Als hoogsensitief persoon ben je sterker dan je denkt

Het is prachtig dat in deze tijd meer aandacht komt voor hooggevoeligheid, maar niet een HSP’er is gelijk. Hierin kan men ook niet generaliseren, en niet vergelijken, men blijft als mens, hoe dan ook Uniek. Zelf ben ik in de zestig, en HSP’er, vroeger was hier niks over bekend, en ik voelde mij als kind anders, en was dromerig. En wat doe je dan? Aanpassen, zoals je denkt dat normaal is, bij de massa. En juist dit, dit moeten we nu zien te voorkomen, het is niet voor niks dat er zoveel kinderen een etiket krijgen. Ieder mens wordt geboren met een eigen intelligentie, maar hier wordt aan voorbij gegaan omdat we moeten passen binnen het systeem. Er is niet voor niks van alles mis met de wereld en de mensheid, dat kan niet anders als de economie voorop staat. Dit is jammer want men gaat voorbij aan de kwaliteiten van elk mens als men maar blijft hameren op de beperkingen. Het is nu een tijd om in mogelijkheden te denken. Carolina heeft het over eigen kracht vinden, gelukkig heb ik die gevonden door mijn eigen pad te volgen, maar….. pas op latere leeftijd. Nu wij beter weten is het een must dat we onze kinderen beter begeleiden in wie ze werkelijk zijn, zodat ze geen minderwaardigheids complex krijgen, want daar moet je dan later aan gaan werken, zo zonde van de tijd, omdat het anders kan. Er moet naar de kinderen geluisterd worden, hoe zij denken en daar het onderwijs aan aanpassen, en die feitenkennis is niet zo belangrijk. Dat je een mooi volwassen mens wordt, die vanuit zichzelf wat heeft toe te voegen aan de wereld, dat is belangrijk. Immers waar de interesse van iemand ligt gaat diegene zich vanzelf wel in verdiepen. Kinderen, leraren en docenten moeten weer gemotiveerd worden, als je iets nieuws leert moet dat leuk en uitdagend zijn. Zo houdt je aandacht vast. Niet door dingen te doen die moeten en daardoor zo saai zijn. Kinderen hebben, en zeker HSP’ers een open mind, kunnen we van leren, dan hoeven zij later niks af te leren.

Nou, nou, wat een verhaal..
Als werknemer zijnde die almaar moet werken, ( en dan heb ik over fulltime 40/45 uur per week, 10 uur per dag) is het vaak lastiger. Collega’s, de dwingende realiteit van het werk ofwel keurslijf waaraan veel werkenden aan onderworpen zijn, ’s avonds doodmoe thuiskomen omdat je de hele dag consessies aan jezelf hebt gedaan, en ook omdat je natuurlijk ‘blij’ moet zijn dat je werk hebt….
Het heeft mij en anderen altijd beperkt, deze dwingende vrijheidsberoving. Helaas ben je dan uiteindelijk te moe en te oud om nog wat te willen… ik zie het wel aan de andere kant…

Mooi geschreven Aly zo is het en niet anders.

Aly mijn verhaal zou jou verhaal kunnen zijn heb me op school ook nooit kunnen concentreren zat altijd te dromen en eerlijk gezegd het interesseerde me ook helemaal niet ! Ik dreef af en leefde in mijn eigen wereld ! Alles wat daar werd verteld was voor mij onzin en nu ook nog die arme kinderen die gedwongen worden naar naar scholen te gaan en al die onzin te leren ik heb er nog steeds niets mee ! Had ook altijd medelijden met mijn kindje en als ze thuis wilde blijven vondt ik dat altijd goed ! Ze heeft nu een zeer goede baan omdat ze dat zelf wilde dus dan is het goed toch ?? Niets wat gedwongen is, is goed alleen maar als je hetzelf wilt ! Heb er nu vrede mee en ben nog styeeds eeen dromer dat gaat niet meer over !

Dit heb ik ook heel sterk, mensen hoeven mij niks te zeggen, omdat ik weet hoe ze zich voelen. Mensen zoeken mij ook altijd op als er hun iets dwars zit.
Heb dit eigenlijk al vanaf me jeugd, en dit is met ouder worden alleen maar sterker geworden.

Vind het vaak wel moeilijk om er mee om te gaan, het loslaten wil niet altijd lukken.
Het is voor mij ook bvb een ramp om vlak voor de kerst naar een winkel te gaan, al die nervositeit van de mensen overspoelen me, ik ben altijd blij als ik weer buiten sta zodat ik een flinke hap frisse lucht kan nemen.

Dit is heel herkenbaar als HSPer.

Voor de anderen heb ik hier een tip om om te gaan met spanningen van buitenaf. Het is mogelijk om te doseren wat je binnenkrijgt, maar dit is iets wat je op een later moment pas gaat leren. Tot die tijd heb ik een techniek waarmee je altijd alles om je heen kan blokkeren, zodat je zonder bang te zijn je in een ruimte die overvol is aan emoties kan begeven zonder dat je er last van hebt.

Ik noem de techniek, het virituele schild.

Stel jezelf voor dat er een witte lichtstraal voor je is in de lengte van je hoofd tot je voeten. Deze plaats je dicht bij je, bijvoorbeeld 20 cm voor je.

Nu laat je deze witte lichtstraal om je heen draaien. Welke richting op maakt niet uit, wat voor jou het prettigst voelt. Bij mij gaat hij rechtsom, maar als voor jou linksom prettiger is, dan is dat prima.

Laat de lichtstraal sneller om je heen draaien. Verhoog dit tempo totdat hij zo snel gaat dat het net lijkt alsof het 1 groot schild is wat er om je heen draait.

Dit schild blokkeert alle in en uitgaande emoties. Dat betekend dat jij anderen niet meer voelt, en zij jou niet. Zo kun je in een drukke omgeving tot rust komen en bij jezelf komen. Door de snelheid van het schild zelf te verlagen kun je meer doorlaten. Ook kun je het licht zelf minder sterk laten branden om zo te bepalen hoeveel je doorlaat.

Je kan ook beinvloeden wat het doorlaat, maar dat kun je pas leren nadat je een tijdje met deze techniek werkt. (gewoon doen wat jij denkt dat nodig is, en je zal merken dat het op ten duur werkt).

Veel plezier met deze techniek. 🙂 Ik heb deze op menig koninginnedagen gebruikt om in de menigte te kunnen lopen zonder dat ik flauwval neigingen kreeg.

Nogmaals, weet dat anderen jou ook niet kunnen voelen.

[quote name=”GJ”]Dit heb ik ook heel sterk, mensen hoeven mij niks te zeggen, omdat ik weet hoe ze zich voelen. Mensen zoeken mij ook altijd op als er hun iets dwars zit.
Heb dit eigenlijk al vanaf me jeugd, en dit is met ouder worden alleen maar sterker geworden.

Vind het vaak wel moeilijk om er mee om te gaan, het loslaten wil niet altijd lukken.
Het is voor mij ook bvb een ramp om vlak voor de kerst naar een winkel te gaan, al die nervositeit van de mensen overspoelen me, ik ben altijd blij als ik weer buiten sta zodat ik een flinke hap frisse lucht kan nemen.[/quote]
heb hetzelfde met ‘verpichte’ feestjes (verjaardagen, bedrijfsborrels etc.) heb dan altijd het gevoel helemaal stil te vallen hoewel mijn contactuele eigenschappen voor het overige gewoon goed zijn.

Ik heb mezelf een beetje leren afschermen in de loop der jaren, ik ga graag eens naar een concert enzo.
Ik ben bijna 10 jaar niet onder de mensen geweest, ik kon niet naar buiten, omdat alle impulsen van buiten versterkt op me afkwamen.
Ik heb mezelf geleerd een soort bubble om me heen te creeren, zodat alle dingen die teveel zijn afketsen.
Meestal lukt dat, met gedachten kun je een hoop creeren.

[quote name=”LPChip”][quote name=”Cathy”]Zou dit komen omdat wij al in 4d zitten ? Kan iemand hier een antwoord op geven ? Want wat ik weet is dat iedereen meer gaven’s gaan krijgen .[/quote]

Nee. Het is een gevolg van. Omdat we overgaan naar de 5e dimensie, zijn veel hoogwaardige zielen op aarde geincarneerd. Dit is iets waarmee je geboren bent, en er worden steeds meer hoogwaardige zielen geboren.

Het is wel zo dat de transformatie van de 5e dimensie ervoor zorgt dat je ontdekt dat je de gave hebt, maar je hebt deze altijd al gehad. Sommige mensen blokkeren op jonge leeftijd hun gave uit zelfbescherming en herontdekken deze dan op latere leeftijd bij het uitwerken van een trauma.[/quote]

Hoogwaardige zielen?
Dat klinkt als spirituele discriminatie.
Alle zielen zijn gelijk toch?

[quote name=”macbikopro”]
Hoogwaardige zielen?
Dat klinkt als spirituele discriminatie.
Alle zielen zijn gelijk toch?[/quote]

Mijn excuses, verkeerde woordkeuze. Ik bedoelde ontwikkelde zielen. De zielen die al langer bezig zijn zichzelf te ontwikkelen.

Dat zijn gedachten van een slaaf, we moeten blij zijn dat we werk hebben.
Ik ben helemaal niet blij met mijn werk, maar het geeft wel een groot voordeel, want je blijft onder de mensen.
Ben 2 x een half jaar werkloos thuis geweest en heb veel aan mijzelf kunnen werken, maar je wereldje word wel heel erg klein.
Om een gezonde omgeving te creeeren is een basisloon heel goed, een paar dagen voor een baas werken en de rest van je tijd aan je omgeving en familie.
Er zullen als maar meer werklozen komen en die zullen steeds meer met de nek aangekeken worden door het werkende volk, dus tweedeling en dat is precies wat ze van hogerhand willen, geen eenheid.

Als hoogsensitief persoon ben je sterker dan je denkt, sterk genoeg om een Illuminati/Bilderberggroep te weerstaan en ondanks ze wel in staat zijn het bloed onder je nagels vandaan te halen.
Ze hebben rechtszaken weten te simuleren en zo ons wereldproject totaal vernietigd.

Een hoogsensitief persoon is sterker dan hij/zij denkt; kan zo’n persoon allerlei rampen, van welke aard dan ook, bestrijden?