Man na twee bijna-doodervaringen: "De dood is slechts het begin, niet het eind"

Er is helaas geen gesproken versie van dit artikel beschikbaar

Ken Barnes zegt twee bijna-doodervaringen te hebben gehad. Hij trad uit zijn lichaam en ving naar eigen zeggen een glimp op van het leven na de dood. Dat schrijft de Epoch Times.

Toen hij negen jaar oud was maakte hij zijn eerste bijna-doodervaring mee. Als gevolg van een bijwerking van een medicijn dat hij slikte werd hij ziek. Volgens artsen had hij maar een paar dagen te leven.

---Lees verder na dit advertentieblokje---

Hij stond naast zijn ouders in het ziekenhuis, maar ze konden hem niet horen. Er stond ook een dominee naast het bed. Hij zag zijn eigen lichaam op het bed liggen. Toen Barnes weer bij bewustzijn kwam en zijn vader vertelde wat hij had meegemaakt, zei zijn vader dat hij te veel naar de serie The Twilight Zone keek.

Compassie

Barnes beschreef de kleding die de dominee droeg tot in detail, waarna zijn vader zijn blik bier liet vallen en plotseling een believer was geworden.

Op 12 oktober 1998, toen hij 49 jaar oud was, werd Barnes in elkaar geslagen door vijf mannen. Hij lag 32 dagen in coma, verbleef drie maanden in het ziekenhuis en moest drie jaar revalideren.

Toen hij aan de beademing lag verliet Barnes naar eigen zeggen zijn lichaam en werd hij door drie wezens meegenomen naar het hiernamaals, een plek waar hij leerde hoe hij compassie voor zichzelf en voor anderen kon hebben.

Dankbaar

Barnes is niet boos op de mannen die hem in elkaar hebben geslagen. Ze zijn nooit gepakt en hij weet niet wie ze zijn. Hij is hen dankbaar omdat de ervaring hem in positieve zin heeft veranderd.

Hij werkt nu met terminaal zieke kankerpatiënten die het leven al hebben opgegeven. “De dood is slechts het begin, niet het eind,” zei Barnes.

[Epoch Times]

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Interessant

Lees meer over:
bijna-doodervaring coma compassie hiernamaals ziekenhuis

0 0 stemmen

Artikel waardering

Robin de Boer7 april 2016 17:00

27 1 minuut leestijd

Aanmelden

27 Reacties

Oudste

Nieuwste Meeste stemmen

Inline Reacties

Alle reacties zien

svartvatten

10 jaren geleden

Werd de The Twilight Zone in 1958 al uitgezonden? Beetje rekenen leert dat Ken in 1949 geboren is. Zeg het maar …………

Reageer

Toon Reacties (6)

onbekend

Dikwijls vind ik de omschrijving van het leven na de dood nogal vaag. Ik geloof er zeker in, maar wat doet men dan eigenlijk in het leven na de dood? Heel de dag rondwandelen op het groene gras met een wit kleed om?

Toon Reacties (2)

Richard

Toen mijn vader stierf was er kort voordat zijn ogen braken, een blik van verwondering. Een soort blik van Oooooooh! Alsof voor hem de ogen open gingen, terwijl het voor ons die achterbleven was alsof hij zijn ogen voorgoed sloot.

JohnnyBGoode

De dood is slechts het doven van de kaars…omdat de morgenstond is aangebroken.

Kalki

De dood is het begin van de eeuwigheid.

wolfje

ow wat zijn we blij

Wat is dan ‘leven’ in deze wereld van illusie? Energie dat zich manifesteert in materie.
Ach, de Dood.
Ik leef er echt naar toe.

tamara

Hoi ik ben tamara ook ik heb een bijna dood ervaring gehad na mijn zware bevalling van de tweeling ik zag mezelf in het heelal na een heel groot wit gat gaan maar het gat stond iemand die me terug steurde na de aarde en trok me uit dat witte gat ik kan het gelukkig nog na vertellen mvg tamara

Ik was in een droom op een vliegveld. Ik wandelde door een witte gang vol van mensen, wandelend met koffers. Ik zag een deur. En die deur trok mijn aandacht. Er kwam licht door de spleten. Ik had het gevoel dat ik die deur moest opeen. Ik vroeg toen aan mensen waar die deur voor was, maar zij liepen zonder iets te zeggen haastig door. Ik stond voor die deur ten toen landden er twee vogels op mijn beide schouders. De ene blauw, en de ander rood.
Zij begonnen heel snel in mijn oren te spreken.
De blauwe zei telkens de ik de deur moest openen, en de rode zei dat alles wat ik wilde weten, ik het haar zou mogen vragen.
Ik duwde de deur open en de vogels vlogen op.
Daar zag ik mijn vader. Jong, in de twintig, met een wit pak. Een jaren zestig pak. Bloes, colbert en broek met wijde pijpen. Wij hadden een lang gesprek, en toen zei hij dat het tijd was om te gaan en dat wij elkaar weer zouden zien.
Ik werd in tranen wakker.

Robin

De dood boeit mij totaal niet. Iedereen kan het, en iedereen overkomt het. Zonder uitzonderingen.
Het komt vanzelf.
Alleen jammer dat velen zich concentreren op het onbelangrijke.

Het gaat er niet om hoe je sterft, maar hoe je geleefd hebt.

Searcher

Sterven is het hoogst haalbare in het leven….

Toon Reacties (4)

Volgens de oude Egyptenaren geeft het noemen van de naam een enorme energie boost aan de ziel.
Daarom zeggen sommigen dat de doden niet genoemd mogen worden. Dit om hun rust niet te verstoren. In esoterische werken wordt beweerd dat het noemen van iemands naam en het sterk denken daaraan iemands geest kan oproepen.