Binnenland

‘Ongelooflijk’: Kabinet beantwoordt Kamervragen niet als ze zijn gebaseerd op ‘desinformatie’ of ‘complottheorieën’

Help anderen door deze informatie met je vrienden op je social media te delen!

Kamervragen niet beantwoord, moties die jarenlang in een la verdwijnen en nu ook nog een minister die openlijk verklaart dat het kabinet zelf mag bepalen welke vragen het beantwoordt: de democratische spelregels in Den Haag liggen zwaar onder vuur. FVD-Kamerlid Pepijn van Houwelingen trok deze week hard aan de bel.

Minister geeft het zelf toe

Wat begon als een terugkerend irritatiepunt — vage, ontwijkende antwoorden op concrete parlementaire vragen — escaleerde woensdag tijdens een Kamerdebat over de informatievoorziening aan de Kamer. Van Houwelingen confronteerde minister van Binnenlandse Zaken Pieter Heerma (CDA) rechtstreeks met de praktijk waarbij vragen van FVD categorisch werden afgedaan als “desinformatie”, zonder dat het kabinet dat op enige manier onderbouwde.

---Lees verder na dit advertentieblokje---

Het antwoord van Heerma was onthullend. Hij bevestigde dat het kabinet vragen die het beschouwt als desinformatie of gerelateerd aan complottheorieën, simpelweg niet hoeft te beantwoorden. Daarmee stelt het kabinet in feite artikel 68 van de Grondwet — dat de regering verplicht Kamervragen te beantwoorden — naar eigen goeddunken buiten werking. En de Kamer vindt het prima.

De Grondwet als optioneel document

Artikel 68 van de Grondwet is glashelder: ministers en staatssecretarissen zijn verplicht de Kamers alle gevraagde inlichtingen te verstrekken, tenzij het verstrekken ervan in strijd is met het belang van de staat. Dat is de enige wettelijke uitzondering. Er staat niets over “desinformatie”, “complottheorieën” of andere door het kabinet zelf verzonnen weigeringsgronden.

Toch heeft het kabinet intern werkafspraken gemaakt met de Tweede Kamer — de zogenoemde “Slaapkamer”, zoals Van Houwelingen die niet zonder reden noemt — die het mogelijk maken om Kamervragen niet beantwoord te laten als de regering ze onwelgevallig vindt. Dat is geen interpretatie: Heerma erkende het letterlijk.

Concrete voorbeelden van ontwijking

Van Houwelingen somt in een video meerdere schrijnende voorbeelden op. Zo vroeg FVD de minister van Buitenlandse Zaken of Rusland Nederland ooit fysiek heeft aangevallen, en zo ja: wanneer en waar precies, inclusief bewijs. Het antwoord dat terugkwam bevatte geen enkel feitelijk gegeven, maar bestond uit herhalingen van kabinetspropaganda over “gedeelde waarden” en de “internationale rechtsorde”.

Ook vroeg FVD naar de diplomatieke contacten met Rusland en wanneer de Nederlandse ambassadeur in Moskou voor het laatst met Russische functionarissen had gesproken over Oekraïne. Dit werd niet beantwoord. De reden die het kabinet gaf: de vragen waren gebaseerd op analyses van experts zoals John Mearsheimer, Jeffrey Sachs en Glenn Diesen, en die analyses zouden “pro-Russische narratieven” zijn. Bewijs daarvoor leverde het kabinet uiteraard niet.

Moties die in de prullenbak belanden

Het probleem reikt verder dan Kamervragen niet beantwoord laten. Ook aangenomen moties worden structureel genegeerd. Een bekend voorbeeld is de motie over de Europese digitale identiteit, waarbij de Kamer de regering opdroeg zich te verzetten tegen de invoering ervan. Staatssecretaris Van Huffelen legde die motie simpelweg naast zich neer, omdat ze — letterlijk — “een andere mening had”.

De vraag die Van Houwelingen stelt, is terecht: als de Tweede Kamer Kamervragen niet beantwoord laat passeren en moties negeert — wie heeft dan nog de macht? Het antwoord ligt volgens hem buiten de landsgrenzen. Via verdragen als het Verdrag van Lissabon, het Klimaatakkoord van Parijs en het Vluchtelingenverdrag van Genève heeft Nederland de feitelijke zeggenschap over cruciale beleidsterreinen uit handen gegeven aan supranationale instellingen, waarvan de Europese Unie veruit de belangrijkste is.

Dat maakt de Tweede Kamer tot een instituut dat de schijn van democratische controle ophoudt, maar in de praktijk steeds vaker buitenspel staat. Zolang de parlementaire meerderheid dit accepteert — en zelfs actief faciliteert — verandert er niets.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Interessant

4.7 15 stemmen
Artikel waardering

Robin de Boer

Robin de Boer (1983) heeft Economische Geografie gestudeerd aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hij is sinds juni 2014 werkzaam als hoofdredacteur van NineForNews.
Aanmelden
Laat het mij weten wanneer er
guest

1 Reactie
Oudste
Nieuwste Meeste stemmen
Inline Reacties
Alle reacties zien
Ron
Ron
1 uur geleden

Dit is allemaal heel simpel op te lossen………

Back to top button
1
0
We lezen graag je reactie!x