“Alles wat we weten over de behandeling van depressie, klopt niet”

als je echt alles slikt wat je “arts” (medicijnl*l) je voor schrijft so be it.
you ask for it , you got it.
zorgt zelf voor je gezondheid
kom tussenin niet janken dat je je niet goed voelt.
in je kist !

In feite zijn we nog steeds bezig met het 17de-eeuwse gedachtegoed dat de hele kosmos puur mechanistisch van aard is (Descartes) en dat wij een soort machines zijn met een genetisch geprogrammeerde computer in ons hoofd.

Materialistische wetenschap doet ons geloven dat we in wezen eigenlijk al het hele universum kunnen verklaren waarbij hier en daar nog slechts wat details moeten worden ingevuld. Het omgekeerde wordt alsmaar duidelijker. Toen wetenschappers na de ontcijfering van DNA verklaarden dat het nog slechts 10-20 jaar zou duren om vorm en bewustzijn te verklaren op basis van de scheikundige analyse van DNA, bleek toch iets heel anders … Wetenschappelijk materialisme geniet veel status en aanzien en is nog steeds de dominante wereldvisie waar de meeste mensen sterk in geloven omdat het zoveel producten heeft opgeleverd waar we erg aan verknocht zijn geraakt. Tegelijkertijd is het duidelijk dat deze filosofie erg onverdraagzaam is ten aanzien van alles wat van de opgedrongen norm afwijkt. Het idee dat wij ons lichaam zijn is niet alleen beperkt, het is ook niet te bewijzen dat dit klopt. Volgens materialisten kan bewustzijn niet eens bestaan omdat ze geloven dat materie geen bewustzijn kan hebben. Daniel Dennett, een vooraanstaande materialist, formuleert het zo:”Het bewustzijn is een pure illusie; er is niks anders dan zenuwactiviteit.”

Rupert Sheldrake, een ontwikkelingsbioloog, is sinds de jaren ’80 bezig met morfogene (lett. “vormgevende”) velden (waar al sinds de jaren ’20 sprake van is). Men weet dat genen verantwoordelijk zijn voor de vorming van noodzakelijke proteïnen in het lichaam hoewel ze geen informatie bevatten omtrent de uiteindelijke vorm van bv. een arm of een nier. Beide vernoemde organen zijn opgebouwd uit dezelfde proteïnen maar hebben een compleet andere vorm en uiterlijk. Dit verschijnsel is nog steeds volledig onverklaarbaar vanuit het gebruikelijke, materialistische wereldbeeld.

Sheldrake verklaart dat er een universeel geheugen is waarin informatie wordt opgeslagen met betrekking tot eerdere, soortgelijke activiteiten. Wanneer men voor het eerst een voorheen onbekende, nieuwe stof kristalliseert, dan gaat dat steeds makkelijker naarmate men het een paar keer doet, niet alleen binnen hetzelfde laboratorium, maar overheen de hele wereld. Dit slaat niet op de vaardigheden van degene die met die stof bezig is en ook niet op een bepaald laboratorium op zich. De desbetreffende stof lijkt beter geneigd tot kristalvorming in een bepaalde vorm naarmate men ook op andere plekken op aarde deze stof tot kristalliseren brengt. Er is dus blijkbaar sprake van een vorm van geheugen en bewustzijn waar deze stof gebruik van maakt en die zich buiten de stof om bevindt. Dit is reeds meermaals aangetoond.

Hetzelfde heeft men waargenomen met IQ-tests: naarmate mensen steeds vaker bepaalde tests gingen afleggen werden ze er over de hele wereld heen alsmaar beter in. Niet dat mensen sinds WO-I (het begin van die tests) slimmer werden, ze werden alleen simpelweg beter in het afleggen van de tests. Dit verschijnsel doet zich voor op alle niveaus (atomair t/m kosmisch).

De waarde die men geneigd is toe te kennen aan de invloed van genen op o.a. gedrag of lichaamslengte blijkt sterk overdreven en is vergelijkbaar met het psychologische effect van getallen. Een 6 in een schoolrapport geeft een andere beleving of inschatting dan een 9, hoewel die cijfers in werkelijkheid niet echt veel hoeven te zeggen over de leerling in kwestie. Hetzelfde met genen. Uit onderzoek blijkt dat iets als lichaamslengte van nageslacht slechts in 5% (!) van de gevallen nauwkeurig wordt voorspeld. Dit verklaart wellicht waarom het vermeende effect van genen op iets als ADHD, depressie of autisme al helemaal duister is.

Volgens wetenschap is alle materie onbewust, tegelijkertijd gelooft men dat bewustzijn en ervaringen ontstaan in de hersenen (materie) via neurochemische reacties. In feite geloven wetenschappers nog steeds dat bewustzijn een illusie is en dat het er eigenlijk niet zou moeten zijn. Ze zijn dus ook bezig om in feite te bewijzen dat ze zelf onbewust zijn. De vraag rijst dan meteen: wie of wat ervaart dan die sensatie van die illusie?

De standaardvisie dat alles materialistisch van aard is en dat alleen materie werkelijk is, wordt steeds onhoudbaarder, vooral ook omdat blijkt dat materie niet zo solide is dan men vermoedt terwijl de invloed van bewustzijn op materie alsmaar duidelijker wordt. De Big Bang lijkt ook te bewijzen dat er voor het ontstaan van tijd, ruimte en materie al iets moet zijn geweest dat niet materieel van aard is. Toen is ‘alles’ ineens uit ‘niets’ ontstaan, iets wat volgens de geldende visie eigenlijk helemaal niet kan (wet van behoud van massa en energie).

Volgens Sheldrake bestaat zeker 80% van erfelijkheid niet uit de invloed van genen, maar van morfogene resonantie via gelijkenissen in en om ons heen. Geheugen komt dan vooral voort uit morfogene resonantie met onszelf via vorige levens. Het is niet te bewijzen dat herinneringen een gevolg zijn van neurochemische processen in de hersenen. Men kan ook na jaren van onderzoek nog steeds geen gebieden vinden in de hersenen waarin herinneringen zouden liggen opgeslagen. Onderzoek op dit vlak heeft nog steeds niets opgeleverd want het is alsof je wil gaan bepalen welk Tv-programma je hebt bekeken door de elektriciteit te analyseren die naar je Tv gaat.

Overleven vraagt een vorm van geheugenopslag buiten de werking van fysieke hersenen om. Dat een Zweeds meisje (in een tijd dat de boeken van Anne Frank nog niet bekend waren) zich als kind al alles kon herinneren wat ze had gedaan toen ze nog als Anne Frank rondliep, houdt ook in dat herinneringen ergens anders worden opgeslagen dan in een stel hersenen die al lang zijn vergaan.

Er zijn vissoorten die in scholen bewegen als een geheel en vogels kennen hetzelfde verschijnsel, waarbij ze allemaal tegelijkertijd dezelfde kant op gaan en een bepaalde afstand tot elkaar bewaren, zonder tegen elkaar op te botsen. De beste computermodellen om dit te verklaren zijn velden die erg lijken op magnetische velden (dat zijn ook morfogene velden). Bij mensen zie je dit verschijnsel ook waarbij gewoonten en denkbeelden van vorige generaties steeds weer terugkomen, vandaar dat groepstherapie van hele families meer effect heeft dan individueel. Bij wolven zie je telepathie als natuurlijke vorm van communicatie die te maken heeft met dat verbindende veld. Sheldrake heeft inmiddels 5000 verslagen van eigenaars die melding maken van telepathische communicatie met hun (huis)dieren. Onze intenties worden vaak door katten opgepikt: ze verstoppen zich wanneer je ze naar de dierenarts wilt brengen. 64 van de 65 dierenklinieken in Londen houden er inmiddels rekening mee dat afspraken met eigenaren van katten altijd later uitvallen dan gepland. Huisdieren staan ook vaak al te wachten, lang voordat je thuiskomt. Papegaaien en honden vertonen ook dit verschijnsel, ook als het baasje op andere tijden dan verwacht arriveert in steeds andere voertuigen. Bij vrouwen heeft men een sterke telepathische band met hun baby waargenomen (vaak in de vorm van melkafscheiding) en het gaat dan vooral om uitdrukkelijk gemeende intenties. Telepathie heeft een duidelijk evolutionair overlevingsbelang. Hoe vaak denk je wel niet aan iemand waarbij dan de telefoon rinkelt en die persoon opbelt (vrouwen blijken bevattelijker te zijn voor dit verschijnsel)?

Muizemishandelaars!

Veel mensen zijn ongelukkig omdat ze niet het leven leiden dat ze zouden willen leven, daar kan een mens danig depressief van worden. Zitten vast in een relatie die niet meer werkt, te hoge verwachtingen die niet uitkwamen, irritant kromme verhoudingen want veel vrouwen nemen voor het gemak vaak de identiteit van de man aan. Dat kan een poosje goedgaan maar eens gaat het knagen, je bent hem namelijk niet. Veel mensen gaan er ook automatisch van uit dat een ander hen gelukkig kan maken en dat is een misverstand. Dat kun je alleen zelf. Ook hollen en vliegen mensen vaak van de ene in de andere relatie om maar niet met zichzef geconfronteerd te worden want dat is zo ongeveer het ergste wat ze kan overkomen. Maar als je tot jezelf komt wordt je vanzelf gelukkig! En het maar blijven zoeken buiten zichzelf! Hoe krom en wrang. Dan zijn er hele volksstammen helemaal niet gelukkig met hun werk. En hoeveel mensen die in een uitkering zitten en dus volautomatisch gestigmatiseerd worden door de domme massa zijn er wel niet depressief? Hun wordt te kennen gegeven dat ze geen klap meer waard zijn. Tel daarbij op de doffe ellende en oorlogsdreiging, vergiftiging, schulden en nog minder geld in het vooruitzicht, de krisis op tv en nog meer deprimerende televisie en de wanhoop maakt zich van de mensen meester. Het is opgezet spel. Denk je dat dure pillen daar helpen? Al deze punten hoort de politiek iets aan te doen maar die hopen alleen maar dat mensen nog meer in de put komen te zitten. De grote kunst is dan ook om wel op deze wereld, maar niet van deze wereld te zijn.

Uit een depressie kom je niet. Ik denk dat als we over 100 jaar verder zijn, dat de wereld er uit ziet zoals in Aleppo, dat iedereen elkaar vermoord, niemand elkaar vertrouwt, alleen wapens tellen, totale anarchie, dat men bijbels en vlaggen verbrand en gebouwen, monumenten, plekken, dingen, etc. vernietigt, dat er geen plezier is in de wereld, dat er een nieuw medicijn is, waar men proefpersonen voor heeft die jarenlang aan allerlei vermoordende apparaten zitten, dat er ondertussen allerlei knettergekke mensen rondlopen die gek zijn gemaakt door het systeem, dat je nergens in de wereld aan eten of drinken kan komen, behalve op een speciaal terrein voor de elite, waar die proeven gedaan worden op mensen met geen geld. Dat we straks allemaal met een barcode of chip op ons lijf rondlopen. En dat je nergens mag bidden of je geloof mag uiten, het wordt tegenwoordig al raar gevonden als je bidt voor iemand die overleden is dat je hoopt dat zo iemand naar de hemel gaat. Maar iets simpels als een depressie kunnen we als GGZ niet oplossen, ja dan gaan we separeren en jarenlang iemand in de isoleercel pleuren en flinke dure behandelingen starten die niets uithalen en de gemeenschap en jan modaal klauwen met geld kosten. Kan iemand me uitleggen wat het nut is van een depressie? Want dat moet er namelijk wel zijn anders bestond het niet. Wat heb ik er aan dat er mensen doodgaan, ik moet toch verder?