Dit stond gewoon in het Pfizer-contract — en toch werd iedereen gerustgesteld

Help ons door deze informatie met vrienden op je social netwerk te delen!

Het contract dat overheden met Pfizer afsloten voor de levering van coronavaccins onthult een schrijnende waarheid: op het moment dat ze wereldwijd hun bevolking massaal lieten vaccineren, wist niemand — inclusief Pfizer zelf — wat de gevolgen op de lange termijn zouden zijn. Dit staat zwart op wit in het vaccincontract dat Pfizer afsloot met de Zuid-Afrikaanse overheid, dat in 2023 openbaar werd gemaakt en momenteel opnieuw viraal gaat op sociale media. De reacties zijn fel en de vragen zijn terecht: hoe heeft dit kunnen gebeuren?

Wat staat er in het contract?

Het Zuid-Afrikaanse Pfizer-contract, dat in 2023 werd vrijgegeven na juridische druk, maakt expliciet duidelijk dat er op het moment van ondertekening geen enkele kennis bestond over de effecten van het vaccin op de lange termijn. Dat is geen interpretatie, geen complottheorie — het staat er gewoon in. Toch werd de bevolking in Nederland, Zuid-Afrika en tientallen andere landen verzekerd dat de vaccins ‘veilig en effectief’ waren. Over langetermijneffecten kan ik duidelijk zijn, die zijn er niet, zei toenmalig coronaminister Hugo de Jonge in juni 2021 in dagblad Trouw over de coronavaccins. Een claim die, zo blijkt nu, niet te onderbouwen viel op het moment dat die werd gemaakt.

Proefkonijnen in dienst van de staat

Huisarts Els van Veen, die tijdens de coronacrisis al openlijk haar zorgen uitte en daar de consequenties van ondervond, reageert scherp op de hernieuwde aandacht voor het contract. Zij wijst erop dat de overheid en haar instanties niet alleen nalieten de bevolking te beschermen tegen een ongetest product — ze gingen ook actief over tot het vervolgen van artsen die weigerden de officiële lijn kritiekloos te volgen. Artsen die hun beroepseed serieus namen en vragen stelden, werden uit hun functie gezet of disciplinair aangepakt. Intussen kreeg de farmaceutische industrie vrij spel.

De conclusie die veel kritische stemmen nu trekken, is onontkoombaar: de bevolking heeft als proefpopulatie gediend voor een product waarvan de risico’s op de lange termijn ronduit onbekend waren.

Toezichthouders: bewakers of handlangers?

Jeffrey Tucker van het Brownstone Institute stelt het zonder omwegen: de Amerikaanse toezichthouder FDA is in zijn ogen geen onafhankelijk orgaan meer, maar een verlengstuk van de farmaceutische industrie. Wie betaalt, bepaalt — en grote farmaceutische bedrijven financieren voor een significant deel het eigen toezicht. Dat systeem heeft geresulteerd in een situatie waarbij een product met een onvolledig veiligheidsprofiel toch op grote schaal kon worden uitgerold, met actieve steun van overheden die burgers onder enorme sociale en professionele druk zetten om mee te doen.

Ook in Nederland waren de signalen er al vroeg. Neuroloog Jan Bonte spreekt van ‘pseudowetenschappelijk uitschot’ als het gaat om de prominente figuren die de ‘veilig en effectief’-boodschap klakkeloos herhaalden. Hij noemt met name namen die in de Nederlandse medische en journalistieke wereld grote invloed hadden tijdens corona, waaronder De Jonge, Marc Bonten, Maarten Keulemans en Marion Koopmans. Zijn frustratie is begrijpelijk: wetenschappelijke twijfel werd afgedaan als gevaarlijk, terwijl de contracten waarop het beleid was gebaseerd het tegenovergestelde bevestigden.

Rob Roos: een regelrechte leugen

Voormalig Europarlementariër Rob Roos, die al eerder ophef veroorzaakte door een Pfizer-directeur te confronteren met de vraag of het vaccin overdracht van het virus überhaupt kon voorkomen, reageert opnieuw direct. Roos stelt dat wereldleiders hun eigen bevolking roekeloos als laboratoriumdieren hebben gebruikt door contracten te ondertekenen die expliciet aangaven dat langetermijngevolgen onbekend waren. Dat dit ook jonge kinderen trof, maakt de zaak in zijn ogen des te ernstiger.

Moleculaire biologie versus overheidsnarratief

Moleculair bioloog Rogier Louwen wijst op de paradox die het contract blootlegt: terwijl de overheid zelf contracten tekende met de expliciete erkenning dat langetermijneffecten onbekend waren, werden wetenschappers die precies dát punt aankaarten, publiekelijk belachelijk gemaakt en beroepsmatig gesanctioneerd. De mainstream media speelden daarin een actieve rol door kritische stemmen stelselmatig weg te zetten als wappies of complotdenkers — wat de publieke discussie ernstig versmalde op een moment dat die discussie juist zo hard nodig was.

Verantwoording blijft uit

Het is nu jaren later, maar echte verantwoording blijft vooralsnog uit. Hugo de Jonge, als minister van Volksgezondheid het gezicht van het Nederlandse vaccinatiebeleid, is inmiddels commissaris van de Koning in Zeeland. De Inspectie voor de Volksgezondheid, die kritische artsen wél wist te vinden, laat het afweten als het gaat om het stellen van kritische vragen aan zichzelf of aan de farmaceutische sector.

De vraag die overblijft, is er één die niet zomaar verdwijnt: als geen enkele instantie waarop burgers meenden te kunnen vertrouwen — de overheid, de toezichthouder, de media — zijn werk heeft gedaan, wie beschermt de burger dan de volgende keer? Het is een waarschuwing voor wat er gebeurt als macht, geld en angst de wetenschappelijke en ethische standaarden overrulen.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
Big Pharma coronavaccin COVID-19 Hugo de Jonge langetermijneffecten medische censuur Pfizer Rob Roos vaccin bijwerkingen vaccin contract vaccinschade Zuid-Afrika