Ze week af van het coronaverhaal en werd gestraft. Nu krijgt deze arts steun van de rechter

Help ons door deze informatie met iedereen op je social netwerk te delen!

De rechtszaak van de Amerikaanse arts Meryl Nass mag worden voortgezet, zo heeft een federale rechter in de staat Maine geoordeeld. Het oordeel is een klap in het gezicht van de medische autoriteiten die Nass jarenlang het leven zuur maakten omdat zij afweek van het officiële coronaverhaal.

Wat er precies gebeurde met Nass

In 2022 werd Nass geschorst door de Maine Board of Licensure in Medicine. De aanleiding? Een klacht van iemand die nooit haar patiënt was geweest. Die persoon beweerde dat Nass ‘desinformatie’ verspreidde — onder meer omdat zij stelde dat mensen die COVID-19 hadden doorgemaakt, bescherming opbouwden tegen herinfectie. Iets wat inmiddels door niemand meer serieus wordt betwist, maar waarvoor ze destijds keihard werd aangepakt.

Bovendien had de tuchtraad er moeite mee dat Nass ivermectine voorschreef aan een COVID-patiënt en dat zij bij een andere patiënt een recept voor hydroxychloroquine had uitgeschreven. Die medicijnen stonden op de zwarte lijst van de medische autoriteiten, en dat was blijkbaar reden genoeg om een arts de mond te snoeren.

Psychologisch onderzoek als wapen

Wat de zaak pas echt schandalig maakt: de tuchtraad eiste dat Nass zich zou onderwerpen aan een psychologisch onderzoek vóórdat ze haar licentie terug kon krijgen. De impliciete boodschap was duidelijk: wie het niet eens is met de overheidslijn over COVID-19, moet wel gek zijn.

Federaal rechter Lance Walker trapte daar niet in. In zijn uitspraak van 20 augustus stelde hij onomwonden dat deze eis nergens op gebaseerd was. De wet in Maine staat een dergelijk psychologisch onderzoek alleen toe als er concrete aanwijzingen zijn voor middelenmisbruik, geestesziekte of een lichamelijke aandoening die het veilig uitoefenen van de geneeskunde belemmert. Geen van die elementen was aan de orde. Walker schreef dat de tuchtraad kennelijk de eigen mening van de arts beschouwde als symptoom van een psychische stoornis — of simpelweg een voorbeeld wilde stellen.

Rechter: geen bewijs, geen procedure, geen rechtvaardiging

Walker spaarde zijn woorden niet. De tuchtmaatregel was gebaseerd op geen enkel bewijs en er was geen fatsoenlijke procedure gevolgd. Er was niet eens sprake van de minimale drempel die normaal gesproken geldt in juridische procedures: probable cause, oftewel een gegronde reden om aan te nemen dat er iets mis was. De raad sloeg die stap gewoon over.

De rechter omschreef de handelwijze van de raad als een actie die meer leek op een jacht dan op een onpartijdig onderzoek. De Maine Superior Court had eerder al de eis tot het psychologisch onderzoek nietig verklaard wegens willekeur. Nu mag de federale zaak van Nass ook worden voortgezet op dat specifieke punt.

Nass zelf: ik wil mijn naam zuiveren

Nass liet weten dat ze blij is met de uitspraak en de zaak krachtig zal doorzetten. Haar motivatie is helder: artsen moeten de vrijheid hebben om hun patiënten de waarheid te vertellen, ook als die waarheid haaks staat op wat de overheid of de medische mainstream voorschrijft. Dat is niet radicaal. Dat is geneeskunde.

Nass is overigens nog steeds geschorst. De tuchtraad had zulke ingrijpende voorwaarden gesteld om haar licentie terug te krijgen, zoals het verplicht insturen van haar patiëntendossiers voor periodieke controle, dat Nass besloot daar geen gebruik van te maken. Ze wil kunnen werken zoals zij als arts inschat dat nodig is — niet zoals ambtenaren het haar voorschrijven.

Nass woont inmiddels in New Hampshire, een staat die historisch gezien meer ruimte laat voor individuele vrijheid.

Het grotere plaatje: artsen monddood gemaakt

De zaak-Nass staat niet op zichzelf. Tijdens de COVID-pandemie werden wereldwijd artsen onder druk gezet, gesanctioneerd of zelfs uit hun functie gezet wanneer zij afweken van het officiële beleid. Ivermectine en hydroxychloroquine werden systematisch weggeschreven als gevaarlijke of ineffectieve middelen, terwijl het debat hierover in de medische literatuur allesbehalve gesloten was.

Wie kritische vragen stelde, werd weggezet als complotdenker of gevaarlijke kwakzalver. Medische tuchtorganen, die eigenlijk de kwaliteit van zorg moeten bewaken, werden in sommige gevallen ingezet als instrument om dissidente stemmen de kop in te drukken. De rechtszaak van Nass is daarmee een juridisch precedent dat verder reikt dan één vrouw in Maine: het gaat om de vraag of artsen nog vrij zijn om te denken.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
arts ivermectine rechtszaak Big Pharma kritiek COVID-19 hydroxychloroquine ivermectine Maine medische censuur medische orthodoxie medische tuchtraad Meryl Nass psychologisch onderzoek vrijheid van meningsuiting