Hoe de overheid 50 biljoen aan belastinggeld stal en Jeffrey Epstein gebruikte om het wit te wassen

Help ons door dit artikel met vrienden op je socials te delen!

De bewering dat er een financiële coup is gepleegd via pedofiel Jeffrey Epstein, waarbij tientallen biljoenen dollars aan Amerikaans belastinggeld zijn verdwenen, klinkt op het eerste gezicht als vergezochte samenzweringstheorie — maar de cijfers komen uit officiële overheidsdocumenten en academisch onderzoek. Voormalig ambtenaar en financieel analist Catherine Austin Fitts legde in een uitgebreid gesprek met journalist Masako Ganaha en schrijver Michael Yon uit hoe dit mechanisme precies zou hebben gewerkt, en wie erbij betrokken waren.

The US government stole $50 TRILLION taxpayer dollars and used Jeffrey Epstein to launder it.

---Lees verder na dit advertentieblokje---

Treasury Secretary Bob Rubin arranged Jeffrey Epstein’s first visit to the Clinton White House in 1993, precisely as massive funds began disappearing from federal agencies. pic.twitter.com/6VdIHHZRdD

— Catherine Austin Fitts (@austin_fit76995) July 14, 2026

Het begon bij Volkshuisvesting: gesjoemel dat niemand mocht zien

In de jaren tachtig woekerden fraude en wanbeheer door de Amerikaanse federale overheid. Als reactie daarop werden in de vroege jaren negentig hervormingen doorgevoerd die de 24 grootste overheidsdiensten verplichtten om gecontroleerde jaarrekeningen te produceren. Fitts, die destijds zelf meewerkte aan die hervormingen bij het ministerie van Volkshuisvesting, zag van binnenuit wat er daarna gebeurde: de overheid kon die verplichte financiële verslagen helemaal niet opstellen. De reden? Gigantische bedragen aan transacties die niet gedocumenteerd waren.

In plaats van dat probleem op te lossen, werd er — volgens Fitts — een andere keuze gemaakt. Rond 1996 kreeg zij van een van de grootste pensioenfondsbeheerders in de VS te horen dat de gevestigde financiële macht had besloten het land los te laten. Het geld moest eruit. Wat volgde was een structureel uitlekken van federale middelen via een constructie waarbij staatsobligaties werden uitgegeven aan pensioenfondsen, het opgehaalde geld via de achterdeur verdween en de belastingbetaler uiteindelijk opdraaide voor de schulden.

Rumsfeld en de 2,3 biljoen die nooit terugkwamen

Op 10 september 2001 — één dag voor de aanslagen — verklaarde toenmalig minister van Defensie Donald Rumsfeld tijdens een persconferentie dat het Pentagon niet kon verantwoorden waar 2,3 biljoen dollar was gebleven. Hij noemde het een groter risico voor de nationale veiligheid dan terrorisme. De dag erna stond de wereld in brand en raakte die verklaring volledig op de achtergrond. De Patriot Act werd aangenomen, het financieel toezicht verslapte verder en de bedragen bleven oplopen.

Economie-professor Mark Skidmore van Michigan State University hoorde Fitts dit verhaal vertellen en geloofde er aanvankelijk niets van. Hij dook zelf in de publiek beschikbare financiële rapportages van het leger en andere overheidsdiensten. Zijn conclusie, gepubliceerd in 2017: er was tot dat jaar maar liefst 21 biljoen dollar aan niet-gedocumenteerde aanpassingen geboekt. Dat bedrag was precies gelijk aan de totale staatsschuld van de VS op dat moment.

Epstein als schakel in een witwassysteem?

Hier komt de financiële coup in beeld. Volgens Fitts deed Epstein in 1993 zijn eerste bezoek aan het Witte Huis onder de regering-Clinton. Dat bezoek werd geregeld door Bob Rubin, op dat moment economisch adviseur van Clinton en later minister van Financiën — precies de periode waarin enorme hoeveelheden federaal geld begonnen te verdwijnen. Fitts stelt dat Epstein vermoedelijk een SWIFT-systeem beheerde voor de doorstroom van dit verdwenen geld. De seksschandalen en de bijbehorende chantagebestanden waren in haar analyse een instrument van controle, niet het eigenlijke doel.

Haar vermoeden is dat een deel van het geld via de Federal Reserve naar de Bank for International Settlements (BIS) in Bazel werd gesluisd. De Fed kocht in 1994 aandelen in de BIS, een stap die jarenlang was vermeden omdat men dat als een belangenconflict beschouwde. De BIS beschikt over immuniteit, waardoor haar balans afgeschermd is van extern toezicht. Andere vermoedelijke sluiswegen: Enron en de stroom van miljoenendonaties aan de Clinton Foundation vanuit buitenlandse overheden.

50 biljoen dollar: het eindbedrag van een staatsbankroof

Tel je de 21 biljoen aan verdwenen overheidsgeld op bij de 29 biljoen dollar aan noodreddingen tijdens de financiële crisis van 2008, dan kom je op een totaal van 50 biljoen dollar. Dat is het bedrag dat Fitts beschrijft als de opbrengst van wat zij een georganiseerde staatsbankroof noemt. De pensioenstelsels die hadden moeten profiteren van decennia economische groei zijn leeggetrokken, de staatsschuld is gebruikt als financieringsinstrument voor privéverrijking en de rekening is neergelegd bij de gewone burger.

De pandemie als volgende stap in het plan

Fitts trekt de lijn door naar recentere ontwikkelingen. Nu de pensioenverplichtingen onbetaalbaar dreigen te worden en het financiële systeem kreunt onder het gewicht van zijn eigen schulden, ziet zij de maatregelen rondom de covid-pandemie en het zogeheten ‘Great Reset’-beleid van centrale banken als onderdeel van dezelfde strategie: de bevolking verzwakken, de levensverwachting verlagen en de schuld van het falende systeem afschuiven op omstandigheden buiten menselijke controle.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
belastinggeld BIS Bob Rubin Catherine Austin Fitts Clinton White House corruptie financieel schandaal financiële coup Jeffrey Epstein Mark Skidmore overheidsfraude Pentagon