Een aangepaste woning voor een asielzoeker, terwijl Dineke elke avond de trap op moet klauteren

Help door dit met jouw vrienden op je socials te delen!

Dineke verblijft al bijna een jaar zonder eigen woning bij een vriend, in een huis dat op geen enkele manier geschikt is voor iemand die afhankelijk is van een rolstoel. En haar zoon van dertien, die een verstandelijke beperking heeft, slaapt nog altijd naast haar in hetzelfde bed, onthulde ze in gesprek met Ruby Pichel van Breed Perspectief.

Elke avond trapleuning omhoog klauteren

De woning waar Dineke tijdelijk verblijft, is allesbehalve geschikt voor iemand met een lichamelijke beperking. Elke avond moet ze zich met grote inspanning aan de trapleuning omhoogtrekken, in de wetenschap dat één misstap fataal kan zijn. In de keuken — te klein en te onhandig voor iemand in een rolstoel — liep het bijna mis: Dineke stond op het punt in contact te komen met een vlam omdat ze er met haar rolstoel simpelweg de benodigde draai niet kan maken.

 

Dit bericht op Instagram bekijken

 

Een bericht gedeeld door BREED PERSpectief (@breed_perspectief)

De woning die aan haar neus voorbijging

Wat de situatie extra pijnlijk maakt, is dat er begin dit jaar een volledig aangepaste gezinswoning beschikbaar was — precies het type woning dat Dineke en haar zoon zo hard nodig hebben. Een voormalige bewoonster, een vriendin van Dineke, vertrok uit de woning en Dineke had al contact gelegd over een mogelijke toewijzing. De woning was speciaal ingericht voor mensen met een lichamelijke beperking.

Toch werd de woning niet aan Dineke toegewezen. De woning ging naar een alleenstaande statushouder — een man die zelfstandig kan lopen en geen gebruik hoeft te maken van de aanpassingen waarvoor de woning specifiek is ingericht. De logica van deze beslissing ontgaat haar volledig, en eerlijk gezegd is die ook moeilijk uit te leggen.

Gemeente Overbetuwe schiet tekort

Dineke staat ingeschreven in de gemeente Overbetuwe — althans, dat zou de bedoeling zijn. In werkelijkheid heeft de gemeente haar slechts een postadres gegeven, iets wat achteraf juridisch niet correct blijkt te zijn. Ze had gewoon ingeschreven moeten worden. Maar Dineke wist dat niet. Je bent immers geen jurist, en je vertrouwt op de instanties die geacht worden jou te helpen.

De gemeente belt niet terug, verwijst haar van het kastje naar de muur en bezuinigt ondertussen op de begeleiding die Dineke eerder wel kreeg. De hulpverleners die haar vroeger bijstonden, werden voortdurend gewisseld — soms waren het jonge mensen die zelf ook niet wisten hoe de bureaucratie in elkaar stak. Op een gegeven moment hield ook die ondersteuning op.

SVB kort de vriend die haar opvangt

Alsof de situatie nog niet schrijnend genoeg is, wordt de vriend die Dineke onderdak biedt financieel gestraft voor zijn gastvrijheid. De Sociale Verzekeringsbank (SVB) heeft zijn uitkering gekort, omdat Dineke bij hem inwoont. Dit ondanks eerdere toezeggingen dat dit geen probleem zou zijn. Twee keer werd mondeling bevestigd dat de situatie acceptabel was — totdat er iemand langskwam om de woonkamer te inspecteren en tot de conclusie kwam dat Dineke en haar gastheer dezelfde leefruimte delen. Wat had men dan verwacht in een eenkamerwoning?

Het systeem faalt structureel

Dinekes verhaal staat niet op zichzelf. Ze noemt zelf ook de documentaire over Lissy — een andere moeder die acht jaar lang met haar kinderen zonder woning zat. Het patroon is hetzelfde: mensen die tussen wal en schip vallen, gemeenten die inconsistent beleid voeren, en een systeem dat kwetsbare gezinnen harder treft dan degenen voor wie het vangnet eigenlijk bedoeld is.

De woningnood in Nederland is inmiddels een structureel probleem. Wachtlijsten voor sociale huurwoningen lopen in veel regio’s op tot tien jaar of langer. In die context is de toewijzing van een speciaal aangepaste woning aan iemand die de aanpassingen aantoonbaar niet nodig heeft, niet alleen frustrerend — het is een bestuurlijke misser die directe gevolgen heeft voor de veiligheid en het welzijn van een kind van dertien jaar.

Dineke blijft doorgaan

Ondanks alles geeft Dineke niet op. Ze heeft een stichting opgericht die zich inzet voor mensen die thuiszitten en kinderen met een beperking. Ze klautert elke avond omhoog langs een trapleuning. Ze vecht.

Maar een moeder die in een rolstoel zit en vecht voor haar kind zou dat niet alleen hoeven doen. Wanneer gaat de overheid speciaal aangepaste woningen toewijzen aan de mensen die ze daadwerkelijk nodig hebben?

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
alleenstaande ouder discriminatie gehandicapten rolstoel sociale huurwoning statushouder thuiszitters wachtlijst woningbouw woningnood woningtoewijzing