Journalist legt in 7 minuten uit: waarom iedereen die zeker denkt te weten dat Rusland MH17 neerschoot zich heeft laten bedriegen

Help mee door dit met anderen op je social media te delen!

Precies 12 jaar geleden kwam vlucht MH17 neer. In een video van zeven minuten somt journalist Eric van de Beek, auteur van het boek Het MH17 Bedrog, de feiten op die iedereen die zeker denkt te weten dat Rusland MH17 neerschoot, zou moeten kennen. De meesten kennen ze niet. En dat is geen toeval.

Een onderzoek met een vooraf bepaalde conclusie

Het Joint Investigation Team (JIT), dat het strafrechtelijk onderzoek naar de ramp leidde, deed iets opmerkelijks: het richtte zich vanaf dag één uitsluitend op het scenario dat Rusland verantwoordelijk was. Dat verklaarde het Openbaar Ministerie zelf, in 2020, aan het begin van het strafproces voor de Rechtbank Den Haag. Geen open onderzoek dus, maar een gerichte zoektocht naar bevestiging van een al gevormde overtuiging. Eén van de Oekraïense officieren van justitie die aan de zaak werkte, gaf dat ook toe in een interview: hij wilde bewijzen dat Rusland schuldig was. Oekraïne zat nota bene zelf in het JIT — een land dat direct partij was in het conflict.

Vrijgesproken, veroordeeld, maar niet voor het neerhalen zelf

De Rechtbank Den Haag veroordeelde uiteindelijk twee Russen en een Oekraïner. Niet voor het neerhalen van het vliegtuig — dat lukte de aanklagers niet te bewijzen — maar voor betrokkenheid bij het transport van het vermeende moordwapen: een Russisch Buk-luchtafweersysteem. De enige verdachte die zich actief had laten verdedigen door advocaten, Oleg Poelatov, werd vrijgesproken. Bovendien gaf het JIT tijdens zijn laatste persconferentie toe dat het er niet in was geslaagd de bedieners van de Buk te identificeren, en dat het ook het motief voor het afvuren van de raket nooit heeft kunnen vaststellen. Twee cruciale vragen, onbeantwoord.

De fysieke bewijzen kloppen niet

Het JIT beweerde dat MH17 werd geraakt door een Buk-raket met een specifieke springkop, de 9N314M, die meer dan 1.800 vlindervormige deeltjes bevat. Dat type springkop laat herkenbare vlindervormige inslaggaten achter — zo bleek ook uit experimenten van zowel het JIT als de Russische fabrikant Almaz-Antey. Probleem: het wrak van MH17 vertoont nauwelijks zulke gaten. Almaz-Antey concludeerde bovendien op basis van de schadepatronen dat de raket was gelanceerd vanuit een gebied dat niet onder controle van de pro-Russische rebellen stond. Een onafhankelijk team van Amerikaanse experts, ingeschakeld door de advocaten van Poelatov, bevestigde deze conclusie.

Dan de raketonderdelen die in het crashgebied werden gevonden. Het OM presenteerde deze aanvankelijk als bewijs voor een Buk-aanval, maar trok zich later terug: in de rechtbank verklaarde de aanklager dat onduidelijk was wanneer de onderdelen daar terecht waren gekomen. Rusland stelde met documenten uit 1986 aan te kunnen tonen dat de serienummers op die onderdelen wezen naar een raket die tijdens het Sovjettijdperk aan Oekraïne was geleverd. Het JIT werd uitgenodigd die documenten te komen bekijken. Ze gingen niet.

De kroongetuige die het onmogelijke zag

Kroongetuige M58 verklaarde de lancering van de fatale raket vanuit rebellengebied te hebben gezien, gevolgd door de vernietiging van MH17. Alleen: de vermeende lanceerplaats lag op 26,5 kilometer afstand van de inslag. Het vliegtuig vloog op tien kilometer hoogte, boven een zwaar bewolkt gebied. Wat M58 beschrijft, is fysiek onmogelijk om te zien. Bovendien verklaarde hij herhaaldelijk dat hij het incident op 16 juli had waargenomen — de dag vóór de crash.

Westerse inlichtingendiensten zagen geen Russische Buk

De Amerikaanse regering beweerde de raketlancering te hebben gevolgd vanuit satellietbeelden, maar heeft nooit enig bewijs overgelegd. De Rechtbank Den Haag ontving geen satelliet- of radardata van Washington. Westerse inlichtingendiensten signaleerden geen enkel Russisch luchtafweersysteem op Oekraïens grondgebied — maar wél zeven Oekraïense Buk-systemen in Oost-Oekraïne. De Russische overheid leverde primaire radargegevens. Die toonden geen raket of ander verdacht object nabij MH17.

Oekraïne liet vliegtuigen doorvliegen terwijl het wist van de gevaren

Vóór de aanslag op MH17 hadden rebellen al zestien Oekraïense militaire vliegtuigen neergehaald. Desondanks hield Oekraïne zijn luchtruim boven Oost-Oekraïne open voor commerciële vluchten. Nico Voorbach, voormalig voorzitter van de Europese pilotenvereniging, maakte bekend dat luchtvaartmaatschappijen uit de zogeheten Five Eyes-landen — de VS, het VK, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland — wél waren gewaarschuwd het gebied te mijden. Nederlandse toestellen vlogen gewoon door. De nabestaanden van de Nederlandse slachtoffers werden vervolgens aangespoord rechtszaken te richten tegen Rusland. De families van de Duitse slachtoffers, die Oekraïne wilden aanspreken wegens nalatigheid, kregen het advies dat maar te laten zitten.

Twaalf jaar later: meer vragen dan antwoorden

Geen getuigen gehoord in 69 zittingen. Bewijs dat niet klopte, maar toch werd gepresenteerd. Een onderzoek geleid door een team waarvan een partij direct belang had bij de uitkomst. En internationale rechtbanken die klakkeloos de conclusies van datzelfde JIT overnamen. Wie de officiële lezing accepteert zonder vragen te stellen, sluit zijn ogen voor wat er zwart op wit ligt. Dat de families van 298 slachtoffers na twaalf jaar nog altijd geen echte antwoorden hebben, is de werkelijke schandvlek van deze zaak.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
Buk-raket Eric van de Beek JIT Joint Investigation Team luchtvaartcatastrofe MH17 MH17 bedrog MH17 onderzoek Oekraïne rechtbank Den Haag Rusland Vlucht MH17