Recept voor moord? Dit nieuwe onderzoek toont een relatie tussen antidepressiva en agressie

microdosissen magic mushrooms, de antidepressiva zonder bijwerkingen die echt werkt!!

Wat er allemaal gezegd wordt over wifi, vlees (vol met antibiotica en een kleine 25 soorten andere medicijnen), stress (want je moet als loonslaaf je hypotheekje betalen en een nog grotere auto als de buurman hebben hebben hebben hebben…) enz enz enz kan wel allemaal zo zijn en IS ook zo, maar het gevalletje ZOLOFT hoeft niet meer (nooit meer!!!) onderzocht te worden want deze BIJWERKING is al een kleine 20 jaar geleden tot op de bodem uitgezocht EN middels rechtbanken als bewezen verklaard EN is dus meer dan genoeg jurisprudentie over.
Als een arts (nou ja, wat zich dan arts pleegt te noemen, in mijn ogen meer een ass) dit “wondermiddel” nog steeds voorschrijft en er gebeurd zoiets als een moord, moet deze alsmede het uitleverende pharmabedrijf als medeplichtige worden beschouwd in een rechtzaak welks impliceert dat deze dezelfde straf krijgen als de moordenaar zelf.
Alleen dan is dit spelletje Russische Roulette zo afgelopen.
Heb er geen goed woord voor over, overigens voor de hele medische INDUSTRIE niet.
Mensen moeten BETER worden gemaakt en niet zieker echter dan komt er een kink in de kabel voor de GROOTAANDEELHOUDERS zoals Ab Osterhaus (een naar boven gevallen dierenarts, viroloog én “influenzadeskundige”nou ja, deskundig….????!!!!), adviseur van de regering inzake inentingen mbt de zgn SPAANSE GRIEP, laat me aub niet lachen want dit grapje heeft miljarden gekost en heeft HEM miljoenen opgebracht, bah bah bah bah. Dit laatste was zomaar als voorbeeld!
Ongelooflijk dat nagenoeg NIEMAND hier in Neanderland dit door heeft.

Gladiator

Intussen heb ik begrepen dat psychiatrische medicatie [bijna altijd] volkomen uit den boze is.
Mensen mogen niet meer hun ziekteproces doormaken!!! Dan zijn zij té lang uit het arbeidsproces (belastinggeld)!

Ik plaats hierbij hetgeen ik in 2017 op het www tegen kwam en dat mij als zeer waardevol voor kwam. Hoewel het een iets langer verhaal is, vind ik de informatie van onschatbare waarde. Vandaar.

]
Volgens Laing zagen psychiaters doorgaans geheel over het hoofd dat er achter
dit rookgordijn een persoon verscholen zat met zeer herkenbare en begrijpelijke
gevoelens. Gekken waren lang zo ‘gestoord’ niet als ze leken; hun schijnbare
waanzin was een afweermechanisme. Als de verborgen persoon achter het rook-
gordijn werd gezien, gehoord en gesteund in de ontplooiing van zijn ware zelf,
dan kon een zenuwinzinking een doorbraak vormen in iemands leven. De psy-
chische crisis was een lijdensweg, maar ze kon ook een bevrijding zijn, dacht
Laing. In de particuliere therapeutische gemeenschap Kingsley Hall te Londen,
die hij samen met collega’s in 1965 oprichtte, konden mensen zonder pillen of
dwang hun psychische crisis doorleven. Het natuurlijke genezingsproces moest
een kans krijgen.
6
De bekendste bewoner van Kingsley Hall was Mary Barnes,
een katholieke verpleegster van middelbare leeftijd die er uitgebreid haar kinder-
tijd opnieuw beleefde, vanaf het babystadium.
7
Ze voelde zich herboren en koos
na haar ‘metanoia’ voor een nieuwe carrière als kunstenares.

Begin jaren zeventig wandelde zanger Ramses Shaffy het terrein op van psychia-
trisch ziekenhuis Santpoort. Shaffy ging een rol spelen in de film
Kind van de zon,
waarin een meisje ernstig in de war raakt en in een inrichting wordt opgenomen.
De opnames voor deze film, die in
1975
in de bioscopen zou draaien, vonden
deels plaats in Santpoort. In een interview vertelde Shaffy over zijn bezoek aan
deze inrichting: ‘Ik zie het nog voor me. Het is een uur of drie ’s middags, een
prachtige dag en veel patiënten lopen ook buiten, over die paden. En ik keek naar
die mensen en zij keken naar mij. En opeens, als in een flits, wist ik wat schizofre-
nie was. Ik voelde wat die mensen voelden. Ik werd zélf schizofreen, ik werd zat
van alle mensen, wilde alleen zijn, en met niemand ook maar iéts te maken heb-
ben.’
1
De uitspraak van Shaffy is kenmerkend voor de groeiende identificatie met
psychiatrische patiënten begin jaren zeventig, toen de kritische psychiatrie een
nationale rage werd. In het kielzog van Laing en Foudraine gingen ook journalis-
ten, welzijnswerkers, kunstenaars en sociale wetenschappers betogen dat geestes-
zieken niet ziek waren in hun hersenen, maar in hun hart. Ze leden net als veel
anderen onder de ‘vervreemding’ in de Nederlandse samenleving, ofwel het ge-
brek aan individuele vrijheid en persoonlijk contact tussen mensen. Psychiatri-
sche patiënten werden gebombardeerd tot slachtoffers van de ziekmakende Ne-
derlandse maatschappij. Zo stond op de achterflap van Foudraine’s succesvolle
Wie is van hout…
te lezen: ‘“Geestelijk gestoorden” zijn de luidsprekers waaruit de
kwalen van onze tijd misschien het duidelijkst weerklinken.’
Tegelijkertijd werden geesteszieken hun medemensen tot voorbeeld gesteld
vanwege hun intense gevoelsleven. Instemmend citeerde Foudraine een thera-
peut die beweerde jaloers te zijn op ‘mensen die fors krankzinnig zijn geweest’ en
die ooit tegen een patiënt zei: ‘Je haalt ook wat uit het leven. Je bent in ieder geval
niet dood zoals zoveel mensen die met een aktentas rondlopen.’
2
Journaliste Em-
my van Overeem schreef over een psychotische vriendin, die enige tijd bij haar in
huis woonde: ‘Hier gebeurde iets heiligs. Het was allemaal echt en zuiver, maar
duizelingwekkend eenzaam en diep. Ik onderging het als een soort uitverkiezing
deze reis uit de verte te mogen meemaken.’
3
In de terminologie van de Ameri-
kaanse filosofe Susan Sontag werd waanzin een metafoor voor heersende cultuur-
kritiek. Iedere tijd, aldus Sontag, heeft een ziekte waarop alle vermeende euvels
van de samenleving worden geprojecteerd.
4
Tijdens de jaren zestig en zeventig
van de twintigste eeuw werden geesteszieken, net als
tbc
-lijders in de negentien-
de eeuw, gezien als gevoelige en hartstochtelijke mensen die de verschrikkingen
van het alledaagse leven niet konden verdragen – hetgeen hen sierde.

De drugsprofeten Simon Vinkenoog en Ewald Vanvugt bezochten in
1967 in Londen een door Laing en Cooper georganiseerd congres, ‘The Dialectics of Liberation’. Ook de redactie van het Amsterdamse psychedelische under-ground-tijdschrift Witte krant/de papieren tijger was daar aanwezig.
10
Het feit dat
Laing in Engeland een bekend pleitbezorger was van de legalisering van cannabis,
terwijl hij ook openlijk praatte over zijn gebruik van het sterk psychedelische middel lsd, speelde ongetwijfeld een rol in de belangstelling van Nederlandse ‘psychonauten’ voor Laings gedachtegoed. Op het congres in Londen traden al-lerlei indertijd beroemde cultuurcritici op, onder wie de Amerikaan Herbert Marcuse. Marcuse betoogde dat de conformistische, materialistische westerse samenleving ‘ééndimensionale mensen’ opleverde, die uitsluitend gericht waren op presteren en bezit, en die het contact met hun gevoel en met elkaar dreigden te verliezen. Ook Laing betoogde in zijn boek The politics of experience dat de moderne mens vervreemd was van zichzelf. Hij omschreef deze ‘vervreemding’ als volgt.
‘Wanneer wij onze persoonlijke wereld herontdekken’, aldus Laing, ‘dan treffen we eerst een slachting aan. Half dode lichamen; genitaliën los van het hart; hart gescheiden van het hoofd; hoofden gescheiden van genitaliën. […] Een mens, afgesneden van zijn eigen geest, eveneens afgesneden van zijn eigen lichaam – een half verbijsterd schepsel in een waanzinnige wereld.’
11
De gewone mens is een ‘verschrompeld en uitgedroogd fragment’ van wat een mens zou kunnen zijn, dacht Laing.
12
In 1967 prees Vinkenoog The politics of experience in de Witte krant/de papieren tijger aan als een boek dat de lezer in staat stelde ‘voorbij normaal en abnormaal te zien; een scheiding die niet bestaat.’
13
Laing en Coopers kritische psychiatrie was nauw verweven met het protest tegen het consumentisme en materialisme dat in de jaren zestig opklonk in Amerika en West-Europa, en met de daarmee samenhangende roep om bewustzijnsverruiming. In ons land betoogden de Provo’s, ’n anarchistische groepering uit Amsterdam, dat de meeste Nederlanders in een soort halfslaap verkeerden. Ze spraken van ‘één, groot, grijs klootjesvolk van verslaafde consumenten’ en van een ‘apathiese, afhankelijke, geestloze troep kakkerlakken’.
14
Een groepje Amsterdamse Kabouters – opvolgers van de Provo’s – ontwikkelde rond 1970 plannen voor een ‘Werkplaats voor Levenskunst’: een alternatieve kliniek voor mensen met psychische problemen, waar vrijelijk kon worden getript op lsd en waar hulpverleners en patiënten niet van elkaar te onderscheiden zouden zijn.
15
De ontwerpers van het plan waren geïnspireerd door Laing en door de Amerikaanse lsd-goeroe
Timothy Leary. Hun Werkplaats zou overigens nooit van de grond komen.

https://www.canonsociaalwerk.eu/1982_Moratorium-psychiatrie/2004-Gemma-Blok_Baas_in_eigen_brein-diss.pdf

Het bijzonder markante hierin is de conclusie:
“De bekendste bewoner van Kingsley Hall was Mary Barnes,
een katholieke verpleegster van middelbare leeftijd die er uitgebreid haar kinder-
tijd opnieuw beleefde, vanaf het babystadium.”

Blijlkbaar heeft Mary haar gehele leven “gereset”! GERESET!
Zij heeft zich HER-STELD.
Zij heeft een nieuwe houding (haar éigen houding=zich [op]stellen) in het leven aangenomen.
EN DAT WERKT BLIJKBAAR ZÉÉR GOED! Genezend, herstellend, helend.
Ze was weer één [één ge-heel >>> helen] geworden!
En zij werd vervolgens zéér creatief! (Maar dat had niets te maken met geld verdienen.)

Hoe denken wij nú over psychiatrische medicatie?
Was het niet in Engeland, begin vorig jaar, dat men aldaar alle psychiatrische medicatie wilde verbannen? (Niet gelukt, hoogstwaarschijnlijk “dank”zij de macht van de pharmaceutische lobby.)

Ter verdere bewustwording hieromtrent:
https://www.zielenknijper.nl/hoogleraar-psychiatrie-ik-doe-niet-meer-mee-aan-deze-fraude.html
https://www.crazywise.nl/
http://robvd.home.xs4all.nl/jose/nieuwsbriefarchief/MDS_ziekte_of_spiritueel_ontwaken.html
https://www.zielenknijper.nl/verenigd-koninkrijk-vergeet-pillen-psychotherapie-is-de-toekomst.html
https://www.zielenknijper.nl/engeland-bewezen-therapeutisch-alternatief-voor-medisch-model-psychiatrie.html