Er is helaas geen gesproken versie van dit artikel beschikbaarPsycholoog dr. Erlendur Haraldsson, emeritus hoogleraar aan de Universiteit van IJsland in Reykjavik, begon in 2000 onderzoek te doen naar een Libanese jongen die tot in detail zijn vorige leven wist te beschrijven.
Zowel de familie van het jongetje, Nazih Al-Danaf, als de familie van Fuad, de overleden man die Nazih in zijn vorige leven zou zijn geweest, werden geïnterviewd. Toen hij 1,5 jaar oud was vertelde Nazih aan zijn moeder: “Ik ben niet klein, maar groot. Ik draag twee pistolen. Ik heb vier handgranaten. Wees niet bang, ik weet hoe de handgranaten werken. Ik heb veel wapens. Mijn kinderen zijn nog klein en ik wil ze graag zien.”
Zijn ouders waren verbaasd dat hij geïnteresseerd was in sigaretten en whisky. Hij sprak bovendien van een doofstomme vriend die maar één hand had. Nazih zei dat de vriend een rode auto had en was doodgeschoten. Hij zei ook dat hij een huis had in Qaberchamoun, een dorp op 17 kilometer afstand.
Na enkele jaren aandringen besloten zijn ouders hem op 6-jarige leeftijd mee te nemen naar Qaberchamoun. Nazih wist precies bij welk huis hij moest zijn. Tijdens het interview kreeg hij de vraag: ‘Wie heeft het hek bij de ingang van het huis gebouwd?’ Nazih antwoordde: ‘Een man uit het gezin Faraj’. Dit antwoord was juist.
Daarna kreeg hij de vraag of de vrouw des huizes een ongeluk had gehad in de tijd dat ze er woonden. Nazih zei dat haar arm op een ochtend uit de kom was geraakt. Hij had haar na het werk naar de dokter gebracht. Haar arm moest enige tijd in het gips. Ook dit antwoord bleek te kloppen.
Nazih werd ook gevraagd of hij zich kon herinneren hoe zijn dochter Fairuz ziek was geworden. “Ze was vergiftigd door mijn medicijnen,” antwoordde hij. Dit antwoord was juist. Nazih wees een specifiek keukenkastje aan waar hij zijn wapens bewaarde.
Het jongetje vroeg Fuads weduwe of ze zich kon herinneren dat ze een keer pech hadden en dat Israëlische soldaten hun auto weer aan de praat hadden gekregen. Dit wist de weduwe zich nog te herinneren.
Nazih begon vervolgens over een ton in de tuin die hij gebruikte om zijn vrouw te leren schieten. Hij rende naar buiten en zag dat de ton er nog stond. De jongen kreeg een foto van Fuad te zien. Hij zei: “Dat ben ik. Ik was groot, maar nu ben ik klein.”
Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek
Even voor je naar X gaat
X (voorheen Twitter) toont onze berichten alleen aan ingelogde gebruikers. Als je niet bent ingelogd bij X, krijg je de melding dat @9fornews nog niets heeft gepost — dat klopt niet, ons account is gewoon actief. Log dus in bij X.
Interessant
Trace Amounts: Documentaire over gevaren van vaccins gaat in Hollywood in première
Jonge Oekraïners zijn bang om hun huis te verlaten en dit is waarom
Gereedschappen gevonden die ouder zijn dan de mens zelf
Parlementaire corona-enquête gaat, niet schrikken, 3 jaar duren: ‘Vertragen in de hoop op vergetelheid’
In 1879 hing er een moederschip boven New York City
Duitsland bijt van zich af
Wetenschapper ontslagen ‘nadat hij 4000 jaar oud dinosaurusfossiel ontdekt’
Hugo de Jonge maakt zich niet populair: ‘Wat een haatcampagne, dit is zo fout’
Journalist volgt rechtszaak tegen Bill Gates cum suis op de voet en is ‘giga geschokt’: ‘Heel griezelig’