9/11 en de macht achter de macht: de explosieve these van Kees van der Pijl

Help door dit artikel met anderen op je socials te delen!

Het boek Israël en 9/11 van politicoloog Kees van der Pijl is er eindelijk: een lijvig naslagwerk dat de aanslagen van 11 september 2001 niet benadert als een technisch raadsel, maar als het eindpunt van tientallen jaren politieke, financiële en inlichtingenoperaties waarbij Israëlische en Atlantische belangen nauw verstrengeld raakten. Van der Pijl sprak onlangs uitgebreid over het boek bij Blue Tiger Studio in Groningen, samen met ondernemer Joachim Van Wing:

Voorbij de technische discussie

Jarenlang draaide het maatschappelijke debat over 9/11 om fysieke onmogelijkheden: aluminium vliegtuigen die betonnen en stalen torens niet kunnen doorboren, gebouw zeven dat zonder duidelijke oorzaak in zijn eigen voetafdruk instortte, piloten die manoeuvres uitvoerden die ervaren vliegers onmogelijk achtten. Tweeduizend architecten ondertekenden verklaringen. Pilotenvakbonden uitten twijfels. Maar Van der Pijl stelt dat die technische discussie inmiddels is uitgeserveerd — en dat de echte vraag allang niet meer is hoe het kon, maar waarom het moest.

Zijn conclusie is even helder als controversieel: de aanslagen waren de uitkomst van decennialange strategische planning door een netwerk dat hij het Atlantisch zionisme noemt — een trans-Atlantische elite waarin Israëlische veiligheidsbelangen, Amerikaanse inlichtingendiensten en kapitaal tot een gevaarlijk geheel samensmolten.

Het officiële rapport: meer vragen dan antwoorden

Het 9/11 Commission Report, dat zou moeten dienen als het definitieve antwoord op wat er die septemberdag werkelijk gebeurde, is in de ogen van Van der Pijl en Van Wing ronduit onbruikbaar. Gebouw zeven — het derde gebouw dat die dag instortte, zonder dat een vliegtuig het raakte — wordt in het rapport nauwelijks besproken. De hoofdstukindeling lag al klaar voordat de commissie überhaupt met haar onderzoek begon. En de auteur ervan, Philip Zelikow, had jaren eerder al publiekelijk betoogd dat één ingrijpende gebeurtenis, vergelijkbaar met Pearl Harbor, een hele generatie politiek kon sturen. Toeval of blauwdruk?

Ondertussen werd het onderzoek naar de affaire-Clinton — inclusief zijn telefoongesprekken met Monica Lewinsky — beter gefinancierd dan het onderzoek naar de grootste terroristische aanslag op Amerikaanse bodem ooit. Dertig uur opnames van die gesprekken bevonden zich overigens in handen van de Israëlische inlichtingendienst, zo stelt Van der Pijl in zijn boek.

Epstein, chantage en de tang om Washington

Een centraal onderdeel van het Atlantisch zionisme, zoals Van der Pijl dat beschrijft, is de systematische infiltratie van het Amerikaanse politieke systeem via financiële stromen én via compromitterende informatie. Jeffrey Epstein was daarin een architectonisch onderdeel: zijn vastgoedimperium fungeerde als instrument voor chantage, terwijl zijn netwerk tegelijkertijd diende als schakel tussen Israëlisch en Amerikaans kapitaal.

De naam die in de Epstein-dossiers het vaakst opduikt, is die van Donald Trump. Van der Pijl trekt daaruit een heldere conclusie: Trump kan geen onafhankelijke koers varen zolang dat materiaal bestaat. Zijn beleid ten aanzien van Iran — en de aanhoudende druk op dat land — is daarmee niet slechts een ideologische keuze maar een opgelegde taak. Netanyahu reist naar Washington niet om te onderhandelen, maar om te herinneren aan de rekening die nog openstaat.

De oorlog zonder einde als systeembehoefte

Na 9/11 brak wat Van der Pijl de “permanente oorlog” noemt aan: een aaneenschakeling van militaire interventies, regimewisselingen en destabilisaties waarbij geen enkel land in het Midden-Oosten gespaard bleef. Wesley Clark, voormalig opperbevelhebber van de NAVO, onthulde ooit dat er intern plannen lagen om zeven landen in vijf jaar “om te vormen”: Irak, Syrië, Libanon, Libië, Somalië, Soedan en Iran. Allemaal hadden ze iets gemeen: olie, strategische ligging én de gewoonte hun wapens in Moskou te kopen. Die Russische wapen-klantenkring doorbreken was minstens zo belangrijk als de oliebelangen.

De vluchtelingenstromen die daaruit voortkwamen, zijn geen bijverschijnsel, maar een integraal onderdeel van wat de Zwitserse historicus Daniele Ganser de “strategie van de spanning” noemt: door Europa te vullen met ontheemde mensen zonder wortels, stijgt het stressniveau, neemt het vertrouwen in eigen gemeenschappen af en groeit de behoefte aan autoritaire sturing. Een bevolking onder druk vraagt om leiders die orde beloven.

160 kunststudenten en een kantoor in de Twin Towers

Eén van de meest opmerkelijke onthullingen in het boek betreft de ongeveer 160 Israëlische “kunststudenten” die in de aanloop naar 11 september door de Verenigde Staten reisden en op huisadressen van FBI-agenten aanbelden — adressen die strikt geheim hadden moeten zijn. Tegelijkertijd beschikte een groep Israëliërs over een verdieping in de Twin Towers gedurende meer dan een jaar vóór de aanslagen. Wat zij daar deden, is nooit opgehelderd.

Op de dag zelf werden vijf Israëliërs aangehouden op een parkeergarage in New Jersey, waar ze met verrekijkers en camera’s de instortende torens stonden te filmen — dansend. Ze werden later vrijgelaten en teruggestuurd naar Israël.

Een trilogie die niemand wil uitgeven

Het is Van der Pijls derde boek bij Blue Tiger Studio, na De pandemie van de angst en De tragedie van Oekraïne. Dat hij telkens bij dezelfde kleine, onafhankelijke uitgever terechtkomt, is geen toeval: de gevestigde uitgeverijwereld houdt de deur potdicht voor dit soort werk. Wie buiten het toegestane narratief treedt, publiceer je simpelweg niet. Een Engelstalige versie staat gepland voor rond de 25ste herdenking van 9/11 — een moment waarop de westerse wereld opnieuw wordt uitgenodigd het officiële verhaal voor zoete koek te slikken.

Of dat lukt, valt te betwijfelen. Want zoals Van der Pijl zelf stelt: je hoeft het rapport maar te lezen om te begrijpen dat er geen antwoorden in staan.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
9/11 Atlantisch zionisme Blue Tiger Studio deep state Geopolitiek Israël Jeffrey Epstein Kees van der Pijl oorlog tegen terreur permanente oorlog twin towers vluchtelingencrisis