Britse universiteit onderzoekt uittredingen

Raaaar maar ik heb het zelf voorgehad ik stond in mijn woonkamer in mijn droom midden in de nacht ik besefte plots wat doe ik hier in het midde van de nacht ik werd me bewust van mijn ddroom maar het was een beetje akelig om daar staan in de midden van de nacht dus ik wou wakker worden ik zei constant word wakker in mijn droom dan had ik het idee ik doe me zelf een beetj pijn zo word ik wakker en ik beet zachtjes in mijn linkerduim als ik dat deeed vloog ik plots doorheen al mijn muuren van mijn appartement naar mijn slaapkamer toe ik zag me zelf en mijn vriendin liggen in bed ik vloog rechtstreeks in mijn lichaam vond het achteraf spannend maar een leuke ervaring ik geloof wel in uittredingen van het lichaam hopeljk maak ik binnenkort nog een mee maar ik rook soms een beetje te veeel wiet dat belemmert je droomtoestand een beeetje

Dit werkte bij mij de eerste nacht na het lezen van deze handleiding:
http://obe4u.com/files/SOBT.pdf
De eerste keer is echt geweldig, het is bij iedereen anders maar in mijn geval kreeg ik gezoem in mijn oren en vloog ik tegen het plafond van mijn slaapkamer. Daarna kon ik ook verder vliegen en het rare is dat alles levensecht is, terwijl in een lucide droom je snel dingen waarneemt die niet kloppen.
Vanaf pagina 488 word ook uitgelegd dat alien abductions OBE(out of body experiences) zijn.

Lees dan ook eens de boeken van Robert Monroe. Zijn eerste boek heet “Uittredingen” hierna heeft hij nog 2 boeken geschreven over het zelfde onderwerp. Hij heeft ook een aantal cursussen ontwikkeld, waar je kan leren om uit te treden. Ik ben zelf 2 maal in het centrum geweest in USA, maar ondertussen zijn er ook in Europa centrums geopend. Het is een mooie ervaring, en je leert er veel van.

De overheersende visie wordt gedomineerd door het paradigma van het wetenschappelijk materialisme en dat is eigenlijk wel grappig want de werkelijkheidswaarde van de wetenschappelijke methode zelf kan niet worden geverifieerd door gebruik te maken van de werkwijze van diezelfde methode. Het is ook niet mogelijk om ons perceptiesysteem te omzeilen (wetenschap werkt via observatie) en dat systeem herbergt onvermijdelijk het aspect van subjectiviteit. Onze indrukken en interpretaties zijn slechts modellen van iets wat we de “werkelijkheid” plegen te noemen; het IS niet DE werkelijkheid.

Wetenschap is dus slechts ook gewoon maar een ander soort geloof en heeft inmiddels dezelfde macht en status verworven als het katholicisme in de Middeleeuwen. Niet dat er iets mis zou zijn met geloof, alles is uiteindelijk een geloof, en ook wetenschap kan een leuke, intellectuele exercitie zijn. Het punt is meer de lachwekkende arrogantie waarmee het Westen deze methode van kennis vergaren als de enige acceptabele methode naar voren schuift.

Via o.a. het DNA-fantoomexperiment, dat inmiddels door vele anderen is herhaald, hebben de Russen in de jaren ’90 aangetoond dat DNA fotonen (lichtdeeltjes) beïnvloedt. Andere experimenten toonden aan dat emoties wangcellen beïnvloeden, zelfs van op grote afstanden, waardoor non-lokaliteit duidelijk een realiteit is (dat wil zeggen: op kwantumniveau bestaan tijd en ruimte niet waardoor alles overal tegelijkertijd aanwezig kan zijn). Onze hersenen produceren de illusie van tijd en ruimte zodat we op het aardse macro-niveau iets zinnigs kunnen maken van alle informatie die ons omgeeft. “Materie” is een voorbeeld van informatie.

Ons bewustzijn is duidelijk immaterieel van aard en kan niet worden gecreëerd door interacties tussen stoffen. Probeer in een lab maar eens bewustzijn te “maken” … 🙂 Het is dan ook duidelijk dat bewustzijn kan bestaan zonder dat de hersenen werken. Via mensen die hersendood waren en bij wie ook het hart stilstond heeft men talrijke verslagen kunnen optekenen waarbij ze melding maakten van niet alleen alle aanwezige artsen en verpleegkundigen, maar ook van wat deze mensen zeiden tijdens een reanimatie. Als je neocortex uitgeschakeld is (en je bewusteloos bent) kan je volgens de “wetenschap” niets horen of zien. Toch blijkt de praktijk complexer te zijn dan dat. Mensen in een staat van bijna-dood hebben dingen gemeld die ze simpelweg niet hadden kunnen weten via de gebruikelijke manier van informatie vergaren.

Het meest indrukwekkende verslag is dat van dr. Eben Alexander, zelf een ervaren neurochirurg, die 7 dagen lang in een diep coma heeft gelegen waarbij uit onderzoek bleek dat zijn neocortex (de dunne, buitenste laag van de hersenen die ons ‘mens’ maakt) door een bacteriële infectie volledig stil kwam te liggen. In zulke gevallen is de kans van overleven zeer klein en de kans om als kasplant wakker te worden zeer groot. Toch herstelde hij verbazingwekkend snel en kon snel weer praten. Hij vertelt een ongelooflijk verhaal over wat hij allemaal ervoer tijdens zijn coma, iets wat – gezien de medische toestand van deze man – volgens de wetenschap volledig onmogelijk zou moeten zijn. Van hallucinaties is ook geen sprake want daarvoor moet de vernoemde neocortex actief zijn. Denken in taal vereist eveneens een werkende neocortex … Hij vertelt dan ook dat informatie non-verbaal tot hem kwam tijdens zijn coma. De rijke ervaringen waarover hij vertelt (geuren, kleuren, enz.) zijn volgens de gebruikelijke visie van de wetenschap onmogelijk zonder een functionerende neocortex. Hetzelfde geldt voor herinneringen.