Russell Brand veroordeeld: rechtspraak of politieke afrekening? (De feiten die niemand je vertelt)

Help mee door dit artikel met jouw vrienden op je social media te delen!

Was de veroordeling van Russell Brand politiek gekleurd? Dat is de vraag die filmmaker Mikki Willis stelt in een nieuwe video, en de feiten die hij daarbij presenteert zijn ronduit schokkend. Op 5 november werd Brand door een Londense jury schuldig bevonden aan één aanklacht van verkrachting, daterend van zeventien jaar geleden — maar over de aanloop naar die veroordeling hoor je in de reguliere media opvallend weinig.

Van komiek tot dissident

Russell Brand was ooit vooral bekend als flamboyante komiek en verstokte drugsgebruiker. Dat imago veranderde drastisch. Hij is al meer dan twintig jaar clean, trouwde in 2017, schreef een boek over herstel van verslaving en ontwikkelde zich tot een uitgesproken criticus van overheden, farmaceutische giganten en de mainstream media. Zijn YouTube-kanaal groeide explosief tijdens de coronapandemie, toen hij vraagtekens plaatste bij lockdowns, vaccinplicht en de miljarden die Big Pharma verdiende aan coronavaccins — deels gefinancierd door belastinggeld.

Dat kwam hem duur te staan. Volgens Willis werd Brand een doelwit op het moment dat zijn stem te groot werd om te negeren. Meer dan twee derde van het Amerikaanse Congres ontving in 2020 campagnegeld van farmaceutische bedrijven. Moderna en Pfizer boekten tijdens de pandemie duizenden dollars winst per seconde. Wie dat hardop zegt, maakt vijanden.

Het draaiboek: zo vernietig je een criticus

Op 16 september 2023 zond Channel 4 — een door de Britse overheid gefinancierd televisiestation — een primetime programma uit over vermeend seksueel wangedrag door Brand. De vrouwen waren geanonimiseerd, hun gezichten onherkenbaar gemaakt. Wat kijkers niet wisten: geen van de vier vrouwen had aangifte gedaan bij de politie. Pas ná de uitzending begon Scotland Yard actief te zoeken naar aanklagers, met publieke oproepen die meer dan een jaar doorgingen. Uiteindelijk meldden zich zes aangeefsters — allemaal binnen weken na elkaar.

Willis trekt een directe parallel met de zaak-Julian Assange. Ook in dat geval classificeerden niet de slachtoffers zelf, maar de autoriteiten de verklaringen als verkrachting. Onderschepte privéberichten toonden later aan hoever de staat bereid was te gaan om Assange te beschadigen. Dezelfde werkwijze, zo stelt Willis, werd in 2021 in gang gezet tegen Brand.

De 77th Brigade en parlementaire druk

Eén van de meest verontrustende details in de video betreft Dame Caroline Dinenage, destijds voorzitter van de parlementaire commissie voor Media, Cultuur en Sport. Zij schreef een brief aan grote techplatforms met het verzoek Brand te demonetizen — nog vóór er sprake was van enige veroordeling of zelfs maar een formele aanklacht. Rumble noemde die brief “uiterst verontrustend.”

Nog opmerkelijker: de echtgenoot van Dinenage is Mark Lancaster, voormalig hoofd van de Britse 77th Brigade. Deze militaire eenheid houdt zich bezig met informatieoperaties en gedragsbeïnvloeding — technieken die officieel bedoeld zijn voor buitenlandse conflictgebieden, maar tijdens de pandemie ook binnenlands werden ingezet. Journalisten en publieke figuren die de officiële narratieven over vaccins of klimaat bekritiseerden, werden actief gevolgd en gedwarsboomd door deze brigade.

Stemmen die je niet hoort op de BBC

Rose McGowan, oprichter van de MeToo-beweging, liet van zich horen. Niet om Brand te verdedigen, maar om de manier van beschuldigen te bekritiseren. Anoniem aanklagen noemde ze journalistiek onverantwoord. “Waarom nu? Wat is het echte verhaal dat ze willen vertellen?” vroeg ze publiekelijk.

Oorlogsjournaliste Lara Logan, zelf overlevende van een groepsverkrachting, ging verder. Ze omschreef Brand als iemand met een uniek vermogen om mensen te bereiken die politici nooit bereiken — jong, oud, links, rechts. Juist dat maakt hem gevaarlijk voor machthebbers. “Ze willen dat jij gelooft dat hij een monster is,” zei Logan. “Ik heb echte monsters in de ogen gekeken. Dat zie ik hier niet.”

Een vonnis dat iedereen raakt

Op 9 november werd Brand veroordeeld tot tien jaar en zes maanden gevangenisstraf. Geen fysiek bewijsmateriaal, decennia oude beschuldigingen, en een rechtszaak die door critici als een politieke afrekening wordt gezien. De veroordeling politiek gemotiveerd noemen is een zware beschuldiging — maar de omstandigheden roepen vragen op die niet mogen worden genegeerd.

Het gevaarlijkste precedent is niet wat er met Brand is gebeurd, maar wat dit betekent voor ieder ander. Als een overheid iemand met genoeg schandaal en genoeg media-aandacht kan elimineren zonder sluitend bewijs, dan is niemand veilig die het waagt een afwijkend geluid te laten horen. De veroordeling is daarmee geen verhaal over één man — het is een verhaal over de grenzen van de rechtsstaat zelf. En over de vraag wie in dit systeem de regels bepaalt, en voor wie ze gelden.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
77th Brigade Big Pharma censuur Channel 4 Groot-Brittannië Julian Assange mediamacht MeToo politieke vervolging Russell Brand veroordeling vrijheid van meningsuiting