De Onzin van Links en Rechts Denken

Help ons door deze informatie met vrienden op je social netwerk te delen!

Er is helaas geen gesproken versie van dit artikel beschikbaar

In het hedendaagse politieke debat lijken ‘links’ en ‘rechts’ onvermijdelijke etiketten. Ze verdelen debatten, polariseren verkiezingen en definiëren identiteiten. Maar zijn deze termen nog wel zinvol? In dit artikel betoog ik dat ons beeld van links en rechts volledig nietszeggend is geworden – loze termen die meer verwarring zaaien dan inzicht bieden. We duiken in de historische herkomst van deze begrippen, putten uit inzichten uit het boek The Myth of Left and Right: How the Political Spectrum Misleads and Harms America van Hyrum en Verlan Lewis, en verkennen hoe de binaire indeling de moderne politiek reduceert tot tribale loyaliteit. Door deze analyse heen wordt duidelijk dat de links-rechts-as een mythische constructie is, die ons verhindert om genuanceerd te denken over complexe zaken.

De Oorsprong: Een ideologische Zitplaats in de Franse Revolutie

De termen ‘links’ en ‘rechts’ ontstonden niet uit een diep filosofisch kader, maar uit een zuiver praktisch oogpunt tijdens de Franse Revolutie. In 1789, toen de Staten-Generaal bijeenkwam om de economische en sociale crisis aan te pakken, evolueerde deze tot de Nationale Assemblée. De afgevaardigden kozen hun plaatsen op basis van politieke sympathieën: voorstanders van de monarchie en de aristocratie, die de traditionele orde wilden behouden, zaten aan de rechterkant van de presidentiële stoel. Aan de linkerkant zaten de revolutionairen – de Montagnards en Jacobijnen uit de Derde Stand – die de absolute monarchie wilden beperken, de privileges van de adel afschaffen en een republiek nastreefden.

Dit was geen bewuste symboliek; het was een pragmatische indeling om stemmen te tellen, maar het symboliseerde wel een kloof: rechts als behoudend en hiërarchisch, links als progressief en egalitair.

Na de Terreur en de Napoleontische periode herleefde het systeem tijdens de Restauratie (1814-1815). Ultra-royalisten kozen weer de rechterkant, constitutionelen het centrum, en de onafhankelijken de linker. Tegen de jaren 1840 waren de termen ingeburgerd: de extreemrechts en extreem-links, centrumrechts en centrum-links beschreven nuances in ideologie.

De Franse linkerzijde werd de ‘partij van beweging’ (liberaal, democratisch), de rechterzijde de ‘partij van orde’ (conservatief, monarchistisch).

Dit onderscheid verspreidde zich via kranten en diplomatie over Europa en de wereld. In de 19e eeuw, met de opkomst van socialisme en nationalisme, werd links geassocieerd met arbeidersrechten en anti-klerikalisme (anti-kerkelijke houding), rechts met traditie en hiërarchie.

Toch was dit geen universeel spectrum. Historici zoals Patrice Higonnet benadrukken dat de termen situationeel waren: in de Franse context draaiden ze om republiek versus monarchie, maar elders verschoven ze naar en met lokale contexten. In Nederland, bijvoorbeeld, kende de politieke indeling van links en rechts een geheel eigen dynamiek. Volgens historicus P.J. Oud in zijn werk Honderd Jaren werden in de 19e en vroege 20e eeuw de confessionele partijen – zoals de Anti-Revolutionaire Partij (AR), de Christelijk-Historische Unie (CHU), de Rooms-Katholieke Staatspartij (RKSP) en later de Katholieke Volkspartij (KVP) – als ‘rechts’ beschouwd vanwege hun nadruk op christelijke waarden, traditie en sociale hiërarchie. ‘Links’ omvatte daarentegen alle niet-confessionele partijen, waaronder niet alleen socialisten en progressieven, maar ook de liberalen, die elders vaak als centrum of rechts werden gezien. Deze indeling weerspiegelde de Nederlandse verzuiling, waarbij religie een centrale rol speelde in de politieke categorisering, in plaats van een strikt ideologisch en pragmatisch spectrum zoals in Frankrijk. Dit onderstreept hoe contextgebonden en fluïde de termen links en rechts historisch zijn.

De bijbelse verwijzing naar ‘handen’ (rechts als gunstig, links als ongunstig) is een latere, folkloristische interpretatie, maar heeft geen historische basis voor de politieke termen.

Kortom, links en rechts begonnen als een Franse peculiariteit – een fysieke indeling die symbolisch werd, maar nooit bedoeld als eeuwige verdeling.

De Evolutie: Van Historische Context naar Moderne Mythe

In de 20e eeuw exporteerde revolutie de termen verder. De Russische Revolutie leende het Franse model: ‘links’ als revolutionairen, ‘rechts’ als contrarevolutionairen. Pas in de jaren 1920 bereikten ze de Verenigde Staten, waar ze werden toegepast op de opkomende kloof tussen progressieven en conservatieven. Daarvoor dachten Amerikanen niet in spectra; partijen zoals de Federalisten en Democratisch-Republikeinen deelden issues ad hoc, zonder een onderliggende essentie.

Hyrum en Verlan Lewis, in hun boek The Myth of Left and Right, ontmantelen deze evolutie als een schadelijke fictie. Ze stellen dat er geen ‘essentiële’ filosofie is die links of rechts bindt – geen diepgeworteld wereldbeeld zoals ‘verandering versus traditie’ of ‘gelijkheid versus hiërarchie’. In plaats daarvan zijn de posities willekeurig en historisch contingent: Democraten steunden ooit slavernij (rechts-achtig), terwijl Republikeinen onder Lincoln progressief waren op rassenrechten.

Vandaag omarmen conservatieven vrije handel (liberaal) en protectionisme (traditioneel), terwijl liberalen milieubescherming (collectivistisch) combineren met individuele vrijheden op abortus.

De Lewis-broers vergelijken het met sportfans: mensen worden geboren in een ’tribe’ (familie, regio, media) en adopteren dan de willekeurige bundel overtuigingen van die groep, zonder logische samenhang.

Dit ‘essentialisme’ – de mythe dat links en rechts een unificerend principe hebben – leidt tot misleiding. Het suggereert dat posities logisch samenhangen, terwijl ze dat niet doen. Neem economie: links was ooit anti-kapitalistisch, maar nu steunt het big tech (dat innovatie belichaamt). Rechts was protectionistisch, maar schakelde naar globalisme onder Reagan.

Dit spectrum reduceert multidimensionale issues – economie, etniciteit, buitenlandbeleid, moraal – tot één lijn, wat analoog is aan het modelleren van alle medische aandoeningen op een spectrum: onbruikbaar en schadelijk.

De Schaduwzijde: Polarisatie en Tribale achtergesteldheid

Waarom zijn deze termen nu betekenisloos? Omdat ze de kern van hedendaagse politiek hebben ondermijnd. De Lewis-broeders argumenteren dat het spectrum polarisatie aanwakkert door een valse dualiteit te creëren: goed versus kwaad, waarbij afwijking van ‘jouw kant’ verraad is.

Dit leidt tot intellectuele luiheid: kiezers stemmen niet op issues, maar op teamloyaliteit. Onderzoeken tonen dat partijleden posities omdraaien als hun stam verandert – bijvoorbeeld over immigratie of klimaat – zonder diepere overtuiging.

Het resultaat? Verkettering en verwarring: debatten worden schreeuwpartijen over ‘links versus rechts’, in plaats van discussies met een hoge definitie over feiten.

In Amerika, waar het spectrum in de jaren 1920 arriveerde, heeft het partijen getransformeerd van coalities op specifieke issues naar ideologische blokken.

Vroeger deelden Democraten en Republikeinen pragmatisch beleid; nu dwingt de mythe tot consistentie, wat extremisme bevordert. De auteurs citeren hoe dit ‘iedereen dommer en bozer maakt’: essentialisme doodt nuance en bevordert dogmatisme.

Het is hoog tijd voor een holistische benadering die de beperkingen van de links-rechts-illusie overstijgt. In mijn artikel Holisme en Moraliteit bekritiseer ik de modernistische neiging om politieke en morele kwesties te reduceren tot binaire categorieën, die individualisme en gefragmenteerd denken bevorderen. Holisme, geworteld in traditionele en organische principes, pleit voor een geïntegreerde visie op samenleving en moraliteit, waarbij de complexiteit van menselijke waarden wordt erkend zonder deze te vereenvoudigen tot een spectrum. Dit sluit aan bij de these van Hyrum en Verlan Lewis in The Myth of Left and Right: het links-rechts-spectrum is een kunstmatige constructie die politieke nuance verhult en tribale tegenstellingen versterkt. Mijn pleidooi voor een holistische ethiek onderstreept dat het spectrum de diepere samenhang van sociale en morele vraagstukken negeert, en roept op tot een benadering die deze dualiteit overstijgt.

Dit versterkt de Lewis-these: het spectrum is een moderne mythe die ware politieke diepgang blokkeert.

Naar een Nieuwe Benadering: Hoge definitie Politiek

Als links en rechts nietszeggend zijn, wat dan? De Lewis’ pleiten voor hoog definitie denken: behandel issues afzonderlijk, zonder tribale-labels. Erken dat mensen multidimensionaal zijn – bijvoorbeeld een libertariër op economie, conservatief op moraal.

Dit vermindert haat en bevordert compromis. Historisch gezien werkte dit: vóór het de introductie van het links-rechts spectrum floreerde Amerikaanse politiek door ad-hoc allianties.

In conclusie: van een Franse zitplaats tot een globale mythe, links en rechts zijn verworden tot betekenisloze termen. Ze reduceren complexe realiteiten tot tribale badges, zoals de The Myth of Left and Right overtuigend aantoont. Door deze illusie te ontmaskeren, kunnen we ontsnappen aan polarisatie en bouwen aan een politiek die issues recht doet. Het is tijd om de as van dualiteit te breken – voor een holistisch, genuanceerd publiek debat..

Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd door Fryske Filosoof.

…

Lees meer over:
links rechts