Elke grote oorlog begint onder valse voorwendselen en de centrale banken zitten er achter (econoom legt uit)

Help mee door deze info met anderen op je socials te delen!

Centrale banken en oorlog zijn volgens de gerenommeerde econoom Richard Werner geen toevallige metgezellen — ze vormen een onlosmakelijk koppel dat de moderne geschiedenis structureel heeft bepaald. Werner, bekend als de man die de term ‘kwantitatieve versoepeling’ bedacht en auteur van het baanbrekende werk Princes of the Yen, stelt onomwonden dat vrijwel elke grote oorlog begint onder valse voorwendselen, en dat de financiële architectuur erachter zelden kritisch wordt onderzocht.

Wie is Richard Werner?

Richard Werner studeerde aan de universiteiten van Oxford en de London School of Economics en bouwde een carrière op als hoogleraar bankwezen en financiën. Zijn academisch werk over geldschepping en centrale banken behoort tot de meest geciteerde en gedownloade economische onderzoeken ter wereld. Werner adviseerde regeringen, centrale banken, pensioenfondsen en grote internationale financiële instellingen. Hij is geen complotdenker — hij is een insider die de binnenkant van het systeem kent en besloot te spreken.

Valse voorwendselen als oorlogsrecept

Werner betoogt dat de aanleiding voor grote gewapende conflicten door de geschiedenis heen stelselmatig is geconstrueerd of minstens zwaar overdreven. De bevolking wordt via media en politiek in een bepaalde richting geduwd, terwijl de werkelijke belangen verborgen blijven. Denk aan de Eerste Wereldoorlog, de Tweede Wereldoorlog, Vietnam, Irak — in al die gevallen bleek de officiële rechtvaardiging later ofwel onjuist, ofwel bewust misleidend. De vraag die Werner stelt, is niet óf dit patroon bestaat, maar wie er structureel voordeel bij heeft.

Geld als wapen, banken als regisseurs

Volgens Werner ligt het antwoord bij het mondiale bancaire systeem. Centrale banken — en de private netwerken daaromheen — beschikken over een unieke macht: de bevoegdheid om geld te creëren uit het niets. Hij gaat daarbij dieper in op de Rothschilds. In zijn academische werk toonde Werner empirisch aan dat banken geen doorgeefluik zijn van spaargeld, maar zelfstandig koopkracht creëren via boekhoudkundige handelingen. Die macht, zo stelt hij, is politiek explosief. Wie de geldhoeveelheid controleert, bepaalt wie wint en wie verliest — ook in tijden van oorlog.

Oorlogen zijn duur. Ze vereisen massale schuldfinanciering. En schulden moeten ergens worden uitgeschreven — bij centrale banken en de financiële instellingen die er nauw mee verweven zijn. Werner wijst erop dat oorlog in feite een uiterst lucratief businessmodel is voor degenen die het geld verstrekken, ongeacht welke kant wint. De rentestroom loopt immers naar de kredietverstrekker, niet naar de soldaat in de loopgraven.

Het huidige wereldconflict door Werners lens

Werner past zijn analyse ook toe op de huidige geopolitieke spanningen. Waar de mainstream media het publiek een verhaal voorschotelen van democratie versus autocratie, of van vrijheid versus onderdrukking, ziet Werner een dieper patroon: een strijd om monetaire soevereiniteit. Landen die proberen buiten het dollar-gebaseerde wereldsysteem te opereren — en daarmee de greep van westerse centrale banken en oorlog-gefinancierde schuldsystemen te ontwijken — worden stelselmatig onder druk gezet, gedestabiliseerd of aangevallen.

Dat maakt het huidige mondiale conflict volgens hem fundamenteel anders dan wat politici en commentatoren beweren. Het gaat niet primair om grenzen, ideologie of mensenrechten. Het gaat om wie de geldsystemen van morgen controleert.

Waarom dit zelden in het nieuws komt

Het antwoord daarop is volgens Werner structureel: de grote mediaconglomeraten zijn zelf verweven met het financiële systeem dat hij beschrijft. Aandeelhouders, adverteerders en bestuurders vormen een netwerk dat weinig belang heeft bij fundamentele kritiek op centrale banken en oorlog als systeem. Journalisten die te dicht bij deze vragen komen, merken dat hun werk moeilijk gepubliceerd wordt of als ‘desinformatie’ wordt weggezet.

Werner is zelf een voorbeeld van iemand die ondanks zijn academische staat van dienst regelmatig wordt genegeerd of gemarginaliseerd in het publieke debat. Zijn bevindingen over geldcreatie — inmiddels onomstreden — werden jarenlang weggewuifd door een establishment dat er belang bij had de mythe van banken als tussenpersoon in stand te houden.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
bankenstelsel centrale banken economische macht false flag financiële elite geldcreatie geldsysteem globalisme kwantitatieve versoepeling monetair beleid oorlog Richard Werner