“Ik ben 40 keer op Mars geweest en er leven zowel martianen als mensen”

Dus het tweetal werd geselecteerd door de Amerikaanse overheid voor een super geheime missie naar mars…. het was zo top secret dat ze het nu openlijk delen ipv geheim houden. Next!

ik ben juist terug van een weekje Mars met wat vrienden, en ik heb daar geen kat gezien.
Prachtige natuur, onbezoedeld. Wel lange dagen, en frisjes. Het is daar nu ook herfst op ’t noordelijk halfrond, maar da’s een pak kouder dan hier. Dat is waarschijnlijk omdat de interne zon van Mars kleiner is dan die van ons…

Ik ben voor de 50ste keer op Venus geweest .. Heerlijk op de camping … Beetje warm maar elke dag zon !

Ik ben al 120 keer naar Mars geweest al een vijftigtal keer naar Venus. Elke keer opnieuw voelt het als een beetje thuiskomen, vooral op Venus dan. Op Mars zijn de wezens gelijkaardig aan ons mensen. Het klopt inderdaad dat ze voor ons “onzichtbaar” zijn, maar dat komt omdat ze zijn toegetreden tot een andere dimensie die wij niet kunnen waarnemen, laat staan dat we kunnen voorstellen wat het betekent als je het niet hebt ervaren. Op Mars voel ik me eerst altijd een beetje onwennig, je komt tenslotte in contact met die onzichtbaren en je moet steeds weer leren met hen te communiceren en hen “aan te voelen”, want zien kan je ze niet. Na een tijdje lukt dat weer en dan voel je je weer net zo gelukkig als voordien. Voordien, daarmee bedoel ik iets, een moment, een plaats, dat je niet op aarde hebt gekend. Het moet iets zijn geweest uit een vorig buitenaards leven, of misschien wat het moet zijn als je niet op aarde als mens vertoeft. Onder de korst van Mars leven inderdaad mensen, als je hen zo kan omschrijven. Ze lijken immers op mensen, maar zijn heel veel vredelievender dan het aardse ras. Ze leven onder de korst omdat ze niet de hoge technologie hebben om op het oppervlakte te leven, hun anatomie is immers vrijwel gelijk aan ons mensen en aangezien Mars een te zwakke atmosfeer heeft om mensen een comfortabel leven te bieden, hebben zij hun onderkomen gezocht onder de korst. Daarvoor hebben ze wel de technologie, hun steden moet je zien, het is in niets te vergelijken met de bouw-maar-op-structuren die we hier op aarde steden noemen. Het zijn zorgvuldige, propere, georganiseerde metropolen waar iedereen in harmonie leeft met de ander, de samenleving en de omgeving, ja zelfs de natuur. Natuur, want onder het oppervlakte van Mars bevindt zich een wildspread van fauna en flora, grote meren, bergen en dalen waarin je dagenlang kan vertoeven. Op aarde heb je die plekken ook, al worden ze steeds schaarster. Op Mars, of beter, onder Mars, is het één grote samenwerking tussen natuur en mens en loopt alles vlot en simpel in mekaar over tot één grote gezonde en prettige woonomgeving.
Er is nog een andere reden waarom de mensen onder het oppervlak wonen, afgezien van hun technologie; het oppervlak behoort aan de onzichtbare wezens. Op die manier leven zij in vrede met hen. Deze wezens kan je beschouwelijk mensachtigen noemen. Het zijn een soort van energie-wezens die geen nood hebben aan het comfort van atmosfeer, natuur, of iets als een huis of een dak boven het hoofd. Zij zijn als het ware één met de planeet, een stuk van de planeet zelf. Zij hebben hier altijd gehuist, lang geleden al toen Mars nog groen was en water had op het oppervlak, toen de planeet enkel door hen bewoond werd en toen de natuurlijke rampen de planeet nog niet hadden gemaakt tot wat ze nu was. Het zijn oerwezens die nooit gekend hebben wat evolutie is en daarom blijven ze aan hun planeet verknocht. Ze zijn heel vredelievend en kunnen alleen waargenomen worden door een soort van telepathie die aangeleerd moet worden. Ze hebben weinig contact met de menselijke bewoners omdat ze niet lang onder de grond kunnen vertoeven, ze hebben het Marslicht nodig om hun energiepeil in stand te houden. De mensen hebben een aantal bases op het oppervlakte. Die bases zijn gekend door de aardse overheden en instanties als Nasa, maar worden voor ons in de doofpot gestopt, of uitgevlakt of met een excuusje weggehoond op eventuele fotos. De Marsmensen hebben de bases opgebouwd om ook gebruik te kunnen maken van het Marsdaglicht, maar hebben dit in samenspraak gedaan met de Meàr. De Meàr, dat is de naam die de onzichtbare wezens aan zichzelf geven. Het betekent in hun taal zoveel als wezen-van-licht.
Er valt zoveel te vertellen over hen de de menselijke wezens onder het oppervlak, maar kan ik dat ei hier wel kwijt. Misschien moet ik er wel een boek of een internetblog over beginnen ?
Ook over mij reizen naar Venus en de bevolking daar. De Venetianen, zoals ik hen noem, soms al grappend met mijn “begeleider” daar, zijn een heel vredelievend volk. Die naam is uiteraard niet de naam van het volk, dat is hoe ik hen noem. Zij noemen zich iets dat klinkt als het Duitse “augen” en het betekent inderdaad ook “oog” of “zien” (vreemd, vind ik die overeenkomst) maar het is anders uitgesproken en het is haast onverstaanbaar, hun taal is complex en intelligent, maar niet te begrijpen voor ons aarders. Als je hen tegen mekaar bezig hoort, begrijp je geen jota. Het is een beetje als naar Chinees luisteren, maar bij Chinees versta je tenminste nog klanken. Dat is hier niet het geval, hun taal is meer één lange zin van zuchten en fluisteren, van klikklak-keelgeluiden en soms deels telepatisch. Elke keer ik er kom, begrijp ik er geen bal van, maar de Venetianen praten gelukkig Engels tegen mij. Mijn begeleider Aleas, zo heet hij, tenminste in een verstaanbaar woord voor mij, heeft zijn Engels zelfs verbeterd door met mij om te gaan. Op Venus is niet zoveel anders dan bij de mensen onder het oppervlakte van Mars. Voor ons in Venus een woeste, hete, dolle losgelopen planeet met een iets te hoog broeikaslibido, maar de Venetianen leven op het oppervlak in een heel andere dimensie, trilling, zo je wil. Daarom is voor hen het oppervlak een oase van rust, natuur en harmonie. Ook zij leven in harmonie met hun omgeving, met respect voor flora en fauna en toch oog voor de goede levensomstandigheden die hun steden hen bieden. Hun technologie is hoog ontwikkeld. Zij maken gebruik van UFO’s die doorheen de decennia en eeuwen op onze aarde werden waargenomen. Zij weten echter dat de mensheid geen toekomst is toebeschoren in een hogere dimensie zolang wij voortdoen als we bezig zijn. Slechts een groep van mensen wordt regelmatig tot Venus toegelaten, omdat zij weten dat die bezoekers geen kwaad in de zin hebben met hen, en ik ben daar gelukkig één van… Zij weten, met hun kennis van het “immense” zoals zij dat noemen, dat ik een wezen van licht ben en momenteel in de gedaante van mens op deze aarde vertoef. Zij weten ook dat ik later terug zal keren als een Venetiaan en een gids zal worden voor anderen die dan zullen worden uitgenodigd op Venus. Er is een verband tussen de menselijke wezens onder het oppervlak van Mars en de mensen op Venus. Dat kan ik proberen uit de doeken te doen. Ik prijs me zeer gelukkig om deze ervaringen al doorheen mijn hele leven te kunnen en mogen meemaken, het is lang niet iedereen gegeven en wie dergelijke ervaringen niet meemaakt, zal moeilijk geloof kunnen hechten aan wat er echt van waar is.
Niettemin…
…kan ik jullie allemaal verzekeren dat die alles verzonnen is en alleen maar onnozele fantasie is die ik op vijf minuten tijd uit mijn klavier heb getokkeld. Om maar aan te tonen dat iedereen wat verhaaltjes kan verzinnen wanneer hij of zij daar even zin en tijd voor heeft en als dat dan op deze manier, zoals het artikel hier, de pers haalt, dan kan je dat inderdaad iedereen zijn five minutes of fame noemen, zoals iemand dat hier fijntjes aanhaalt.
Sta mij toe aan te nemen dat de meesten bij het lezen van mijn nonsens toch eventjes er mee weg was 😉 Naaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah.