Er is helaas geen gesproken versie van dit artikel beschikbaarEr bestaat een toenemend aantal burgers dat de verplichte zorgverzekeringspremie niet betaalt.
De premie van 130 procent die opgelegd wordt als iemand een half jaar achterloopt met het betalen van de zorgpremie en de rigide manier waarop deze koste wat kost verhaald wordt op vooral de minst draagkrachtigen, is onredelijk en onwenselijk.
Er is in het besluitvormingsproces waarbij de premie als dwangmaatregel wordt opgelegd, geen ruimte voor een burger om aan te geven om welke reden hij de zorgpremie niet betaalt of niet kan betalen. Er is geen mogelijkheid tot bezwaar. Er bestaat binnen het kader van de zorgverzekeringswet geen ruimte voor een situatie waarin een burger, zonder dat het aan hemzelf te wijten zou zijn, de premie niet kan betalen.
Dit maakt het verplichte zorgverzekeringsstelsel onmenselijk. Bij het invoeren van de wetgeving is men er kennelijk van uitgegaan dat iedereen die Nederlands staatsburger is, of legaal in Nederland verblijft, over een inkomen of over voldoende inkomen beschikt om een dak boven het hoofd te hebben en te kunnen eten en daarnaast nog zorgpremie te betalen. Van deze kosten wordt voor de minima maar een deel gedekt door de zorgtoeslag.
Er zijn voorbeelden waarbij burgers niet over een inkomen beschikken:
Voorbeeld 1: iemand vraagt een bijstandsuitkering aan, maar die wordt niet toegekend.
Voorbeeld 2: iemand heeft werk en inkomen en wordt ziek, maar is door de werkgever niet als ziek aangemeld. Het contract wordt niet verlengd. Hij komt niet in aanmerking voor WW of bijstand, omdat hij ziek is. Een ziekte-uitkering wordt niet toegekend, omdat de werkgever hem niet ziek heeft gemeld.
Voorbeeld 3: een werkgever keert niet of onvoldoende loon uit.
Tegen al deze voorbeeldsituaties uit de praktijk bestaan rechtsmiddelen, maar de inzet daarvan en het bereiken van resultaat daarmee vergt tijd en kost steeds meer geld. Een dergelijk probleem wordt pas maanden of zelfs jaren later opgelost, als het al opgelost wordt. Deze tijd ontbreekt de burger in geldnood. De schuldlast die bij het ontbreken van inkomen opgebouwd wordt, door incassokosten, dagvaardingen en procedures van schuldeisers, met als preferente schuldeiser de zorgverzekeraar, ontregelt het leven van betrokkenen gedurende een langere periode. Dat creëert wanhoop en moedeloosheid.
Bij de invoering van deze wetgeving in onvoldoende nagedacht over mensen die niet kunnen betalen, omdat zij eenvoudigweg (al dan niet tijdelijk) geen inkomen hebben of te weinig inkomen hebben. Iemand die geen 100 procent kan betalen, kan zeker geen 130 procent betalen (als het bedrag is verhoogd met de premie).
Iemand die niet gevraagd heeft om een zorgverzekering, omdat hij weet dat hij deze niet kan betalen, noem je geen wanbetaler. Dat is een etiket dat uitgaat van kwade trouw en niet van onvermogen.
Jehanne Huisman,
sociaal advocaat te Delft
Dit artikel verscheen op 10 september 2011 in de Volkskrant.
Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek
Even voor je naar X gaat
X (voorheen Twitter) toont onze berichten alleen aan ingelogde gebruikers. Als je niet bent ingelogd bij X, krijg je de melding dat @9fornews nog niets heeft gepost — dat klopt niet, ons account is gewoon actief. Log dus in bij X.
Interessant
Hoe glucose-fructosestroop ons hongerig en dik kan maken
VIDEO: Vreemd ‘wezen’ met vleugels houdt gemoederen bezig
Last van reuma of jicht? Probeer zevenblad
‘Time warp’ ontdekt bij Area 51. Deze onderzoeker baart opzien in Las Vegas
Dit meisje ondervond aan den lijve hoe gevaarlijk het HPV-vaccin tegen baarmoederhalskanker kan zijn
Op donderdag 22 oktober gebeurt in Leeuwarden iets wat tot ver buiten onze landsgrenzen betekenis kan krijgen
‘Gematigde jihad’: Syriërs dolenthousiast over openbare executies
‘Ze maken ons kapot’: onteigening familie Van der Veen dreigt uit te groeien tot nationaal symbool van ontspoorde overheid
De revolte verspreidt zich door Europa, en de Brusselse elites zijn doodsbang