

Een handboek voor censuur

Wat de Amerikaanse onderzoekers boven water haalden, is ronduit onthutsend. Grote techbedrijven werden gedagvaard – onder ede – en moesten interne e-mails en documenten overleggen. Daaruit bleek dat de Europese Commissie niet alleen informeel druk uitoefende op platformen, maar ook een concreet handboek opstelde. Daarin stond letterlijk omschreven welke inhoud van sociale media moest verdwijnen. Op de lijst: “populistische retoriek”, “anti-EU-inhoud”, “anti-migrantensentiment” en “anti-LGBTQ-inhoud”.

In gewone mensentaal betekent dit: wie de massamigratie bekritiseerde, wie vraagtekens plaatste bij klimaatbeleid, wie zich uitsprak over traditionele gezinswaarden of simpelweg vraagtekens zette bij het EU-beleid – die werd gesnoerd. Niet door een rechtbank. Niet door een democratisch gekozen instituut. Maar door een administratief apparaat in Brussel dat zichzelf boven de publieke opinie heeft geplaatst.

TikTok censureerde 45.000 berichten voor EU-verkiezingen

De omvang van de ingreep is duizelingwekkend. TikTok alleen al verwijderde meer dan 45.000 berichten in aanloop naar de Europese verkiezingen van 2024. Dat zijn geen willekeurige berichten – dat is politieke communicatie die systematisch werd gewist omdat ze niet paste in het gewenste narratief van de Commissie. Dit is geen regulering van desinformatie. Dit is politieke sturing van het informatieaanbod vóór een verkiezing. Dat is een geheel andere categorie.

En het bleef niet bij de Europese verkiezingen. Volgens het rapport mengde de Commissie zich actief in minstens twaalf nationale en Europese verkiezingen, waaronder die in Slowakije, Nederland, Frankrijk, Ierland en Roemenië. Telkens volgde hetzelfde patroon: platformen werden bijeengeroepen, “richtlijnen” werden opgesteld, en de definitie van wat als gevaarlijke inhoud gold, werd eenzijdig bepaald door Brussel. Bij de Slowaakse verkiezingen werd zelfs de simpele bewering “er bestaan slechts twee geslachten” als te riskant beschouwd en gecensureerd.

Parlement sloeg de deuren dicht

Europarlementariër Tom Vandendriessche (Patriots for Europe) bracht dit dossier al in februari vorig jaar naar het Europees Parlement. Sindsdien probeerde hij herhaaldelijk een debat af te dwingen – twee keer formeel aangevraagd, twee keer geweigerd. Hoorzittingen in drie parlementaire commissies werden aangevraagd en afgeblokt. Parlementaire vragen bleven maandenlang onbeantwoord.

Woensdag kreeg Vandendriessche uiteindelijk het woord tijdens een debat, op verzoek van zijn fractie. Hij stelde de vraag die velen zich ondertussen stellen: waarom is het Europees Parlement zo bang voor debat? En wat heeft Ursula von der Leyen precies te verbergen?

Zelfs Charles Michel trekt aan de alarmbel

De kritiek op de machtshonger van de Commissie komt niet alleen van de oppositie. Voormalig Europees Raadsvoorzitter Charles Michel liet zich opmerkelijk scherp uit: “Iedereen weet en heeft gezien hoe de Commissie meer macht wil verwerven en zich mengt in zaken die niet eens onder haar verantwoordelijkheid vallen.” Als iemand die jarenlang aan de top van de Europese besluitvorming zat dit publiekelijk zegt, mag je dat niet wegwuiven als politiek opportunisme. Dit is een insider die de alarmbel luidt.

De censuur past in een bredere trend waarbij Europese instellingen zichzelf steeds meer bevoegdheden toe-eigenen die nooit democratisch zijn goedgekeurd. De DSA – de Digital Services Act – werd ingezet als juridische kapstok voor wat feitelijk neerkomt op politieke filtering van het publieke debat.

De bevolking denkt er anders over

Dat is precies het punt. Burgers in heel Europa stemmen massaal op partijen die kritisch staan tegenover massamigratie, die realistischer klimaatbeleid eisen en die opkomen voor betaalbaarheid en normale gezinswaarden. Verkiezingsuitslag na verkiezingsuitslag laat zien dat de “populistische retoriek” die Brussel wil censureren, gewoon de mening is van een groot deel van de bevolking. In plaats van met die bevolking in gesprek te gaan, koos de Commissie ervoor om het informatiekanaal dicht te draaien.

Dat is geen democratie. Dat is beheer van de democratie door mensen die zichzelf aanstellen als de bewakers van de waarheid. En als je ziet welke waarheden ze censureerden – inclusief de biologische observatie dat er twee geslachten bestaan – dan wordt duidelijk hoe politiek gekleurd die “waarheidsbewaking” werkelijk is.

Wat nu?

Het dossier ligt op tafel. De documenten zijn beschikbaar. De getuigenissen zijn afgelegd. Wat ontbreekt, is politieke wil binnen het Europees Parlement om de Commissie werkelijk ter verantwoording te roepen. Zolang die ontbreekt, blijft de vraag van Vandendriessche in de lucht hangen: wat heeft Von der Leyen te verbergen? En misschien nog belangrijker – wie in het Parlement helpt haar dat verbergen?

Bronnen

• Europees Parlement – Plenaire vergadering, debat over inmenging van de Commissie in democratische processen (29 april 2026)
• U.S. House of Representatives Committee – Rapport over EU-censuur op sociale media (februari 2025)
• Tom Vandendriessche (MEP, Patriots for Europe) – verklaring op X
• Charles Michel – uitspraken over machtsconcentratie bij de Europese Commissie

Lees meer over:
Big Tech censuur Charles Michel Europese Commissie Patriots for Europe sociale media TikTok Tom Vandendriessche verkiezingen Von der Leyen vrijheid van meningsuiting