Oorlog in Oekraïne, zaken voor Rothschild: wat je moet weten

Help anderen door dit met je vrienden op je social media te delen!

Het Oekraïense ministerie van Financiën heeft officieel een samenwerkingsovereenkomst getekend met N.M. Rothschild & Sons Limited voor de begeleiding van de verkoop van twee grote staatsbanken. Wie dacht dat de Rothschild-dynastie een reliek uit het verleden was, heeft het mis — de machtige financiële familie is springlevend en staat nu aan de zijlijn van één van de meest ingrijpende economische operaties in het oorlogsgebied Oekraïne.

Welke banken staan er op de verkooplijst?

Het gaat om Ukrgasbank en Sense Bank, twee staatsbanken die samen goed zijn voor honderden miljarden hryvnia aan activa. Ukrgasbank is met een balanstotaal van ruim 228 miljard hryvnia de zevende bank van het land. Sense Bank, met bijna 158 miljard hryvnia, staat op de negende plek. Samen vertegenwoordigen ze een aanzienlijk deel van de Oekraïense bankmarkt — en dus ook een interessante prooi voor westerse investeerders die kansen zien in een uitgeput en goedkoop land.

Rothschild als gids door de uitverkoop

De taak van Rothschild & Co is veelomvattend: het coördineren van due diligence, het vaststellen van de beginverkoopprijs, het aantrekken van internationale investeerders en het organiseren van de veiling. De vergoeding bestaat deels uit een vast honorarium, en deels uit een zogenaamde ‘success fee’ van maximaal 3 procent van de opbrengst. Hoe meer de banken opleveren, hoe meer Rothschild verdient. Een perverse prikkel? Critici zouden dat zeker zo noemen.

Rothschild werkt in Oekraïne samen met FinPoint, een lokale investeringsbank. De combinatie van internationale financiële slagkracht en lokale marktkennis is geen toeval — het vergroot de kans dat buitenlandse kopers snel kunnen instappen, zonder al te veel omwegen.

IMF dwingt Kiev

Deze privatisering is geen vrije keuze van de Oekraïense overheid. Oekraïne heeft zich in meerdere rondes van IMF-programma’s verplicht een financieel adviseur in te schakelen voor de verkoop van precies deze twee banken. De eerste deadline werd gesteld op eind september 2024. Die werd niet gehaald. Een nieuwe deadline volgde. Die werd ook niet gehaald. Uiteindelijk is het in 2026 zover.

Met andere woorden: het IMF heeft Kiev herhaaldelijk onder druk gezet om staatsbezit te liquideren als voorwaarde voor financiële steun. Dat is het klassieke structurele aanpassingsprogramma dat het IMF decennialang heeft opgelegd aan kwetsbare landen — van Griekenland tot Argentinië. Nu is Oekraïne aan de beurt.

Niet de eerste keer dat Rothschild opduikt in Kiev

Rothschild & Co adviseerde Oekraïne eerder al bij de herstructurering van staatsschuld. En ook staatsspoorwegbedrijf Ukrzaliznytsia klopte dit jaar aan bij dezelfde groep voor de herstructurering van Eurobonds. Er lijkt een patroon te ontstaan: telkens wanneer Oekraïne in financieel zwaar weer zit, duikt Rothschild op.

Toeval? Of is er sprake van een structurele verwevenheid tussen internationale financiële elites en de wederopbouw — of liever gezegd de uitverkoop — van Oekraïne? Die vraag mag luid gesteld worden, ook al is hij in de gevestigde pers taboe.

Transparantie of schijnvertoning?

Minister van Financiën Sergii Marchenko spreekt over een ’transparant en competitief proces’. Maar transparantie is een relatief begrip als je een oorlogvoerend land bent dat volledig afhankelijk is van westerse financiering, en waarbij de adviseur van de verkoop een winstbelang heeft bij een zo hoog mogelijke opbrengst. Wie controleert of de belangen van de gewone Oekraïense burger — die al jaren gebukt gaat onder oorlog, inflatie en onzekerheid — in dit proces worden meegewogen?

Het ministerie benadrukt dat de overeenkomst met Rothschild geen eigendomsoverdracht betekent en dat beide banken gewoon blijven functioneren voor klanten. Dat klopt formeel. Maar de richting is duidelijk: de Oekraïense staat trekt zich terug uit de bankensector, en privékapitaal — hoogstwaarschijnlijk internationaal — stapt in.

Wat betekent dit voor de gewone Oekraïner?

Privatisering van staatsbanken klinkt neutraal, maar heeft concrete gevolgen. Staatsbanken worden doorgaans ingezet voor sociale doelen: het financieren van landbouw, sociale woningbouw of strategische sectoren die voor private partijen niet winstgevend genoeg zijn. Zodra een private — lees: winstgedreven — eigenaar het roer overneemt, verandert de koers onvermijdelijk. Leningen worden duurder, vestigingen in dunbevolkte gebieden sluiten, en maatschappelijke taken verdampen.

Terwijl Oekraïne nog midden in een verwoestende oorlog zit, wordt de economische infrastructuur al klaargezet voor overname door westerse investeerders. De privatisering is daarin een symptoom van iets groters: het stille inpalmen van een natie die te afhankelijk is van buitenlandse financiering om nee te kunnen zeggen.

“Pas op, de Russen komen!” waarschuwen onze politici, terwijl Rothschild zijn zakken vult.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
bankensector corruptie financieel adviseur FinPoint Geopolitiek IMF Oekraïne privatisering Rothschild Sense Bank staatsbanken Ukrgasbank