Het gaat er heel ondemocratisch aan toe in de Tweede Kamer. Baudet legt in dit interview uit wat er mis is

democratie (het volk regeert). ik begin allergisch te worden voor dat woord

Baudet for President. Zo hoort het: geen blad voor de mond nemen.

Eelke Piers,

Mee eens. De huidige vorm van parlementaire democratie nodigt uit om van beloftes valkuilen te maken.

[ “We moeten naar minderheidskabinetten toe, want dan moet je echt de Kamer zien te overtuigen van je plannen.” ]

Nee, we moeten nog een stap verder doen en naar zakenkabinetten toe waarbij elke partij kandidaten voor ministersposten e.d. kan voorstellen die dan door de hele 2e kamer worden gekozen of afgewezen.

Geen dichtgetimmerde coalitieakkoorden meer die met ijzeren partijdiscipline moeten worden afgedwongen alsof het hier Rusland is. De 2e kamer moet de wetsvoorstellen indienen en na goedkeuring moeten de ministers ze uitvoeren.

Sjau min – Zonder genade,

O strenge Hemel, uw schrikwekkendheid
maakt gij ook hier beneden openbaar,
er wordt geknoeid, gesold met elk besluit,
ach, wanneer is daarvan het einde daar?
Goede voornemens worden niet betracht,
de slechte daartegen aangenomen,
en als ik al die plannen overweeg,
voel ik over mij een grote droefheid komen.

Zij spannen saam met lasterlijke tong,
en dit bezorgt mij groot en diep verdriet,
wanneer er goede raad gegeven wordt,
wijst men die af, en men aanvaardt ze niet,
maar slechte plannen vinden gewillig oor,
want meer vertrouwen stellen zij daarin.
Als ik dit alles overweeg:
wat zal er volgen op dat slecht begin?

De orakel-schildpadden schijnen vermoeid
en hebben schijnbaar niemand iets mee te delen,
de raadsheren vergaderen heel druk
maar niet tot eenheid meer komen die velen,
zij praten, praten maar in de zaal
maar geen durft verantwoording te dragen,
zij zijn als wandelaars, en doen geen stap
omdat zij aan iedereen de weg vragen.

O, ik betreur het diep, dat ze niet meer
der ouden zeden dragen in hun hart,
zich niet meer storen aan den wijzen woord;
hun praten is begriploos en verward,
ook spreken zij elkaar aanhoudend tegen,
als huizenbouwers, die een plan vragen
aan ieder, die voorbij loopt op de weg
en daardoor de arbeid eindeloos vertragen.

Wanorde heerst in het land en de een is wijs
maar de ander diep onwetend, en het getal
van hen die weten, plannen kunnen maken
gering, en zo raakt alles in verval.
Deze is voorzichtig, die slaafs onderworpen, die is arglistig, dat plan goed bedoeld,
maar samen zijn zij als een bergstroom in de lente
die bruisend alles meesleept, overspoeld.

Niemand waagt het, een tijger te kastijden,
of een rivier doorzwemmen of doorwaden,
maar van een ding zijn zij allen bewust,
wanneer zij bij zichzelven gaan te rade:
allen zijn bang en beven als riet,
bevreesd als wie zich voor een afgrond weet,
en in de diepte kijkt, of als degene
die op dun ijs aarzelende passen deed.

Uit de Sji Tjing
Het klassieke boek de oden

Vertaald naar de oorspronkelijke Chinese tekst door Johan W. Schotman