Socioloog: ‘In ‘woke’ zie ik het oude communisme weer opleven’

Wijze woorden! Maar leert niemand meer op school dat “De enige echte wijsheid is weten dat je niets weet.” – Socrates. Iedereen die hier tegenin in gaat heeft gewoon nog niet genoeg kennis opgedaan. Want wees nou eerlijk, kennis wordt vooral ge(mis)bruikt om beter te zijn dan de ander. En dan heb je de mensen die zeggen dat we vooruitgang hebben geboekt met de ontwikkeling van onze kennis ten opzichte van de tijd van Socrates, maar is dat echt zo? Heb je technologische ontwikkeling nou echt nodig voor liefde en vriendschap? Technologische ontwikkeling heeft niets te maken met de vooruitgang van het menselijk bewustzijn. Technologische ontwikkeling is eigenlijk veel primitiever dan men durft toe te geven. Het is vooral gebasseerd op zonden… angst, hebzucht, afgunst, hoogmoed, gemakzucht, gulzigheid, wellust en woede. Het is eigenlijk een drama hoeveel mensen hun tijd in kleine ruimtes doorbrengen voor deze technologische ontwikkelingen, terwijl er zoveel avonturen alleen al op deze wereld te beleven zijn. Maarja, woke… wat is dat nou… het nieuwe communisme? Groepsdenkers die een wereldvisie hebben… Dat groepsdenkers elkaar vinden is al heel bijzonder eigenlijk… Zouden ze daarover nadenken? Hoe kom ik toch aan diezelfde gedachtes als de ander? En waar komen die gedachtes toch vandaan? Daar denken niet veel mensen over na. En gelukkig maar misschien. En gelukkig zal het groepsdenken vroeg of laat uiteenvallen, omdat een groep uit individuen bestaat. En wees nou eerlijk, zelfs een individu is het vaak niet eens met zichzelf. Daar is twijfel voor. Daarom mag er geen twijfel zijn bij de leiders van de groepsdenkers. Maar aan twijfel ontkom je niet. En zo draait de wereld door, want zodra je genoeg kennis hebt opgedaan dan besef je dat de wereld zich in een prachtige magische plek bevind waar “ik” me maar tot in de eeuwigheid zal moeten vermaken. Want iedereen is toch ik, nietwaar? Technologische ontwikkeling zal uiteindelijk tot de absolute eenzaamheid leiden… en wat dan? Hoe lang denk je dat vol te houden? Tot in de oneindigheid? Wees blij dat je in de illusie van de “ik” mag leven, dan hoef je je niet eenzaam te voelen. En laat die groepsdenkers maar. Die voelen zich voor even niet eenzaam. Maar de waarheid is dat je je nooit eenzaam hoeft te voelen, danzij “ik”… terwijl je eigenlijk helemaal alleen in je uppie bent in de oneindigheid van de eeuwigheid. En als je dat niet begrijpt, dan ben je eigenlijk gezegend.