‘Gewoon allemaal een beetje inschikken’: woede over ‘simplistisch geneuzel’ van NRC-journaliste bij Eva

Help door deze info met je vrienden op je social media te delen!

Inschikken — dat is in een notendop wat NRC-journaliste Marike Stellinga bepleitte in talkshow Eva. Terwijl gewone Nederlanders nog steeds de gevolgen voelen van torenhoge energierekeningen en een vastgelopen woningmarkt, suggereerde Stellinga dat huizenbezitters eigenlijk wel wat extra belasting op hun vermogen kunnen accepteren. Voor het grotere goed, uiteraard.

Marike Stellinga, journalist NRC: ‘De energiecrisis schudden we even van ons af.’ 😅

---Lees verder na dit advertentieblokje---

“We zijn ongelooflijk welvarend. De economie draait hartstikke goed. De energiecrisis schudden we even van ons af.”

Daarna komt de waarheid: boeren en huizenbezitters moeten volgens Marike… pic.twitter.com/s8g1ZwNbVd

— Strijder124 (@Strijder124) September 15, 2026

Economie draait “hartstikke goed” — toch?

Stellinga opende haar betoog met de stelling dat Nederland ongelooflijk welvarend is en dat de economie er uitstekend voor staat. De energiecrisis? Die “schudden we even van ons af”. Het is een wereldbeeld dat voor veel Nederlanders moeilijk te rijmen valt met de werkelijkheid. Mensen die hun hypotheek nauwelijks rondkrijgen, ondernemers die worstelen met hoge kosten en boeren die niet weten hoe ze hun bedrijf moeten voortzetten, zullen zich weinig herkennen in dat rooskleurige plaatje.

Toch baseert Stellinga haar argumentatie hierop: omdat het zo goed gaat, is er ruimte om te herverdelen. En wie een huis bezit met wat vermogen erin opgebouwd, zou daar wat soepeler over moeten denken. Why not? was letterlijk haar redenering — alsof het om een kleinigheid gaat en niet om de spaarpot van een heel leven hard werken.

Boeren ook even “inschikken”

Ook voor de boerenproblematiek had Stellinga een opvallend nonchalante analyse. Er is geld beschikbaar om boeren te helpen bij de verplichte omschakeling, dus de zorgen zijn weliswaar begrijpelijk, maar de richting staat vast. De overheid heeft besloten, de sector moet aanpassen. Dat er gezinsbedrijven zijn die al generaties lang dezelfde grond bewerken en nu simpelweg worden weggejaagd door beleid dat in Brussel en Den Haag is bedacht, lijkt in haar frame een bijzaak.

Het patroon is herkenbaar: vanuit een comfortabele mediapositie wordt er met gemak over het leven en de toekomst van anderen beschikt. Stellinga vertegenwoordigt daarmee een bepaald type commentator dat dominant is geworden in de Nederlandse mediawereld — progressief, pro-beleid, en opvallend mild over overheidsingrijpen in privébezit.

De reacties kwamen snel. Journalist Vala van den Boomen hekelde het als typisch voorbeeld van wat zij de “kletsende klasse” noemt: mensen die troonredes vol holle frasen produceren over samenwerken en gemeenschapszin, maar ondertussen de gewone burger opzadelen met de rekening. Haar conclusie was hard maar helder: dit soort simplistisch denken maakt ons uiteindelijk allemaal armer en ongelukkiger. Het klinkt mooi, dit collectivistische verhaal — maar de praktijk is een stuk bitterder.

Hoogleraar Andreas Kinneging reageerde op zijn beurt: “Lid van D66 zeker?” Het gedachtegoed dat Stellinga uitdraagt, past naadloos in de paternalistische traditie van partijen die het altijd beter weten dan de burger zelf.

Dijsselbloem ontkracht het economische sprookje

Interessant genoeg ondermijnde oud-minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem in diezelfde talkshow de basis van Stellinga’s redenering. De troonrede stelde dat de Nederlandse economie veerkrachtiger is dan die van de buurlanden — maar Dijsselbloem noemde dat ronduit onjuist. Het investeringsniveau in Nederland blijft structureel achter, en het beeld dat we het beter doen dan omringende landen is volgens hem simpelweg niet op feiten gebaseerd.

Dat is een opmerkelijke constatering: het fundament waarop wordt gepleit voor meer belasting op eigen woningen — namelijk dat het zo goed gaat — klopt dus niet eens. Toch wordt het verhaal van “we zijn rijk genoeg om in te leveren” gewoon doorverteld in de media, zonder noemenswaardige tegenspraak.

Wie betaalt de rekening?

Het patroon dat hier zichtbaar wordt, is niet nieuw. Grote beleidsherzieningen — of het nu gaat om klimaatmaatregelen, stikstofbeleid of belastinghervormingen — worden steevast verpakt in taal van solidariteit en gemeenschappelijk belang. De lasten landen echter niet bij degenen die de plannen bedenken of erover schrijven, maar bij boeren, huizenbezitters en middeninkomens die al jaren het gevoel hebben dat ze steeds meer moeten inleveren voor doelen die ze nooit hebben gekozen.

De vraag is wanneer de media ophouden met het normaliseren van overheidsingrijpen in privébezit — en beginnen met het daadwerkelijk bevragen van de macht die dat ingrijpen mogelijk maakt.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
Andreas Kinneging belasting eigen huis economie energiecrisis inschikken Jeroen Dijsselbloem Marike Stellinga nrc overheidsbeleid talkshow Eva Vala van den Boomen welvaart