Paus Leo XIV met een ijzige glimlach: volgens deze aartsbisschop de gevaarlijkste voortzetting van Franciscus

Help door deze info met iedereen op je socials te delen!

Aartsbisschop Carlo Maria Vigano stelt in een interview met LifeSiteNews dat de nieuwe paus Robert Prevost — die de naam Leo XIV aannam — het beleid van zijn voorganger Franciscus niet heeft afgezwakt, maar juist in een hogere versnelling heeft gezet. En dan doet hij dat ook nog eens met een glimlach, aldus Vigano. Een gevaarlijker combinatie, zo redeneert de aartsbisschop, bestaat er niet.

‘Een ijzige glimlach die mensen in slaap sust’

Vigano is vernietigend als het gaat om het publieke imago van de nieuwe paus. Waar Franciscus luidruchtig en confronterend was — en daarmee onbedoeld weerstand wekte — opereert Prevost kalm en glimlachend. Maar die rust is misleidend, aldus de aartsbisschop. De agenda wordt niet vertraagd: synodaliteit, klimaatactivisme, pro-migratiebeleid, syncretisch oecumenisme en de normalisering van LGBT-ideologie worden allemaal doorgezet, en in sommige gevallen zelfs uitgebreid.

Als concreet voorbeeld noemt hij een ceremonie in Cuzco, Peru, waarbij een hoge functionaris van het Dicasterie voor de Geloofsleer cocabladeren offerde aan Pachamama — het Andesgodinnetje dat al tijdens het pontificaat van Franciscus voor ophef zorgde toen het de Sint-Pieter binnengebracht werd. Dat nu een ambtenaar van het voormalige Heilig Officie hetzelfde doet, beschouwt Vigano als een institutionalisering van heidendom binnen de Kerk zelf.

Bovendien wijst hij op de benoemingspolitiek van Leo XIV als de ware lakmoesproef: geen enkele benoeming die een geloofwaardige breuk met het voorgaande beleid signaleert, en geen enkele tegenstander van de ‘synodale revolutie’ die een positie heeft gekregen.

Netwerken van bescherming en chantage

Een groot deel van het interview gaat over wat Vigano omschrijft als een georganiseerd netwerk van wederzijdse bescherming binnen de kerkelijke elite. Hij noemt specifieke zaken: de misbruikzaak rond de Peruaanse priester ‘Lute’, waarbij het canonieke onderzoek door betrokkenen zelf als een farce werd bestempeld. De bisschop die destijds dat onderzoek leidde is volgens Vigano niemand minder dan de huidige paus, en diens persoonlijke secretaris zou zijn gevormd in de kring rond diezelfde beschuldigde priester.

Daarnaast bespreekt hij de zaak van Edgar Peña Parra, voormalig plaatsvervanger bij het Staatssecretariaat, tegen wie al in 2002 ernstige beschuldigingen werden ingebracht — beschuldigingen die Bergoglio stelselmatig negeerde. Prevost heeft Peña Parra inmiddels benoemd tot apostolisch nuntius in Italië. Het deel van een interview dat Vigano hierover gaf aan de Washington Post, werd volgens hem gecensureerd.

De logica van dit systeem is in Vigano’s ogen even eenvoudig als cynisch: wie chantabel is, kan worden gecontroleerd. Morele corruptie is geen bijverschijnsel van het systeem — het is het cement dat het bij elkaar houdt. Wie aangifte doet, verliest zijn priesterschap. Wie beschuldigd wordt, behoudt zijn positie en wordt zelfs bevorderd.

Franciscus: geen slachtoffer, maar garantsteller

Op de vraag wie er achter dit alles zit, antwoordt Vigano dat Bergoglio geen slachtoffer was van het systeem, maar evenmin de uitvinder ervan. Hij was de begunstiger en vervolgens de garantsteller. Gekozen door de zogenaamde ‘Maffia van Sankt-Gallen’ — een netwerk van invloedrijke prelaten dat jarenlang werkte aan een machtsovername — omringde hij zich daarna met mannen van wie hij de kwetsbaarheden kende, en verwijderde hij degenen die niet te controleren waren.

Als voorbeeld dient de zaak-Rupnik: een pater die geëxcommuniceerd werd wegens ernstige vergrijpen, maar op persoonlijk ingrijpen van Bergoglio zijn straf opgeheven zag worden. Jaren later is er nog steeds geen uitkomst van een canoniek proces. Vigano stelt dat dit soort bescherming niet willekeurig is: het is structureel, en dient zowel interne kerkelijke belangen als externe machten die er baat bij hebben de Katholieke Kerk onder druk te houden.

Vrijmetselaars en het conclaaf van 2025

Tot slot gaat Vigano in op een opmerking die LifeSiteNews hem voorlegde: een hoge vrijmetselaarsautoriteit zou tijdens het conclaaf hebben gezegd dat er een ‘bruikbare idioot’ van Franciscus gekozen zou worden. Vigano distantieert zich van de terminologie, maar erkent dat de analyse klopt met wat hij zelf waarneemt. Of vrijmetselaarsnetwerken daar direct invloed op hadden, laat hij in het midden — maar hij stelt dat hun vreugde over de uitkomst veelzeggend is.

Vigano sluit af met een oproep aan gelovigen om niet te worden gesust door symbolen als de mozetta of het Latijnse woordje hier en daar. Die details zijn verdoving, geen koerswijziging. Wie zich laat inpakken door de vorm, betaalt met zijn stilzwijgen over alles wat eronder verborgen gaat.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
deep church Franciscus katholieke kerk Leo XIV liturgische hervorming Maffia Sint-Gallen misbruikschandaal Prevost synodaal kerk Traditionis Custodes Vaticanleaks Vigano