Kosten voor opvang asielzoekers rijzen de pan uit: één miljoen euro voor 30 personen

Help mee door deze info met jouw kennissen op je social netwerk te delen!

De kosten voor de opvang van asielzoekers in Haarlem zijn ronduit verbijsterend: burgemeester Jos Wienen gaf in het televisieprogramma Goedenavond Nederland openlijk toe dat zijn gemeente jaarlijks maar liefst één miljoen euro neertelt voor de opvang van slechts dertig asielmigranten in een hotel. Dat is belastinggeld van gewone Haarlemmers die zelf elke cent moeten omdraaien.

CDA burgemeester van Haarlem Jos Wienen deed net een boekje open over wat de opvang van dertig asielmigranten in zijn gemeente jaarlijks kost.

---Lees verder na dit advertentieblokje---

Een miljoen euro.

Zijn mensen die geen dikke drieëndertig ruggen te spenderen hebben per jaar.#asielzoekers #migranten #asielzoekers pic.twitter.com/KakrZNCahX

— widtvoet (@widtvoet) July 30, 2026

Dertig mensen, één miljoen euro

Wienen legde uit dat de noodmaatregel van de nationale overheid zijn gemeente ertoe dwingt om asielmigranten onder te brengen in hotelaccommodatie. Het gevolg is een kostenplaatje van meer dan 33.000 euro per persoon per jaar. Omgerekend naar een maandelijkse bijdrage betekent dit dat iedere opvangplek de Haarlemse gemeenschap ruwweg 2.800 euro per maand kost. Voor een gezin dat rondkomt van een modaal inkomen, is dat een bedrag dat simpelweg niet te bevatten valt.

De vraag die zich onmiddellijk opdringt: waar gaat al dat geld naartoe? Hotelkosten, begeleiding, voeding, administratie — de optelsom is ogenschijnlijk eindeloos. En intussen betaalt de gewone burger gewoon braaf zijn gemeentebelasting, zonder inspraak en zonder duidelijkheid over hoe zijn geld wordt besteed.

Van Haga: ‘Dit is bestuurlijk wanbeleid’

Oud-Kamerlid Wybren van Haga liet zich niet onbetuigd. Hij wees erop dat Haarlem tegelijkertijd kampt met een reeks problemen die rechtstreeks raken aan de leefkwaliteit van de eigen inwoners: straten die eruitzien als vuilnisbelten, een hardnekkige rattenplaag, structureel verwaarloosde bruggen en files die de stad verstikken. Bovendien worden ondernemers geweerd door een omstreden milieuzone die hen economisch de das omdoet.

Volgens Van Haga zijn dit allemaal bewuste keuzes. Niet noodgedwongen besluiten, maar politieke prioriteiten die de belangen van de eigen bevolking ondergeschikt maken aan die van nieuwkomers. Hij stelt onomwonden dat een ondernemer die zo met geld omgaat, binnen drie maanden failliet zou zijn. Het gebrek aan financiële verantwoording bij overheden staat in schril contrast met de strenge eisen die diezelfde overheden stellen aan burgers en bedrijven.

Migratieonderzoeker: verdragen staan in de weg

Migratiewetenschapper Jan van de Beek voegde een stevige analyse toe aan het debat. Hij benadrukt dat het politieke establishment jarenlang heeft volgehouden dat de huidige asielstroom beheersbaar en wenselijk is, terwijl onderzoek keer op keer aantoont dat grote groepen Nederlanders de massale komst van kansarme migranten niet willen. Toch worden die zorgen stelselmatig weggezet als ‘rechts’ of ‘ongenuanceerd’.

Van de Beek maakt duidelijk dat een structurele oplossing vereist dat bestaande internationale verdragen worden herzien of opgezegd. Zolang Nederland gebonden blijft aan afspraken die decennia geleden werden gemaakt onder volledig andere omstandigheden, blijven bestuurders als Wienen gevangen in een systeem dat ze zelf niet kunnen doorbreken — en dat ze bovendien royaal laten betalen door de belastingbetaler.

De bredere context: een systeem dat zichzelf in stand houdt

Wat dit dossier extra pijnlijk maakt, is de manier waarop de politieke en bestuurlijke elite omgaat met kritiek. Wie vragen stelt, wordt al snel in de hoek van ‘radicaal rechts’ geplaatst. Intussen blijft het geld stromen, blijven de verdragen onaangetast en blijven de bestuurders hun beleid verdedigen met een beroep op rechtstatelijke verplichtingen.

Maar burgers beginnen steeds luider te vragen waar de rechtsstaat is als het gaat om hun eigen veiligheid, hun eigen straten en hun eigen portemonnee. De roep om een gekozen burgemeester — iemand die direct verantwoording verschuldigd is aan de bevolking in plaats van aan een politieke partij — klinkt in dit licht steeds logischer.

Democratie of schijnvertoning?

Nederland presenteert zichzelf graag als een land van overleg, transparantie en democratische controle. Maar als één burgemeester in een avondprogramma terloops onthult dat dertig opvangplekken een miljoen euro per jaar kosten, zonder dat daar enige parlementaire discussie of volksraadpleging aan vooraf is gegaan, dan rijst de vraag hoe democratisch dit systeem werkelijk is. Burgers worden voor voldongen feiten gesteld, de rekening wordt stilletjes doorgeschoven en wie protesteert, wordt als extremist weggezet.

Het is tijd dat bestuurders openlijk rekenschap afleggen over waar het geld van gewone Nederlanders naartoe gaat — en dat ze stoppen met de kiezer te behandelen als een melkkoe die wel betaalt, maar niet mag meepraten.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
asielmigranten asielopvang belastinggeld burgemeester gemeentebeleid Haarlem Jan van de Beek Jos Wienen migratie migratiekosten noodopvang Wybren van Haga