Waarom Europa minder leefbaar, minder veilig en steeds chaotischer wordt

Help ons door dit artikel met je kennissen op je social netwerk te delen!

Er is helaas geen gesproken versie van dit artikel beschikbaar

In zijn artikel Making Europe a Wilder Place stelt Hans Vogel dat het huidige Europese milieubeleid veel verder gaat dan natuurbescherming alleen. Volgens hem vormt het zogenoemde “rewilding”-programma onderdeel van een ideologisch en technocratisch project dat het traditionele Europese plattelandsleven ondermijnt, burgers naar steden dwingt en zowel het landelijke als het stedelijke Europa structureel onveiliger maakt.

Vogel beschrijft hoe de Europese Unie, gesteund door internationale organisaties en ngo’s, inzet op een grootschalige herinrichting van het Europese landschap. Onder verwijzing naar klimaatwetenschap, duurzame ontwikkelingsdoelen van de Verenigde Naties en programma’s als Natura 2000 streeft de Europese Commissie naar het “vergroenen” en “verwilderen” van grote delen van het continent. In dit proces, zo betoogt hij, wordt natuur geromantiseerd en voorgesteld als harmonieus en ongevaarlijk, terwijl de realiteit bestaat uit voortdurende strijd, risico’s en onvoorspelbaarheid.

Een belangrijke rol in dit proces ziet Vogel weggelegd voor organisaties als Rewilding Europe, WWF en aanverwante initiatieven die zich richten op het herstellen van rivieren, het verwijderen van dammen en het uitbreiden van beschermde natuurgebieden. Bijna twintig procent van het Europese grondgebied is inmiddels aangewezen als natuurgebied. De auteur stelt dat dit beleid onvermijdelijk zal leiden tot het vertrek van grote aantallen mensen uit landelijke gebieden, omdat wonen en werken daar steeds moeilijker en risicovoller wordt.

Recente overstromingen in Zuid-Europa zijn een voorproefje van wat kan gebeuren wanneer waterbeheersing wordt teruggedraaid, zegt hij. Vogel waarschuwt dat het verwijderen van dammen en andere infrastructuur miljoenen Europeanen kan dwingen hun huizen te verlaten en zich te vestigen in stedelijke gebieden. Die steden worden vervolgens ingericht als zogeheten “15-minutensteden”, waarin bewoners hun dagelijkse leven binnen een beperkte straal moeten organiseren.

Waar dit concept vaak wordt gepresenteerd als efficiënt en duurzaam, ziet Vogel het als een middel tot concentratie en controle. In zijn visie wennen burgers eraan dat langdurig buiten zijn of vrij reizen ongewenst of zelfs gevaarlijk is. De stad verandert zo van leefomgeving in een gereguleerde ruimte waarin bewegingsvrijheid impliciet wordt beperkt.

Naast rewilding levert Vogel scherpe kritiek op andere onderdelen van het groene beleid, met name windenergie. Hij stelt dat de grootschalige plaatsing van windturbines leidt tot aanzienlijke milieuschade, landschapsvervuiling en massale sterfte onder vogels en insecten. Bovendien zijn deze installaties na hun levensduur nauwelijks recyclebaar en vormen ze een probleem voor toekomstige generaties. In zijn ogen toont dit de tegenstrijdigheid van een beleid dat enerzijds natuur zegt te beschermen en anderzijds nieuwe ecologische schade veroorzaakt.

Ook de landbouwsector komt uitgebreid aan bod. Vogel vergelijkt het Europese landbouwbeleid met historische collectivisatieprocessen en stelt dat boeren door steeds strengere regelgeving hun bestaansbasis verliezen.

Daarbij wijst hij op de groei van populaties wolven en wilde zwijnen, die mede door beschermingsmaatregelen steeds vaker in de nabijheid van dorpen en gehuchten verschijnen. Dit vergroot het gevoel van onveiligheid op het platteland en versnelt het vertrek van bewoners verder.

Het begrip “rewilding” past Vogel niet alleen toe op natuur en landschap, maar ook op steden. Hij stelt dat grootschalige immigratie, in combinatie met falend beleid, heeft geleid tot een toename van criminaliteit en gevoelens van onveiligheid in Europese stedelijke gebieden. In zijn betoog worden deze ontwikkelingen gepresenteerd als een parallel proces: net zoals roofdieren terugkeren naar het platteland, veranderen steden in moeilijk beheersbare en gevaarlijke omgevingen.

Vooral grote investeringsfondsen en multinationale ondernemingen profiteren van deze ontwikkelingen, terwijl gewone burgers te maken krijgen met verlies aan veiligheid, vrijheid en bestaanszekerheid. Vogel verbindt dit bovendien aan geopolitieke spanningen en oorlog, die verdere instabiliteit en geweld naar Europa zullen brengen.

In zijn conclusie stelt Vogel dat “rewilding” geen neutraal of puur ecologisch beleid is, maar een ideologisch project dat de Europese samenleving fundamenteel herstructureert. Het resultaat, zo waarschuwt hij, is een Europa dat minder leefbaar, minder veilig en steeds chaotischer wordt – een continent dat letterlijk en figuurlijk “wilder” wordt.

Over de auteur: Robin de Boer is economisch geograaf. Volg hem hier op Substack voor exclusieve content.
…

Lees meer over:
Europa Europese Commissie Europese Unie Wolf