Ik ben diep bezorgd. Eén van de meest vooraanstaande deskundigen waarschuwt voor 5G

Als iedereen nu gewoon zn apparatuur weggooit die te maken heeft met straling zijn we met zn alle een stuk verder wat betreft het middel waar iedereen gretig gebruik van maakt,de ziek makende elektromagnetische velden word dan minder door het niet meer te gebruiken, en gaat ook 5 G misschien niet meer door , maar dat zal niet zo gauw gebeuren ,dus zal de ziekte ook toenemen wat betreft de ziekte zelf ,we kunnen nu natuurlijk met zn alle gewoon wat meer in het kanker fonds stoppen als een soort excuus ervoor en voor het gebruik van dit kanker verwekkende middel, maar men steekt liever het hooft in het zand en net doen dat het wel mee zal vallen of er niks aan de hand is omtrent deze stralingen die alle apparatuur en de problemen die het met zich mee brengt, alleen een drastische gedrag zal het veranderen,zo niet ook wees dat ook niet bedroeft als mensen door deze ziekte eraan dood gaan want een ieder is persoonlijk voor verantwoordelijk voor dit probleem..niet alleen de elektrische smog ,maar eigenlijk alle kanker verwekkende stoffen of een ander gedrag waarmee zich men zijn lichaam mee verontreinigt.

ik ben bezorgt over 5G.
ik ben nog meer bezorgt over de mensen die blijkbaar apathisch rondlopen.
de mensheid wordt echt niet meer wakker, kan je vergeten.
de mensheid verdwijnt in de vergetelheid over en uit.

wij reageren op deze sites en waarschuwen de mensen en blijkbaar zijn wij de enige die wakker zijn.
wie zijn wij?????

Van jongs af is mij geleerd, bang te zijn. En jongs af heb ik ook geleerd dat bang zijn, profijt opleverd. Als ik als kind pijn had en huilde, kreeg ik knuffels en kusjes van moeder, en soms zelfs een snoepje. Deze bangmakerij werd na de bangmakerij door mijn ouders, voortgezet door de ‘Boze Buitenwereld’. Overal werd ik bang voor gemaakt. Waar het eerst mijn moeder, en vooral mijn vader was, kwamen er steeds meer angsten bij. Ik moest bang voor de juf of meester zijn, Bang om na te blijven. Bang dat de kinderen mij begonnen te pesten. Om buiten de groep te vallen. Bang om niet over te gaan of om niet te slagen voor examens. Bang om geen meisje te krijgen. Bang voor drugs, en nog zoveel angsten leerde ik meer. Ik werd bang voor het leven. Bang voor de toekomst. Bang voor de politiek, voor oorlog of crisis. Bang voor mijn relatie. Bang voor mijn kinderen. Bang voor mijn baan, en bang voor geld. En telkens weer, schaarde ik mij bij een groep van angsthazen. Want bang zijn, en daarin je gelijken vinden, beloond. Je voelt je goed! Want je bent immers niet de enige. En dat voelt veilig. Lekker in mijn eigen bubbel, in mijn eigen veilige wereld waar je warm verwelkomt wordt door medeleven en knuffels van anderen die mijn angsten ook deelden. Waar mijn angsten gewaardeerd worden, en begrepen. En waar mijn angsten gevoed worden met steeds weer nieuwe angsten omdat slachtofferschap nu eenmaal loont. En dagelijks beloond de wereld mij weer met nieuwe angsten. Nieuwe kicks! Want aan de ene angst gewend, moet de volgende angst nog groter zijn. Wat dat betreft lijkt angst op drugs. En we zijn er allemaal verslaafd aan. Angst wordt gevoed door zorgen. En zorgen doe je voor een ander die zorg nodig heeft. Dat is heel goed. Dat wij zorgen voor de ander. Maar zorgen betekend ook last., een last hebben of op je nemen. Door ergens last van te hebben, ben je een slachtoffer van jou last. Dus zorgen worden een last. Zorgen maken dus slachtoffers. En slachtoffers leven op angst. En dit waar onze machthebbers ons mee voeden. Op heel sluwe wijze, en op vele manieren voeden zij onze zorgen en daarmee onze angsten om ons maar in die veilige slachtofferrol te houden. Dit beseffend heeft mij doen denken hoe hieraan te ontkomen en mijn onverschrokken ‘Mens Zijn’ weer terug te vinden. Mijn hart te klaren van die zovele angsten. En ik ben zover dat ik denk, voel, dat dit met vertrouwen te maken heeft. Het simpele vertrouwen dat het leven mij leeft, en ik niet het mijne. Dat ik niet bang hoef te zijn, omdat mijn verschijning hier maar een tijdelijke voorbijganger is in het hier en nu. En met dit vertrouwen kan ik alle angst van mijn schouders af gooien. Omdat het leven of de dood om het even is.