Achter de wolf schuilt een groter plan: wie maakt van Nederland een wildernis?

Help mee door dit artikel met kennissen op je socials te delen!

Achter de beleidsmatige discussie over aantallen wolven en grenzen gaat een veel grotere strijd schuil — een strijd om wie er eigenlijk bepaalt hoe ons landschap eruitziet. Staatssecretaris Silvio Erkens (VVD, Landbouw) hintte er al op: de getallen kloppen niet, en hij wil dat veranderen. Maar critici wijzen op een dieper liggend probleem dat met diplomatiek overleg alleen niet op te lossen is.

Erkens liet weten dat hij met buurlanden als Duitsland en Denemarken wil praten over hoe wolvenpopulaties grensoverschrijdend worden berekend. Als de Europese Commissie de wolven in meerdere landen als één gezamenlijke populatie beschouwt, zou Nederland er aanzienlijk minder hoeven te herbergen dan nu wordt aangenomen. Wageningen University & Research stelde vorig jaar dat er minstens vijftig roedels nodig zijn om inteelt te voorkomen. Erkens noemde dat aantal “veel te veel.” Of zijn diplomatieke strategie ook daadwerkelijk iets verandert aan de realiteit op het platteland, is nog maar de vraag.

De wolf zelf is niet het probleem

Kamerlid Gideon van Meijeren (Forum voor Democratie) bracht dinsdag in het debat een andere invalshoek naar voren. Het werkelijke vraagstuk, aldus Van Meijeren, zit in het netwerk van organisaties, onderzoekers en beleidsinstanties dat de afgelopen decennia is opgebouwd rondom het idee van rewilding. Dat netwerk is volgens hem ideologisch gedreven en heeft zich stilletjes genesteld in het hart van de Nederlandse beleidsvorming.

Als de @stasLVVN zich werkelijk verzet tegen de groeiende wolvenpopulatie, moet hij zich ook keren tegen het netwerk van NGO’s die zich inzetten voor de ‘rewilding’ van Nederland.

Pas wanneer deze wolvenlobby wordt aangepakt, kan de rust terugkeren in ons cultuurlandschap. pic.twitter.com/NqQ44cWzLS

— Forum voor Democratie (@fvdemocratie) September 2, 2026

Rewilding: een ideologie met diep gewortelde ambities

Rewilding — de gedachte dat de mens zich moet terugtrekken zodat wilde dieren en ongetemde natuurprocessen de ruimte terugkrijgen — klinkt misschien onschuldig, maar achter de schermen gaat het om een uitgewerkte ideologie met een eigen infrastructuur. Organisaties als ARK Rewilding Nederland en Rewilding Europe pleiten openlijk voor een fundamenteel andere verhouding tussen mens en natuur: niet de mens als beheerder, maar de natuur als zichzelf regulerende entiteit. Gefinancierd door de Postcode Loterij, overheidssubsidies en private fondsen worden projecten opgezet die hekken verwijderen, corridors aanleggen en tunnels graven — allemaal om grote dieren zich vrijer te laten bewegen door Europa.

Rewilding Europe heeft inmiddels een professionele lobby-infrastructuur opgebouwd die tot ver in beleidskringen reikt. Wat ooit begon als een radicaal idee uit Amerikaanse activistische kringen in de jaren negentig, is uitgegroeid tot een geaccepteerde beleidsstroming — mede doordat de organisaties erachter uiterst bedreven zijn in het binnensluipen van instituties, adviesraden en onderzoeksinstellingen.

BIJ12 en Wageningen: wie bepaalt de feiten?

Een cruciaal onderdeel van het debat draait om de vraag wie de kennismonopolie heeft als het gaat over het wolvenbeleid Nederland. BIJ12 is door de overheid aangewezen als hét centrale kennisplatform voor faunabeheer, inclusief de wolf. Wetenschappelijk onderzoek wordt grotendeels uitbesteed aan Wageningen University & Research. Beide instellingen worden door critici gezien als onderdeel van hetzelfde ecosysteem dat rewilding als uitgangspunt hanteert. Als de onderzoeksvraag al ideologisch is ingekleurd, zal het antwoord dat ook zijn — en dat antwoord vormt vervolgens de basis voor overheidsbeleid.

Bij Wageningen University & Research, een kweekvijver voor communisme, werkt Margriet Goris, die een taart in het gezicht van Pim Fortuyn gooide. In Wageningen zit ook studentencomplex Droevendaal. Een bekende student die daar woonde: Volkert van der Graaf. Veel docenten van de Wageningen University zijn verbonden aan het World Economic Forum, waaronder Johanna Koehler, Marjanne Zander, Janneke Pieters, Simon Bush, Gert-Jan Nabuurs en Erica van Herpen.

Als je gaat kijken naar de structuur van de WUR kom je tot de ontdekking dat Wageningen Research een stichting is van het ministerie van Landbouw. Dus de eigenaar van Wageningen University & Research is het ministerie van Landbouw, waar voormalig plaatsvervangend hoofd van de AIVD Jan-Kees Goet tot voor kort secretaris-generaal was.

In zijn boek ‘Green Tyranny’ onthult Rupert Darwall dat het huidige natuurbeleid nauwelijks verschilt van wat de nazi’s in de jaren dertig aan het doen waren. “De nazi’s waren de eerste politieke partij ter wereld die zich sterk maakte voor windenergie,” aldus Darwall. “Dat is een historisch feit. Ze waren ook tegen het eten van vlees.”

Net als toen verandert men nu de manier waarop mensen denken en zich gedragen door middel van sociale controle. Het klimaat-industrieel complex bestaat uit Amerikaanse stichtingen die eigendom zijn van families als Rockefeller, Pew en MacArthur. Hier gaan miljarden in om, aldus Darwall. De Rockefeller Foundation financierde de wetenschappers die nazi-Duitsland ontvluchtten en naar Amerika gingen. Diezelfde stichting financiert nu de klimaatwetenschappers. “We hebben het hier over honderden miljarden dollars,” benadrukt Darwall.

Van Meijeren trok dan ook de conclusie dat het ontmantelen van dit systeem een voorwaarde is voor wie het wolvenbeleid werkelijk wil veranderen. Erkens die met Berlijn en Kopenhagen aan tafel gaat, lost hooguit een rekenkundig probleem op. De structuren die voor meer wolven zorgen, blijven intact zolang het onderliggende netwerk niet wordt aangesproken.

Cultuurlandschap versus wildernis

De bredere maatschappelijke vraag die dit debat oproept, is er één die zelden zo scherp wordt gesteld: voor wie is het platteland eigenlijk? Nederland is geen onontgonnen wildernis. Het is een dichtbevolkt, intensief beheerd cultuurlandschap waar generaties boeren hebben gewerkt, en waar vee houden geen hobby is maar een bestaan. Als de overheid — mede onder druk van NGO’s en Europese regelgeving — toestaat dat roofdieren zich vestigen en vermeerderen in dit landschap, zijn het de boeren en omwonenden die de rekening betalen. Letterlijk, als hun schapen worden aangevallen, en figuurlijk, als hun stem in het beleid wordt overstemd door goed georganiseerde lobby-organisaties.

Forum voor Democratie stelt op sociale media dat de rust pas terugkeert op het platteland als de wolvenlobby serieus wordt aangepakt. De vraag is of Erkens daarvoor de politieke wil heeft.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Lees meer over:
BIJ12 Forum voor Democratie Gideon van Meijeren natuurbeleid ngo platteland rewilding Silvio Erkens Tweede Kamer Wageningen University Wolf wolvenbeleid