Dominee Paul Visser over The Great Reset: ‘Wat er na covid komt, is misschien nog wel veel heftiger’

Ziet them pronken de führer van het vierde rijk en eigenlijk is het niet meer dan een massamoordenaar. Daar zouden Hitler en Stalin jaloers op geweest zijn.

Ja, die dominee heeft gelijk en de Bijbel ook. Dit gaat allemaal gebeuren wanneer we ongelovig blijven. Eigenlijk is het een goed teken. God bestaat, de duivel bestaat, niks is toeval. We zien hier de voorspelling voor onze ogen uitkomen. Wanneer we doen wat de Bijbel vraagt; géén teken van het Beest nemen (eindeloze vaccinaties, uitlopend op een compleet slaaf zijn, willoos, zonder vrijheid, dit wil de duivel) en Jezus Christus als waarheid aannemen. Accepteer dat nu maar. Dit is allemaal bedoeld om te voorkomen dat wij een grootse geestelijke gebeurtenis kunnen zien, namelijk de wederkomst van de etherische Christus. De antichrist zou zich ook incarneren, dat zien we nu. Lees Rudolf Steiner. (Alleen onbegrijpelijk dat antroposofen van blijkbaar zelf zijn vergeten als ik wel eens in discussie ga met Facebookpagina’s daarvan. Verder sloten ze ook gewoon gehoorzaam het Goetheanum, het grote middelpunt van de antroposofie in Dornach, Zwitserland). En dan heb ik niet eens zoveel antroposofische boeken gelezen, maar die passage heb ik wel in mijn achterhoofd gehouden.

Deze dominee heeft volgens mij volkomen gelijk!!!
Maar ik weet ook dat er een God in de hemel is die voor ons zorgt.
Laten we daarom op Hem vertrouwen.???

Plug mij maar uit. Ik doe NIET mee!

Openingstekst van het boek “Rimbaud et moi” verschenen bij Editions du Pont de l’Europe (sept.2020) – (vertaald naar het Nederlands)
ISBN 978-2-36851-520-4

Rimbaud is nog steeds relevant nu we een ‘seizoen in de hel’ beleven in een beschaving die op weg is naar een nieuwe wereldorde: dit communitarisme is nu al de basis van honderden nieuwe wereldwijde regels en voorschriften die individuele rechten elimineren, omdat dit beleid van mening is dat individuele rechten en vrijheden een reële bedreiging vormen voor de veiligheid van de ‘gemeenschap’; de messiaanse propaganda die wordt gebruikt, herinnert ons aan de donkere dagen van het nazisme of het communisme.
De geschiedenis heeft ons niets geleerd: we krijgen de herdenkingen van de Holocaust bijna dagelijks te zien, terwijl er vandaag een proliferatie is van chemische (gaskamertechnologie) en energiewapens op individuele schaal : het is een hedendaagse marteling voor degenen die ervan worden verdacht niet correct te denken.
“Safe City”- technologie houdt iedereen in de gaten vanaf het moment dat je het huis verlaat tot het moment dat je terugkeert, en ze komen je huis binnen om daar microfoons en microcamera’s te plaatsen onder het voorwendsel dat je in contact bent met een persoon die “verdacht” wordt van terrorisme.
Volgens Hannah Arendt is de voorbereiding op het totalitarisme geslaagd als mensen het contact met hun medemensen en de realiteit om hen heen zijn kwijtgeraakt:.
Denk er eens over na..
Jan Theuninck

En de bijbel/zeven zegels enz. komen uit. De vraag, die ik me dus al heel lang afvraag(NWO filmpjes over wat Paul Visser vertelt, bestaan al heel lang): Hoe kan het, dat dit nu precies zo uitkomt? Zijn er mensen, die deze voorspellingen uitvoeren? En wie zijn nu die hogepriesters? En de grote vraag: Waarom? Waarvoor?

Vallen gevaccineerden met bosjes dood neer en dan barst de bom los…

Ik bereid mij voor. Stroomgenerator, voedselvoorrad, zuiveringstabletten, houtvoorraad etc.

Het in eenmaal massaal afmaken per gifspuit zal te veel logistieke problemen geven met overvolle mortuoria en de stank van rottende kadavers zal niet te harden zijn. Daarom gaan we gefaseerd richting opruimen van de wereldbevolking.

In de tussen li(e)gende tijd blijven de zoete schaapjes, het goyim, geloven in de goede en reddende werking van een chemische fabrieksgifspuit tegen zwendelvirussen en de goedheid van de satanische machten die ons in zachte bewoording wijsmaken dat we het groots hebben te vieren en gelukkig zullen zijn als we niets meer bezitten, geen leven meer hebben en wegrotten als arme en magere kerkratten.

Denk dat de dominee eigenlijk wil zeggen dat 85% van de mensheid zwaar geestelijkgestoord is en 15% daar ellendig onder lijdt.

Teksten uit de openbaring halen is onzinnig en onbetrouwbaar. Als je Daniel volgt, kom ik op oktober 2023 tot november 2023, waarin God afrekent met de mensheid, die boos zijn in de ogen van God. De wereld zal vanaf 2024 bevrijd zijn, van de boze mensen. Voor de degene die het overleden zal er dan een goede toekomst zijn. Dus nog even volhouden!

Dank je Robin ( ninefornews) dat er ook eens ruimte is voor het goede nieuws!
We voelen met zijn allen gelovigen en ongelovigen dat we met zijn allen afstuiven op een zeer moeilijke periode en dat duisternis, het kwaad steeds meer terrein wint. ( in de bijbel genoemd de grote verdrukking )
Maar er is hoop ! Er is een nooduitgang en die nooduitgang is onze Here Jezus Christus van Nazareth. Hij die de dood en het kwaad overwon. Hij die grote wonderen deed en opstond uit de dood ! Niemand heeft dat ooit kunnen nadoen, zelfs Boeddha of Mohammed hebben het nakijken. Jezus zei niet voor niets : Ik ben de weg, de waarheid en het leven! Schuil onder Mijn vleugelen en je bent veilig !

YT : Jesus Christ savior of the world 5:48 min.
YT : 10000 reasons
YT what a beautiful name iT is
YT Gods liefdesbrief
YT rend collective : rescuer

Er is hoop lieve mensen. Gerechtigheid zal zegevieren !

Het beloofde land.

Ik was net mijn 2e kopje koffie aan het inschenken, toen de deurbel ging. Toen ik de voordeur opendeed, stond er een man in een mooi, driedelig pak, en hij keek vriendelijk maar toch ook met een enigszins dwingende blik in zijn ogen, waarbij de blik en glimlach wedijveren achter de onverstoorbaarheid van de man.
“Dag meneer”. “Ik kom u iets persoonlijks overhandigen”.
Met enige verbazing zag ik dat de man zijn hand in binnenzak van zijn jas stak, om die er vervolgens uit te halen met een soort van briefje erin. Er stond wat tekst op, en iets van een patroon, bestaande uit blokjes, net als een dambord. Zwart en wit.
“Dit is uw ticket naar het beloofde Land”, zei hij vervolgens.
Ik nam de ticket aan, en het bleek een soort treinkaartje te zijn, want ik zag het logo van de vervoersonderneming, tezamen met nog wat logo’s die mij bekend voorkwamen.
“Wat kan ik met deze ticket doen?”, vroeg ik.
“Op het hoofdstation alhier staat een trein klaar”. “Deze trein zal U naar het beloofde land brengen.”
“Het beloofde land?”. “En waar zou dat zijn?”
“Dat kan ik U niet vertellen”. “Het enige wat u hoeft te doen, is wat kleren en verzorging bij U te nemen, om vervolgens naar het station te begeven.” “U kunt uw huis achterlaten zoals het is, want waar u heengaat zijn aardse bezittingen niet meer relevant.” “Alles wat U nodig heeft, wordt aldaar voor U geregeld”. “Maar haast U, de trein vertrekt over een uur”.
Na dit gezegd hebbende, draaide de man zich om, en liep de stoep op naar het volgende huis.
Voor ik de deur dicht deed, keek ik nog even de staat in. Er liepen nog meer mannen in pak door straat, en bij deuren te praten. Dit is waarlijk een grote onderneming, dacht ik.
Ik ging op de bank zitten, en mijn koffie was al enigszins afgekoeld. Het smaakte lauw, en niet zo sterk meer als anders.
Ik wist dat ze het de laatste tijd op televisie over de grote onderneming hadden, en dat iedereen daarin betrokken zou worden. Jong en oud, ongeacht religie en huidskleur, en ook dat degenen die niet betrokken willen worden bij de onderneming, grote spijt zullen krijgen, want er is maar één gelegenheid. Dat zal dan nu het geval moeten zijn. Een uur om de trein te halen…
Terwijl ik boven op mijn kamer de nodige kleren en verzorging aan het inpakken was, bekroop mij een gevoel van melancholie, een soort van verlatenheid. 
Door het huis lopend naar de voordeur, keek ik nog even om me heen. De prentjes van mijn Vader, Moeder, Opa en Oma op de schoorsteenmantel. De pannen en borden op het aanrecht dat al 2 dagen riepen om een schoonmaakbeurt. De enigszins versleten, maar comfortabele bank, waarop ik menig muziek heb geluisterd van mijn platencollectie. Al dat is niet meer als ik de voordeur achter me sluit, een toekomst tegemoet met veel beloftes, maar ook veel onzekerheid over wat komen gaat.
Op weg naar het station zag ik veel mensen lopen, ook met kinderen die haastig van school waren gehaald. Alle met hun weinige bezittingen bij zich. Er waren bij, die vrolijk met grote passen liepen, maar de meesten keken enigszins bezorgd met hangende schouders, niet wetende wat hun te wachten staat, ondanks hun beloofde Land.
Bij het station aangekomen, stonden al grote drommen mensen te wachten, en sloot me achter aan in de rij. Na enige tijd was ik aan de beurt om mijn ticket te laten zien. Ik voelde met mijn hand in de zak om vervolgens te constateren dat ik het nog op tafel had laten liggen, naast de lege koffiekop.
Ik moest mij weer door de mensenmassa heen wurmen naar de uitgang, in de hoop dat ik bijtijds terug kon komen met de ticket. Ik keek recht in de gezichten van de mensen in het voorbijgaan. Wanhoop, nieuwsgierigheid, boosheid en een enkele traan.
Hoe dichter ik bij de uitgang kwam, hoe benauwender ik me voelde, en hoe meer ik verlangde naar adem en rust.
Door de uitgang gekomen, keek ik nog één keer achterom, en liep naar huis…