CIA, nazi-netwerken en NAVO: de verborgen geschiedenis achter de oorlog in Oekraïne

Help anderen door dit met iedereen op je socials te delen!

Amerika en de oorlog in Oekraïne zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden — en dat al decennia langer dan de meeste mensen beseffen. Dat is de harde conclusie van historicus en auteur Stephen Kinzer in zijn nieuwe boek Boiling Point: How America Brought War to Ukraine, dat hij besprak in Ron Paul Liberty Report. Wat Kinzer onthult, staat haaks op alles wat mainstream media je jarenlang hebben verteld.

Een 75 jaar durende operatie

Kinzers boek begint niet in 2022, niet in 2014, en zelfs niet in 1991. Het begint direct na de Tweede Wereldoorlog. Volgens Kinzer besloot het eerste hoofd van CIA-geheime operaties, Frank Wisner, al in de late jaren veertig dat Oekraïne het ideale middel was om de Sovjet-Unie van binnenuit te ondermijnen. De CIA liet bewapende Oekraïense commando’s in het land droppen om een guerrillabeweging op te zetten — een operatie die stilzwijgend voortbouwde op oude nazi-netwerken.

Omdat de Amerikanen tijdens de oorlog bondgenoten van de Sovjet-Unie waren, hadden ze geen contacten onder anti-Sovjet-activisten in Oekraïne. De oplossing? De CIA sloot een deal met nazi-generaal Reinhard Gehlen, voormalig hoofd van de nazi-inlichtingendienst voor heel Oost-Europa en de Sovjet-Unie. In ruil voor straffeloosheid leverde Gehlen alle dossiers aan over undergroundactivisten in Oekraïne. Dat nazi-netwerk vormde letterlijk de basis van de Amerikaanse operatie in het land.

De Maidan-coup van 2014: keerpunt of eindpunt?

Waar de westerse media de Maidan-opstand van 2014 presenteerden als een spontane volksrevolutie, schetst Kinzer een heel ander beeld. Na meer dan tien jaar financieren van organisaties als de National Endowment for Democracy, Freedom House en de Open Society Foundations — allemaal met Amerikaans belastinggeld — werd de gekozen president van Oekraïne omvergeworpen. De vervanger werd feitelijk aangewezen door Washington. De VS hadden bereikt wat ze wilden: een einde aan de Oekraïense grondwettelijke neutraliteit en een pro-westers regime aan de grens met Rusland.

Kinzer wijst erop dat de Oekraïense grondwet ooit een bepaling bevatte die permanente neutraliteit garandeerde — vergelijkbaar met de Zwitserse positie. Juist die neutraliteit was Washington een doorn in het oog. Neutraal is niet goed genoeg als je een stormram zoekt tegen Rusland, is de boodschap.

NAVO-uitbreiding als bewuste provocatie

Eén van de meest explosieve beweringen uit het boek gaat over de NAVO. Kinzer stelt dat Amerikaanse functionarissen in privégesprekken al jaren wisten dat Oekraïne nooit zou toetreden tot de NAVO — het land was er simpelweg niet klaar voor en werd ook niet gewenst. Maar in het openbaar bleven dezelfde mensen hameren op Oekraïens NAVO-lidmaatschap als ononderhandelbaar principe. Vijf woorden — “Ukraine will not join NATO” — had Biden kunnen uitspreken, aldus Kinzer, en de kans is groot dat de volledige oorlog nooit had plaatsgevonden. Die woorden kwamen nooit.

Dat is geen onachtzaamheid, betoogt Kinzer. Het was strategie. Als Rusland niets deed, schoof de NAVO verder op. Als Rusland wel ingreep, kon het worden neergezet als agressieve schurk. Amerika en de oorlog in Oekraïne paste in een win-winstrategie voor Washington — tenminste, zolang je de honderdduizenden dode Oekraïners buiten beschouwing laat.

Propaganda als wapen: 327 keer “ongeprovoceerd”

Kinzer vertelt hoe hij na de Russische inval in 2022 keer op keer de frase ‘unprovoked invasion’ tegenkwam in westerse media. Uit een zoekopdracht bleek dat de New York Times die term in de eerste twee maanden na het uitbreken van de oorlog maar liefst 327 keer gebruikte — gemiddeld vier tot vijf keer per dag. Niet als mening, maar als vaststaand feit. Dat was voor Kinzer de aanleiding om zijn boek te schrijven.

De kracht van zo’n narratief is enorm, erkent ook Ron Paul in het gesprek. Hij vergelijkt het met de aanloop naar de Irak-oorlog, waarbij een aanvankelijk oorlogsmoe publiek in korte tijd volledig werd omgeturnd door georganiseerde propagandacampagnes. Colleges, media, denktanks — het hele systeem werkt mee aan hetzelfde verhaal.

Oekraïners als pionnen op het schaakbord

Het meest onthutsende aan Kinzers analyse is misschien wel de koele berekening waarmee Washington de Oekraïense bevolking beschouwt. Hij haalt een uitspraak aan van een Amerikaanse senator die de steun aan Oekraïne omschreef als ‘het beste geld dat we ooit hebben uitgegeven’ — omdat het Russen doodt zonder dat er Amerikanen sneuvelen. Honderdduizenden Oekraïense doden en een verwoest land: geen relevante factor in de geopolitieke boekhouding van Washington.

Kinzer concludeert dat de helft van de grote Oekraïne-supporters in Washington het land niet eens op een kaart zou kunnen aanwijzen. Het gaat niet om Oekraïne. Het gaat altijd om Rusland.

Een langzaam ontwakend publiek

Toch ziet Kinzer voorzichtige tekenen van verandering, met name onder jongeren die niet zijn grootgebracht met decennia aan politieke narratieven. Amerika en de oorlog in Oekraïne worden door een groeiend deel van de bevolking kritischer bekeken. Maar in Washington zelf, zo stelt hij, is er nog vrijwel niets veranderd. Beide partijen omarmen nog steeds het principe dat oorlog een volwaardig — en bij voorkeur eerste — beleidsinstrument is.

Kinzers boodschap is ongemakkelijk maar simpel: als je wilt begrijpen waarom er nu een oorlog woedt in Oekraïne, moet je niet beginnen op 24 februari 2022. Je moet beginnen in 1945.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
buitenlandse politiek CIA coups Geopolitiek Koude Oorlog Maidan NAVO Oekraïne propaganda Ron Paul Rusland Stephen Kinzer