Is deze jongen zijn eigen opa? (video)

Ligt het aan mij? sam’s opa overleed toen hij vier jaar oud was, eerder in het artikel staat dat bij het verschonen van de luier, 18 maanden oud hij tegen z’n vader zei……
Goed zal
wel ongelukkige redactie zijn. Tot slot: hij zegt tegen zijn moeder kijkend naar een groepsfoto, ‘dat ben’ ik zou hebben doorgevraagd

Dit is apart,

Dit is precies hetzelfde verhaal wat ik gezien, maar dan met andere beelden er bij.

Ik snap niet waarom ze hier allemaal andere namen en figuren voor gebruiken, als er al een docu is gemaakt met de ‘echte’ jongen waar dit over gaat.

Zie deze docu maar: vanaf 11:30

https://www.youtube.com/watch?v=VFHWb7IuPno#t=705

18 maandenen danal zlke zinnen schrijven…een wonder kind

Nee het was niet zijn opa die overleed toen hij 4 jaar was maar zijn grootmoeder.

Wel eens over nagedacht dat DNA herinneringen, ervaringen en informatie zou kunnen opslaan en overbrengen op de volgende generatie?

gerard, besef je wel dat die herinneringen enkel kunnen gaan tot rond de 30jaar?
Niet daarna …dan heb je het over verwekkings leeftijden…

““Toen ik zo oud was als jij, verschoonde ik jouw luier.”

Ik kan me niet voorstellen dat een kind van 18 maanden zo ontwikkeld is dat hij dergelijke complexe zinnen weet te bouwen maar dat nog wel zijn luiertje verschoond moet worden.

Vroeger liep ik es met mijn vader door een bos. Mijn vader was een echte natuurmens. Op een gegeven moment liep hij een eind voorop, omdat ik bleef staan kijken, naar een spierwit huis, die ik midden in het bos zag staan. Het viel mij op, dat het groen was aangeslagen en vies en begroeid met takken. De ramen waren pikdonker vanbinnen. Ik vertelde mijn vader wat ik had gezien. Hij haalde alleen de schouders op en we liepen verder. Hij kende het gebied en had nog nooit een huis daar gezien, vertelde hij. Jaren later vertelde hij, bij toeval, mijn verhaal aan een oom van mij. Deze kon vertellen, dat daar inderdaad een oud klooster had gestaan. Dit wist mijn vader niet. Was het iets uit mijn vorige leven, dat ik dat huis daar zag staan?

Ik geloof zeker in reïncarnatie maar, mijn zoon nu 19 maanden komt niet verder met zinnen van 2 woorden…. (Mamma poep, of papa kom…) hij heeft zowieso een woordenschat van max 15 woorden of zo!
Ik ken ook geen kinderen in m’n omgeving onder de 24 maanden die dergelijke zinnen kan zeggen…. (Toen ik zo oud was als jij verschoonde ik jou luier….)
Dussssss

@Marce;Het ligt aan jou! Het begint met de mededeling dat 1,5 jaar vóór Sam werd geboren zijn grootvader overleed. Moeilijk he Engelse taal. Niks ongelukkige redactie.

Volgens mij is lichaam en geest gescheiden zichtbaar en onzichtbaar iemand die overleden is ziet er ook uit als omhulsel wat leeg is dus het onzichtbare kan het lichaam verlaten,zich verplaatsen en terug gaan naar waar het vandaan kwam en later opnieuw indalen bij nieuwe geboorte met overgehouden kennis …

Ik geloof er wel in. Dat dit verhaal waar is, weet ik natuurlijk niet. Het word een beetje een ’trend’ daar verhalen over te publiceren en dat maakt me sceptisch.
Wat ik wel kan zeggen over mezelf over herinneringen tussen drie en zeven is dat ik altijd nachtmerries kreeg over oorlog. Op een nacht zat ik recht in mijn bed en zag ik op mijn muur een tafereel van tanks, soldaten, helikopters en noem maar op. Als ik opstond en mijn licht wou aandoen waar ik over lijken lopen moest naast mijn bed, kreeg ik mijn licht niet aan. Ik heb mijn moeder jaren beschuldigd dat ze elektriciteit afzette s’nachts.
Dat over oorlog. Mijn vader zei me dat ik als tweejarig meisje veel in de zandbak speelde toen ik op een dag kruipend vanuit de zandpak over de koer (dat is een hele weg voor een peuter) naar binnen was gekomen. Ik had een halfuur zitten bibberen op zijn schoot. Er was een vliegtuig overgevlogen.

Voor ik insliep zag ik steeds een vrouw naast mijn bed. Het was mijn mama. Ze had donker haar, krullend en lachte altijd lief. Ik kreeg altijd een warm gevoel maar ook een dwee gevoel. Ik wou bij haar zijn. Mijn nieuwe mama was niet zo lief en begreep me niet.
Voor ik insliep duwde ze me op de schommel. Ik was zeven en had donkerbruin krullend haar met strikjes. Rond de touwen van de schommel waren bloemen. Mama had haar opgestoken en lachtte.
Op een dag als ik drie was zei ik tegen echte moeder dat zei mijn echte mama niet was.
Ze heeft me dat altijd verweten.
Ik hield wel van mijn moeder maar ze was niet zo lief en ik mistte haar. Op een dag zag ik mijn echte mama staan naast mijn bed. Ik vond het raar, vooral waarom ze zo’n witte slaapkleed aanhad. Ik zei papa dat en die viel van zijn stoel.
Mijn echte moeder heeft een zelfmoordpoging gedaan toen ik vier was en wekenlang ik coma gelegen.

Toen mijn broertje geen platte baby meer was maar kon staan in de park zei ik: ‘eindelijk daar ben je!’.
Ik vond het maar niets dat hij continu moest worden verzorgd en ik niet met hem kon praten. Dat voel nog steeds zo aan. Ik en mijn broer hebben een hele diepe band. Hij is ooit mijn man geweest.

Mijn opa heb ik nooit gekend. Hij stierf toen mijn moeder zeven was op zijn veertig jaar door een bal die huizen vernielde en hij tegen hem kreeg. Hij wist dat hij ging sterven en legde alle papieren op tafel klaar maar zei niets tegen mijn oma. Hij heeft een week in de zetel blijven zitten. Mijn moeder hoopte elke dag dat hij weer ‘wakker’ zou worden.
Mijn opa zag ik in mijn dromen. Die waren zwart wit en dan mocht ik in zo’n gekke auto rijden. Toen we ons oma bezochten en mijn moeder ‘nog klein’ samen met haar zussen ‘ook klein’ aan tafel zaten te eten. Ik vond het grappig mijn mama zo te zien en vroeg aan mijn opa hoe het kwam dat zij ons niet zagen. Hij zei dat dat niet kon en ik vond dat nog grappiger. Mijn opa zei dat ik de groeten moest doen aan mijn oma en mama. Ik durfde niet meteen iets te zeggen. Jaren later durfde ik het mijn mama te zeggen maar niet tegen mijn oma omdat ze nooit over opa had gepraat.