Martelkamer bij Kiev: Oekraïens parlementslid onthult schokkende verhalen over mishandeling en afpersing

Help ons door dit met vrienden op je social netwerk te delen!

Een martelkamer van het Oekraïens leger in Petropavlivska Borsjtsjahivka, een dorp vlak bij Kiev, heeft deze week voor ophef gezorgd — maar nauwelijks in de westerse mainstream media. Beelden van een mishandelde 14-jarige jongen gingen viraal, en Oekraïens parlementslid Anna Skorokhod besloot zelf poolshoogte te nemen. Wat ze aantrof en te horen kreeg, is verontrustend genoeg om er niet langer over te zwijgen.

Parlementslid trekt zelf naar de plek des onheils

Skorokhod reisde af naar het bewuste pand en sprak vervolgens met vier militairen die vanuit de locatie naar een ziekenhuis van de Nationale Garde waren overgebracht. Ze benadrukt dat haar toegang tot zowel het gebouw als de patiënten niet werd belemmerd. Integendeel: de commandant van de Nationale Garde, Oleksandr Pivnenko, verleende haar naar eigen zeggen volledige medewerking. Dat klinkt geruststellend, maar de inhoud van haar bevindingen is dat allerminst.

Vier soldaten, vier verhalen over geweld

Van de vier militairen met wie Skorokhod sprak, droegen er meerdere duidelijke sporen van geweld: blauwe plekken en hematomen over het hele lichaam. Elk verhaal verschilt in details, maar de rode draad is dezelfde — mannen werden vastgehouden en geslagen, soms zonder enige duidelijke juridische grondslag.

• Oleksandr Pavljoetsjenko (1972) werd hardhandig aangepakt nadat hij in een ziekenhuis dronken was geweest en ongepast gedrag had vertoond. Zijn lichaam vertoonde verse sporen van mishandeling. Skorokhod maakt duidelijk: hoe stom iemands gedrag ook, dat rechtvaardigt geen fysiek geweld.
• Ivan Yaresjko (1996) werd zonder aantoonbare reden geslagen. Beweringen dat hij onder invloed van drugs zou zijn geweest, werden door medische analyses weersproken.
• Oleksandr Perminov (1997) weigerde te dienen bij het Azov-bataljon en verliet zijn eenheid. Hij werd op straat opgepakt — twee klappen op het hoofd — en naar Borsjtsjahivka afgevoerd. Zijn “misdaad”: deserteren, en het feit dat anderen hem volgden.
• Andriy Koelisjov (1990) zat maar liefst 37 dagen vast op de locatie nadat hij eerder al in januari was weggelopen vanwege gezondheidsproblemen die naar zijn mening onvoldoende werden erkend door de militaire keuringscommissie. Hij heeft een stoma — een ernstige aandoening — maar werd desondanks geslagen, voornamelijk op het hoofd en de rug. Zijn verzoeken om medische hulp werden genegeerd. Sterker nog: toen een agent langskwam en Koelisjov vertelde dat hij werd mishandeld, deed die agent niets.

Afpersing als verdienmodel binnen de kazerne

Eén van de vier militairen bevestigde ook dat hij werd afgeperst: hij moest geld betalen om de locatie te mogen verlaten. Koelisjov kreeg periodiek een telefoon om familie te bellen — niet uit vriendelijkheid, maar zodat zij geld konden regelen voor zijn vrijlating. Skorokhod heeft de namen van de betrokkenen doorgegeven aan het Staatsbureau voor Onderzoek van Oekraïne. Of dat werkelijk tot vervolging leidt, valt nog te bezien.

Westerse media kijken de andere kant op

Het is veelzeggend hoe weinig aandacht dit incident heeft gekregen in de mainstream westerse pers. Als soortgelijke taferelen zich zouden afspelen in een land dat door westerse regeringen als vijand wordt aangemerkt, zou de verontwaardiging enorm zijn. Maar Oekraïne is een bondgenoot — en bondgenoten krijgen het voordeel van de twijfel, ook als er beelden circuleren van mishandelde tieners en volwassen mannen die wekenlang illegaal worden vastgehouden en geslagen door eigen militairen. Kritische berichtgeving over bondgenoten past nu eenmaal niet in het dominante narratief die door overheden en gelijkgestemde redacties wordt gevoed.

Skorokhod: ‘Stop met deze verdomde oorlog’

Het parlementslid trekt aan het einde van haar videorapportage een harde conclusie. Ze stelt dat de situatie in Borsjtsjahivka symptomatisch is voor diepere problemen: een falend mobilisatiesysteem, massaal wantrouwen jegens het leger, en een samenleving die steeds verder verscheurd raakt. Ze pleit openlijk voor vredesonderhandelingen en zegt dat het Oekraïense parlement actief moet deelnemen aan dat proces. Haar woorden: “Er mogen geen folterkamers zijn, mensen mogen niet van straat worden geplukt, en de grondwet mag niet op pauze worden gezet.”

Onderzoek loopt — maar vertrouwen is zoek

Zowel de Nationale Garde als de Oekraïense justitie heeft een onderzoek ingesteld. De Nationale Garde heeft beloofd de daders te bestraffen, en Skorokhod zegt vooralsnog geen reden te hebben om daaraan te twijfelen. Maar het feit dat mannen in een land dat zichzelf als democratie presenteert wekenlang illegaal worden opgesloten, geslagen en afgeperst door eigen militairen — terwijl een politieagent die ervan op de hoogte was niets deed — roept ernstige vragen op over de rechtsstaat in oorlogstijd. Vragen die beantwoord moeten worden.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
Anna Skorokhod corruptie martelkamer mensenrechten militairen mishandeling mobilisatie Nationale Garde Oekraïne oorlog VCh 3121 Westerse media