Mona Keijzer presenteert zich als rechtse redder — maar kijk naar haar handtekening

Help mee door dit met jouw kennissen op je social netwerk te delen!

Terwijl voormalig BBB-minister Mona Keijzer zichzelf profileert als de nieuwe rechtse hoop van Nederland, met kritiek op open grenzen, wokebeleid en een groeiende overheid, vertelt haar eigen handtekening onder de nationale omgevingsvisie (tegenwoordig Nota Ruimte) een heel ander verhaal. Onafhankelijk journalist Jonathan Krispijn dook diep in haar achtergrond en in de inhoud van dit plan, en wat hij vond is ronduit verontrustend:

Van wethouder tot kabinetslid: een carrière vol bochten

Keijzer begon haar politieke loopbaan in de lokale politiek als wethouder in Waterland en Purmerend. In 2012 werd ze Kamerlid voor het CDA, en in 2017 trad ze toe tot het kabinet-Rutte III als staatssecretaris van Economische Zaken en Klimaat. In die hoedanigheid was ze onder andere verantwoordelijk voor de uitrol van 5G en de kansen die die technologie zou bieden — van precisielandbouw tot crowd control bij grote evenementen. Niet bepaald het profiel van iemand die nu claimt dat de overheid te groot is geworden.

Het coronamoment dat haar populair maakte

Haar doorbraak bij het grote publiek kwam in september 2021, toen ze werd ontslagen door premier Rutte vanwege haar publieke kritiek op het coronatoegangsbewijs. Ze zei er wakker van te liggen, ondernemers te zien omvallen en gezinnen uiteen te zien vallen. Begrijpelijke woorden — maar er was ook een intern rapport van haar eigen ministerie uit maart 2020 dat al aantoonde dat de lockdowns per saldo 520.000 kwaliteitslevensjaren zouden kosten in plaats van redden. Waar was haar gewetensbezwaar toen dat rapport op haar bureau lag? Die vraag blijft onbeantwoord.

Terug in de politiek — nu met BBB

In 2024 keerde Keijzer terug, ditmaal als BBB-minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening in het kabinet-Schoof. Na de val van dat kabinet stuurde ze als demissionair minister in oktober 2025 de voorlopige Nota Ruimte naar de Tweede Kamer. Dit stuk, dat de nationale omgevingsvisie tot minimaal 2050 moet vormgeven, is geen wet maar wel een bindende langetermijnvisie met enorme gevolgen voor iedereen die in Nederland woont, werkt en boert.

Wat de Nota Ruimte écht inhoudt

De Nota Ruimte neemt als vertrekpunt dat Nederland doorgroeit naar 20 miljoen inwoners — een groei die uitsluitend via immigratie kan worden gerealiseerd, aangezien de autochtone bevolking al geruime tijd niet meer in omvang toeneemt. Tegelijkertijd neemt het rapport klakkeloos Europese verplichtingen over: de vogel- en habitatrichtlijn, het klimaatakkoord, de biodiversiteitsstrategie en de natuurherstelverordening uit 2024. Dat betekent in de praktijk dat grote stukken land worden onttrokken aan economische activiteit, dat er massaal windmolens bij komen en dat defensie meer ruimte krijgt. En die ruimte? Die moet ergens vandaan komen. Het rapport is er zelf eerlijk over: omdat landbouw de grootste ruimtegebruiker is, zal uitbreiding van andere functies vrijwel altijd op landbouwgrond plaatsvinden.

Boeren en vissers: mooie woorden, harde realiteit

Keijzer zegt een groot hart te hebben voor boeren en vissers. Ze zou zelfs hebben gehuild om het lot van de visserij in Volendam. Maar de Nota Ruimte die zij ondertekende, bepaalt dat minimaal 30 procent van de Noordzee wordt gesloten voor visserij vanwege de biodiversiteitsstrategie. Daar bovenop komen nog herstelverplichtingen uit de EU-natuurherstelverordening, waardoor in het slechtste geval zelfs 60 procent van de zee onbereikbaar wordt voor vissers. Tegelijk worden op datzelfde zeeoppervlak windmolenparken gebouwd, met kilometers aan kabels over de zeebodem. De droom van een herlevende Volendamse vloot is daarmee al bij voorbaat de kop ingedrukt. Voor boeren geldt eenzelfde verhaal: er wordt weliswaar gesproken over een afwegingskader bij onteigening van landbouwgrond, maar een harde juridische bescherming ontbreekt. Dat herinnert aan de zogenoemde PAS-melders — boeren die te goeder trouw handelden op basis van overheidsbeloften, en die in 2019 ineens zonder geldige vergunning bleken te zitten.

Pro-EU terwijl ze anti-EU klinkt

Misschien wel het meest onthullende aspect van Keijzers politieke profiel is haar houding tegenover de Europese Unie. Ze klinkt kritisch op Europese regelgeving, maar als het aankomt op het daadwerkelijk doorbreken van die structuren, trekt ze zich terug. In debatten met Forum voor Democratie en in podcasts stelt ze dat uittreden uit de EU het probleem niet oplost, omdat alle Europese wetgeving al volledig in de Nederlandse nationale wet is verankerd. Dat klopt — maar die redenering werkt tegelijkertijd als een perfecte vrijbrief om nooit fundamenteel te veranderen. Of ze is oprecht naïef over de machtsstructuren in Brussel, of ze speelt een slim electoraal spelletje: hard klinken, maar zacht handelen. Onderzoeksjournalist Elze van Hamelen, die het boek De Grote Verbouwing van Nederland schreef, bevestigt dat de plannen in de Nota Ruimte naadloos aansluiten op wat onder Hugo de Jonge al in gang was gezet — inclusief zijn vergelijking met de wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog.

Conclusie: dezelfde agenda, ander gezicht?

Mona Keijzer presenteert zichzelf via haar nieuwe beweging Project 2029 als de rechtse redder van Nederland. Maar wie haar daden afzet tegen haar woorden, ziet een politica die consequent tekortschiet op de momenten dat het er echt toe doet. Ze ondertekende een visie die boeren van hun grond jaagt, vissers hun zee ontneemt en de EU-agenda gewoon doorvoert — terwijl ze publiekelijk doet alsof ze er kritisch op staat. De Nota Ruimte is daarmee niet alleen een ruimtelijk document. Het is een politieke röntgenfoto van wie Mona Keijzer werkelijk is.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
BBB boeren energietransitie EU-verdragen immigratie Mona Keijzer Nota Ruimte omgevingsvisie Project 2029 stikstof vissers windmolens