De bijna-doodervaring van Saartje: Ze ging naar de ‘hel’ en kwam terug als beter mens

Valt allemaal bijzonder mee, deze getuigenis.
Op youtube zijn er veel engere verhalen te zien over hel-ervaringen door bijna-doden.

Dit klinkt gewoon als ijlen. Een nachtmerrie door oververhitting van het lichaam.

Als de hel bestaat geef ik God een schop in zijn ballen.

Naar mijn mening is de enigste “hel die er bestaat het huidige leven op aarde. Niet dat het altijd klote is maar mijn leven en dat van velen die ik ken had heel wat beter en gemakkelijker kunnen zijn. We doen het er maar mee zonder al te veel klagen.

De hel bestaat helemaal niet. Het is alleen verzonnen door religies alleen macht en controle over de bevolking om ons in bedwang te houden. En ook zijn onze problemen en ons planeet zo klein vergelijken met het hele universum. Het is niet eens een fractie. Het universum is oneindig groot. Daar is een niet bestaande hel niks bij.

In mijn jeugd heb ik een BDE meegemaakt, deze zal me tot mijn dood altijd bij blijven.
Ik bevond me een donkere ruimte die je kunt vergelijken met het heelal.
Ik voelde me herboren, rein van binnen en de liefde die ik niet kan beschrijven..je had geen lichaam maar het leek net of ik alleen door mijn ogen keek..we kennen dat als onze ziel.
Het vreemde was.. laat ik het maar zo noemen “zielen” waren die allemaal dezelfde kant opgingen..
Op een gegeven moment probeerde ik er 1 aan te spreken, dit was iemand uit India die een ernstig verkeers ongeluk heeft gehad en niet terug kon keren omdat zijn lichaam in stukken lag en dat er geen terugkeer mogelijk was voor iedereen die hier allemaal dezelfde kant op gingen.
Deze ziel was 1 van de zeg maar honderden of duizenden of miljoenen zielen of meer die allemaal dezelfde kant opgingen of werden aangetrokken door iets anders of oneindig in een cyclus dwarrelen op weg naar een bestemming?
Het vreemde is dat we elkaar konden verstaan ? ook al kwam hij uit India!

Het leek net of je door een duistere ruimte bewoog zonder ondergrond of iets om je heen.

Ik voelde geen angst in me, ik had echt een liefdesvolle gevoel, een geweldig heerlijk gevoel van reinheid en liefde die ik nooit op aarde ervaren had.
Ikzelf kon me vrijbewegen…en op een gegeven moment zag ik een lichtpuntje..het leek wel oneindig ver..maar 1 of ander manier werd ik aangetrokken door dit lichtpuntje en op een gegeven moment zag ik een poort .Een poort in het duister waar niets anders omheen staat, alleen maar 1 poort.
Eenmaal vlak bij de poort te zijn zag ik dat de poort niet dicht zat maar dat deze open stond.
Ik ging door de poort en het leek net of ik door een verlichte tunnel ging.
Op een gegeven moment leek het wel of ik door iets werd aangetrokken waar ik geen controle over had..Op een gegeven moment werd ik uit de tunnel gezogen waar ik geen controle over had en zweefde ik door de lucht en zag ik duidelijk vanuit de lucht de omgeving die me bekend voor kwam.
Nog steeds werd ik door iets aangetrokken, op een gegeven werd de aantrekkingskracht zo groot en in een fractie van een seconde besefte ik dat ik weer in mijn eigen lichaam zat..
Mijn ouders waren op vakantie in Gelderland en we zouden daar 4 weken verblijven.
Mijn vader en ik samen met mijn neef zaten ergens te vissen op een plek in gelderland.
Je bent jong en spelende wijs ga je bomen klimmen naast sloten.
Tijdens het beklimmen van de boom brak er een tak af waar ik op steunde en viel met mijn hoofd op een afsteken knot tak.

Op dat moment zat ik op een donkere onbekende plek die ik hier in het begin van mijn verhaal hierboven in hebt beschreven.

Terug komend dat ik weer terug gezogen bent in mijn eigen lichaam en dat ik voorover gebogen lag op een dikke stam/tak ..ik stond op en besefte nog niet wat aan de hand was.
Mijn neef heeft de val zien gebeuren heeft mijn vader gewaarschuwd.
Ik heb mezelf overeind geholpen en liep over de tak naar de oeverkant, mijn vader was net komen aanlopen.
Ik besefte nog niet de ernst van mijn lichaamletsel..het bloed spoot uit mijn schedel vlak boven mijn rechter oor..ik weet nog dat ik mijn hand vlakbij mij rechter oor deed en dat het bloed op mijn handpalm spoot..ik had geen pijn en kon me alles goed herinneren.
Mijn vader heeft een zakdoek om miin hoofd gewikkeld om het bloeden te laten stoppen.
Na een half uur weer terug te zijn op onze vakantie huisadres, leek het verstandig om eerst langs een huisarts te gaan..bij huis arts aangekomen kon deze beste man niets voor me beteken en werd ik direct verwezen naar 1e spoedhulp in plaatselijke ziekenhuis..Daar aangekomen werd er een rontgen foto gemaakt en direkt daarna hebben ze een spoed operatie gedaan.
Ik kan me nog goed herinneren dat de chirurg zei tijdens de operatie(plaatselijk verdoofd) dat iemand met zo’n schedelfactuur dood had moeten zijn en dat het een wonder is dat ik nog leefde.
Ik had natuurlijk niet verteld dat ik voor een korte moment dood was..
Maar ja, ik moest nog 4 weken in het ziekenhuis verblijven omdat ik een hersenletel/bloeding had opgelopen, maar na twee weken mocht ik weer naar huis na goed hersteld te zijn.

Wat ik meegemaakt hebt als ik BDE weet ik dat er meer is tussen hemel en aarde.
Als kind geloofde ik altijd in God, ook al ga ik niet naar de kerk.
Op een christelijke basis school gezeten , thuis voor het eten bidden we altijd.mijn ouders gingen nooit naar de kerk maar geloofden ook in God..
Als ik als ik me erg verdrietig voelde bidde ik altijd naar God en voelde ik me daarna anders..ja ik was erg jong..
Als kind bidde ik voor alle kinderen die in armoede of geen eten hadden, oud of jong en dat er geen oorlog meer uitgevoerd werden enz.enz. Dit was dan “voor” de BDE ervaring.

Nu ik boven de 40 bent en twee jonge kinderen hebt en een vrouw, deel ik mijn BDE ervaring hier.
Voor mij is het ongeveer 36 jaren geleden dat ik een BDE hebt meegemaakt en deze nu wilt delen met iedereen.

Waarom nu zou je zeggen en waarom niet eerder? Als je meer van me wilt weten schaam je niet.