Buitenland

Reptielensculptuur Europees Parlement wekt grote verontwaardiging

Help door dit artikel met anderen op je social netwerk te delen!

De reptielensculptuur in het Europees Parlement, getiteld Family van de Estse kunstenares Edith Karlson, zorgt voor felle discussies op sociale media en daarbuiten. Het werk toont drie imposante, betonnen figuren met hagedisachtige koppen die een kleine vitrine vasthouden — met daarin een miniatuur van een traditioneel menselijk gezin. De vraag die velen stellen: wat bezielt de EU om juist dit werk aan te schaffen en tentoon te stellen in haar eigen gebouw?

Wat stelt het kunstwerk precies voor?

De sculptuur bestaat uit drie grote, grof betonnen figuren met monsterachtige, reptielachtige hoofden. Twee van hen zitten, één staat rechtop — vermoedelijk het ‘kind’ in het geheel. Eén van de figuren houdt een kleine, ingelijste vitrine vast. Daarin bevindt zich een miniatuurscène: een vader in pak, een moeder en kinderen die vrolijk spelen in een kleurrijke huiskamer. De reptielachtige wezens kijken toe van bovenaf — of bezitten de menselijke miniatuur, afhankelijk van hoe je het wilt interpreteren.

---Lees verder na dit advertentieblokje---
Aangekocht door de EU in 2023

Het werk maakt deel uit van de hedendaagse kunstcollectie van het Europees Parlement en werd in 2023 aangekocht. Het is te zien in het kader van de tentoonstelling Art in Democracy. Volgens de officiële beschrijving op de website van het Europees Parlement symboliseert het werk gelijkheid, zelfbeschikking en individuele vrijheid. Familie als “een gemeenschap van liefde en harmonie tussen mensen” — aldus de beschrijving van het parlement zelf.

Maar niet iedereen is overtuigd van die framing. Het feit dat juist dit werk — met dominante reptielwezens die een menselijk gezinnetje onder een stolp bewaren — het predicaat ‘democratisch’ meegeeft, schiet velen in het verkeerde keelgat.

Silvano Trotta: “Begrijp je de boodschap?”

De Franse ondernemer en kritische commentator Silvano Trotta bracht het werk recent onder de aandacht via zijn sociale mediakanalen. Hij beschreef het werk in detail en stelde zijn volgers een directe vraag: begrijpen jullie de boodschap? Volgens Trotta is de symboliek glashelder: reptielachtige machthebbers die de mensheid observeren, controleren en opsluiten — letterlijk onder glas. Hij las in het werk een reflectie op de relatie tussen de heersende klasse en de gewone burger, waarbij de machtigen van bovenaf neerkijken op een samenleving die zij beheersen.

Zijn bericht verspreidde zich razendsnel en trok vele reacties. De toon van de discussie laat zien dat de onvrede over de symboliek van Europese instituties breed gedragen wordt.

David Icke ziet zijn gelijk bevestigd

Geen verrassing misschien: ook David Icke, de Britse spreker en al decennialang bekendste pleitbezorger van de reptielentheorie, liet van zich horen. Icke stelde dat het kunstwerk — ongeacht de bedoeling van de kunstenares — de situatie van de mensheid precies weergeeft. Mensen opgesloten in een soort matrixsimulatie, in bezit van reptielachtige entiteiten. Icke voegde daar aan toe dat reptielachtige wezens slechts een deel zijn van een groter geheel.

Of je Ickes visie deelt of niet, zijn reactie illustreert hoe sterk dit kunstwerk inspeelt op diepgewortelde gevoelens van wantrouwen jegens gevestigde machtsstructuren. En dat is opmerkelijk voor een werk dat hangt in het hart van de Europese “democratie”.

De officiële spin staat haaks op de beeldtaal

Het Europees Parlement omschrijft de reptielensculptuur als een krachtige herinnering aan menselijke vrijheid en gelijkwaardigheid. Maar die uitleg roept meer vragen op dan ze beantwoordt. Hoe kun je een beeld waarbij reptielachtige reuzen een menselijk gezinnetje onder een glazen stolp bewaren, serieus omschrijven als een symbool van vrijheid? De kloof tussen de officiële toelichting en wat het werk visueel uitdrukt, is enorm — en precies dát maakt het zo veelzeggend.

Critici wijzen erop dat de EU-instituties al jaren wordt verweten losgezongen te zijn van de gewone burger. Een kunstwerk waarbij ‘monsters van bovenaf’ de mensheid observeren en beheersen, past dan misschien wat te goed in dat beeld — of het nu bewust is of niet.

Kunst als spiegel van de macht

Kunst heeft altijd een politieke lading gehad, maar de vraag is wie de agenda bepaalt. Als een parlementaire instelling met belastinggeld kunstwerken aankoopt, is het legitiem om te vragen welke boodschap daarmee wordt uitgedragen.

Wat de kunstenares Edith Karlson ook bedoeld heeft met haar werk — de reptielensculptuur in het Europees Parlement heeft inmiddels een eigen leven geleid, ver buiten de tentoonstellingszaal. En de discussie die het losmaakte, zegt misschien meer over de staat van de Europese democratie dan welk beleidsdocument ook.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Interessant

5 5 stemmen
Artikel waardering

Robin de Boer

Robin de Boer (1983) heeft Economische Geografie gestudeerd aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hij is sinds juni 2014 werkzaam als hoofdredacteur van NineForNews.
Aanmelden
Laat het mij weten wanneer er
guest

0 Reacties
Oudste
Nieuwste Meeste stemmen
Inline Reacties
Alle reacties zien
Back to top button
0
We lezen graag je reactie!x